เซิ่งเสวียนยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เงียบ
ห้องประชุมเงียบลง
“ติดต่อเก้าดาวใหญ่ที่เหลือ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“บอกพวกเขาว่าผมต้องการพบ ที่โถงประชุมใจกลางเมืองดาวบ่อเกิด รีบมาเดี๋ยวนี้”
“ใครไม่มา...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ก็รับผลที่ตามมาเอง”
ไม่นานนัก ณ ใจกลางเมืองดาวบ่อเกิด โถงประชุม
โถงใหญ่แห่งนี้ลอยอยู่กลางอากาศ ตัวอาคารดำสนิททั้งหลัง ราวกับอุกกาบาตที่ผ่านการแกะสลัก
ภายในโถงมีเก้าอี้สิบตัววางล้อมเป็นวงกลม
เก้าอี้แต่ละตัวสูงใหญ่ พนักเก้าอี้สลักสัญลักษณ์ของดาวแต่ละดวงไว้ ดวงอาทิตย์สีทองของดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ ดวงดาวสีเงินของดาวดารา ความปั่นป่วนสีเทาของดาวไท่ชู ห้วงลึกสีดำของดาวห้วงมืด วังวนสีเลือดของดาวมหาวิวรณ์... เก้าอี้สิบตัวแทนดาวเคราะห์ระดับสองสิบอันดับแรก
เซิ่งเสวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวแรก วางมือทั้งสองข้างบนที่วางแขน สีหน้าไร้อารมณ์
ทางซ้ายของเขาคือซิงเยา ผู้อาวุโสที่สองแห่งดาวดารา เลเวล 192
เธอสวมเสื้อคลุมยาวสีเงินขาว รวบผมยาวขึ้น ใบหน้าเย็นชา ดวงตาคู่นั้นราวกับดวงดาวเย็นเยียบสองดวง กวาดมองทุกคนที่อยู่ในที่นี้
ทางขวาคือไท่ซวี ผู้อาวุโสใหญ่แห่งดาวไท่ชู เลเวล 192
เขาหลับตาอยู่ ดูราวกับกำลังนอนหลับ แต่ไม่มีใครกล้าพูดว่าเขาหลับจริง ๆ ผู้เฒ่าคนนี้ลืมตาหรือหลับตาก็ไม่ต่างกัน ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไร
ถัดไปทางซ้ายคือกลุ่มหมอกดำ คนจากดาวห้วงมืดไม่เคยเผยโฉมหน้าที่แท้จริง บางครั้งมีดวงตาสีแดงเลือดคู่หนึ่งวูบไหวอยู่ในหมอกดำ ชวนให้รู้สึกเย็นยะเยือกจนขนลุก
ถัดไปทางขวาคือหุ้นตุ้นควัง ผู้อาวุโสที่สองแห่งดาวมหาวิวรณ์ เลเวล 192 เขาเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อทั่วร่างเป็นมัดแน่น มีรอยสักรูปวังวนสีแดงเลือดอยู่บนอก เขานั่งไขว่ห้าง คาบบุหรี่อยู่ในปาก พ่นควันโขมง สีหน้าไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น
คนจากดาวอีกห้าดวงก็มาถึงแล้ว อยู่อันดับหกถึงสิบ ทุกคนมีเลเวลสูงกว่า 190 สีหน้าของแต่ละคนเคร่งเครียดไม่เท่ากัน