เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงยิ่งหนักหน่วงขึ้น
"รอเขาออกมา แล้วค่อยไปรับบททดสอบติดตัวระดับ 20 เลือกทักษะติดตัวที่เหมาะสม..."
เขาพูดไม่จบ
แต่ทุกคนในห้องนั่งเล่นต่างเข้าใจดี
ริมฝีปากของซูเหยากำลังสั่นระริก อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ในหัวเต็มไปด้วยภาพเหล่านั้น—ตอนเด็ก ๆ เธอเทข้าวของซูหลินทิ้งลงถังขยะ ภาพซูหลินอดหลับอดนอนจดบันทึกให้เธอ แต่เธอไม่แม้แต่จะมอง ภาพซูหลินถูกสอนลงโทษให้คุกเข่าอยู่ในห้องใต้ดิน เธอเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะหยุด
"พ่อคะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น "หรือว่า...หรือว่าเรา..."
"หุบปาก" ซูเจิ้นเทียนขัดขึ้น
ซูเหยาสะดุ้งทั้งตัว ไม่กล้าพูดต่ออีก
ซูเจิ้นเทียนจ้องหน้าจอมือถือ ตัวเลขนั้นกระโดดขึ้นอีกครั้ง
[ชั้นปัจจุบัน: ชั้น 17]
[เวลาที่ใช้: 33 วินาที]
ชั้น 17
33 วินาที
ความเร็วในการฝ่าด่านระดับนี้ ราวกับกำลังเดินผ่านไปเฉย ๆ
ซูเจิ้นเทียนลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง
เขามองท้องฟ้านอกหน้าต่าง นิ่งเงียบอยู่นาน
จากนั้นเขาก็เอ่ยปาก เสียงเบาจนเหมือนพูดกับตัวเอง
"ถ้าเขาฝ่าถึงชั้น 19 ออกมา ระดับ 20 แล้วไปรับบททดสอบติดตัว...ฉันก็คงไม่มีทางสู้เขาได้จริง ๆ"
หลินหว่านชิงตะลึงงัน
"เจิ้นเทียน...เธอ เธอพูดว่าอะไรนะ?"
ซูเจิ้นเทียนไม่หันกลับมา
"ฉันบอกว่า ฉันสู้เขาไม่ได้"
ในห้องนั่งเล่นเงียบสงัดราวกับไร้ซึ่งชีวิต
ซูเหยาเบิกตากว้าง ไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
ซูหลิงเงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
ซูเสี่ยวเสี้ยวยกมือปิดปาก ไม่กล้าส่งเสียง
ซูเฉินทั้งตัวราวกับถูกสูบพลังจนว่างเปล่า
ซูเจิ้นเทียน ระดับเก้าสิบ ผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งของมนุษยชาติ
เขาบอกว่าเขาสู้ไม่ได้กับผู้ตื่นรู้ระดับสิบ—ไม่สิ ระดับยี่สิบ
"เจิ้นเทียน!" หลินหว่านชิงพุ่งเข้าไป คว้าแขนเขาไว้แน่น "เธอพูดบ้าอะไรกัน! เธอระดับเก้าสิบ! หมัดสุดแรงของเธอหนึ่งแสนล้านล้าน! เขาจะทนไหวได้ยังไง!"