ซูหลินพยักหน้า “ซื้อแล้ว”
ชายร่างผอมเกือบทรุดลงกับพื้น
เขาคว้ามือภรรยาไว้แน่น เสียงสั่นเครือ “รีบ... รีบไปที่คลัง! ขนของที่มีอยู่ออกมาทั้งหมด!”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในแหวนมิติของซูหลินมีข้าวสารเพิ่มขึ้นห้าพันชั่ง แป้งสามพันชั่ง น้ำมันห้าร้อยถัง เครื่องปรุงต่าง ๆ เนื้อแห้ง ผักแห้ง และผลไม้แห้ง กองรวมกันเป็นภูเขาเล็ก ๆ
แปดแสนแต้ม สำหรับเขาแล้วเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อย
เขาเดินออกจากร้านขายธัญพืช ข้าง ๆ กันเป็นร้านขายน้ำ
น้ำในเมืองอี้นกไม่ได้มีให้ใช้ฟรี ที่นี่อยู่ใต้ดิน ไม่มีแหล่งน้ำธรรมชาติ น้ำดื่มทั้งหมดต้องผ่านการกรองและต้องซื้อด้วยเงิน
เขาเดินเข้าไปในร้านน้ำ
เจ้าของร้านเป็นชายร่างใหญ่หัวล้าน กำลังนอนหลับอยู่บนเก้าอี้เก่า ๆ พอได้ยินเสียงประตู เขาก็ลืมตาขึ้นแล้วหาว
“ซื้อน้ำหรือ? ถังใหญ่ถังละหนึ่งร้อยแต้ม ถังเล็กสามสิบแต้ม”
ซูหลินถาม “มีอยู่เท่าไหร่?”
ชายหัวล้านชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ถามไปทำไม?”
ซูหลินตอบ “เอาทั้งหมด”
ชายหัวล้านลุกขึ้นนั่ง จ้องเขาอยู่สามวินาที
จากนั้นก็หัวเราะออกมา
“คุณลุง อย่าล้อผมเล่นเลย ร้านผมถึงจะไม่ใหญ่ แต่ของในสต๊อกก็มีตั้งสองสามร้อยถัง คุณจะเอาหมดจริง ๆ หรือ?”
ซูหลินพยักหน้า
ชายหัวล้านหยุดหัวเราะ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“รอสักครู่”
เขาเดินเข้าไปในคลังด้านหลัง ไม่กี่นาทีต่อมาก็เดินออกมาพร้อมสมุดเล่มหนึ่ง
“ผมนับดูแล้ว น้ำดื่มถังใหญ่มีทั้งหมดสามร้อยยี่สิบถัง ถังเล็กหนึ่งร้อยห้าสิบถัง รวมเป็นสามหมื่นเก้าพันห้าร้อยแต้ม”
ซูหลินพยักหน้า “ซื้อแล้ว”
ชายหัวล้านชะงักไปสามวินาที ก่อนจะหันหลังวิ่งพรวดเข้าไปในคลังด้านหลัง ตะโกนเสียงดังลั่น “เอ้อร์โก่ว! ซานหวา! เลิกนอนได้แล้ว! ลุกขึ้นมาทำงาน!”
ยี่สิบนาทีต่อมา ในแหวนมิติของซูหลินมีน้ำถังใหญ่สามร้อยยี่สิบถังและถังเล็กหนึ่งร้อยห้าสิบถังเพิ่มขึ้นมา
เขาเดินออกจากร้านน้ำ ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านขายเสื้อผ้า