ในเวลาเดียวกัน บริเวณใกล้ดาวโลหิตเพลิงอันห่างไกล
แสงสีแดงเลือดสายหนึ่งฉีกเมฆออกเป็นสองฝั่ง ราวกับดาวตกที่พุ่งย้อนทิศ มุ่งลึกเข้าไปในห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต
ภายในแสงนั้น เสวี่ยเว่ยกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดซึมออกมา
หล่อนไม่ร้องไห้
ตั้งแต่เล็กจนโต เสวี่ยเว่ยไม่เคยร้องไห้เลยสักครั้ง
แต่ตอนนี้ ร่างกายของหล่อนสั่นไปทั้งตัว
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะโกรธ
“รอยสัญลักษณ์ 18 ชั้น......ระดับ 10......รับหมัดของชื่อเลี่ยได้สิบกว่าหมัด......สะท้อนความเสียหายจนม่ายจี๋บาดเจ็บสาหัส......บีบให้ฉันต้องใช้คำสั่งหนี......”
หล่อนกัดฟัน พึมพำทีละคำ ราวกับอยากเคี้ยวถ้อยคำเหล่านั้นให้แหลกแล้วกลืนลงไป
“ซูหลิน......ซูหลิน......ฉันจำแกไว้แล้ว”
แสงนั้นพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ดาวครามที่อยู่เบื้องหลังเล็กลงทุกที สุดท้ายก็กลายเป็นจุดแสงสีน้ำเงิน
เบื้องหน้า ดาวเคราะห์สีแดงเลือดค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
ดาวโลหิตเพลิงมาถึงแล้ว
---
ดาวโลหิตเพลิง วังอ๋อง
นี่คือมหานครขนาดยักษ์ที่ลอยอยู่เหนือทะเลแมกมา มีพื้นที่อย่างน้อยสามหมื่นตารางกิโลเมตร ฐานเมืองสร้างจากหินออบซิเดียนทั้งก้อน สีดำสนิทราวกับดูดกลืนแสงทุกสายได้ เหนือเมืองมีเกาะลอยฟ้านับไม่ถ้วน แต่ละเกาะมีทั้งวัง สวน และลานประลองยุทธ์
เกาะลอยฟ้าตรงกลางมีขนาดใหญ่ที่สุด หรูหราที่สุด และสง่างามที่สุด
วังราชันโลหิตเพลิง
แสงจากค่ายกลเคลื่อนย้ายสว่างขึ้นในตำหนักหลังของวัง
เสวี่ยเว่ยก้าวออกมาจากแสงนั้น ฝีเท้าเซเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือพยุงเสาหินข้างกาย