ซูหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ กินอาหารทีละคำ หัวเฟยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เท้าคางด้วยสองมือ มองเขาพลางยิ้ม
“กินช้า ๆ ไม่มีใครแย่งคุณหรอก”
ซูหลินกลืนอาหารลงไปคำหนึ่ง แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบ
หัวเฟยมองเขา แววตาพลันเปลี่ยนเป็นซับซ้อนเล็กน้อย
“หยวนเอ๋อร์ ครั้งนี้ที่เจ้ากลับมา แม่รู้สึกว่าเจ้าดูไม่เหมือนเดิม”
นิ้วมือของซูหลินชะงักไปครู่หนึ่ง
“ไม่เหมือนเดิมตรงไหน”
“แม่ก็พูดไม่ถูก” หัวเฟียงเอียงคอครุ่นคิด “แค่รู้สึกว่า… เจ้าเงียบกว่าเมื่อก่อน เมื่อก่อนเจ้าก็พูดน้อยอยู่แล้ว แต่ตอนนี้พอนั่งอยู่ตรงนั้น เจ้าดูเหมือนภูเขาลูกหนึ่ง ไม่ขยับ ไม่พูด แม้แต่ลมหายใจก็ยังแผ่วเบา”
ซูหลินวางถ้วยชาลง
“อาจเพราะโตขึ้นแล้ว”
หัวเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา
“อายุยี่สิบสองแล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องโตเป็นผู้ใหญ่เสียที”
นางลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง โดยหันหลังให้ซูหลิน
แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ฉาบร่างนางไว้ด้วยขอบสีทอง
“พ่ออ๋องของเจ้าบอกว่า หลังการตื่นพลังมะรืนนี้ อาจจะจัดการหมั้นหมายให้เจ้า”
คิ้วของซูหลินขยับเล็กน้อย
“ธิดาของตระกูลโอวยัง พ่ออ๋องอยากให้เจ้าใกล้ชิดกับฝ่ายจักรพรรดินีมากขึ้น”
น้ำเสียงของหัวเฟยแผ่วเบา ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง
“แม่ไม่อยากให้เจ้าเข้าไปพัวพันกับเรื่องพวกนั้น แต่เจ้าเกิดมาในราชวงศ์ บางเรื่องก็หลีกเลี่ยงไม่ได้”
ซูหลินไม่ได้พูดอะไร
หัวเฟยหันกลับมา มองเขา
“เพราะอย่างนั้น แม่ถึงอยากถามว่าเจ้ามีคนที่ชอบหรือยัง”
ซูหลินเงียบไปหนึ่งวินาที
“ยังไม่มี”
หัวเฟยจ้องเขาอยู่สองวินาที ก่อนจะยิ้มออกมา
“อย่างนั้นก็ดี ไม่มีห่วงให้กังวล ก็ไม่มีใครเอามาใช้ควบคุมเจ้าได้”
นางเดินกลับมานั่งที่เดิม หยิบขนมกุ้ยฮวามาชิ้นหนึ่ง หักครึ่งแล้วยื่นให้ซูหลิน
“มะรืนนี้ตอนตื่นพลัง อย่าไปสนใจพี่แปดของเจ้า เขาจะตื่นพลังได้ระดับไหนก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าทำตัวเองให้ดีก็พอ”
ซูหลินรับขนมกุ้ยฮวามา
“อืม”
หัวเฟยมองเขา ในดวงตามีประกายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
“หยวนเอ๋อร์ ชาตินี้แม่ไม่มีความสามารถอะไร ไม่ได้สร้างสมบัติให้เจ้า ไม่ได้รวบรวมกำลังให้เจ้า แม้แต่ตอนที่เจ้าโดนรังแกในวัง แม่ก็ทำได้แค่บอกให้เจ้าอดทน”