เช้าตรู่วันที่สอง ซูหลินตื่นขึ้นเพราะความหิว
ท้องร้องโครกครากราวกับมีหนูตัวหนึ่งกำลังคุ้ยเขี่ยอยู่ข้างใน
เขาลืมตาขึ้น แสงสีเทาหม่นส่องลอดหน้าต่างไม้เก่า ๆ เข้ามาไม่กี่สาย เช้าของหุบเขาอัปยุคเป็นแบบนี้เสมอ หมอกหนา แสงสลัว เข้ากับบรรยากาศของที่นี่ดีเหลือเกิน
ซูหลินลุกขึ้นนั่ง ยักไหล่เล็กน้อย
หมัดหลายสิบครั้งเมื่อวานโดนเข้าไปเต็ม ๆ แม้พลังเลือดจะหายไปสามพันกว่า แต่เทียบกับทั้งหมดสองหมื่นล้านของเขาแล้ว ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสักนิด ก็แค่เจ็บเนื้อเจ็บตัว หมัดของเจ้านั่นค่อนข้างแข็ง
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา แบตชาร์จเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว
เปิดดูข่าวเป็นกิจวัตร
พาดหัวข่าวยังเป็นตระกูลซู
[สุดช็อก! จ้าวอัสนีสวรรค์ซูเฉินทำลายสถิติอีกครั้ง! ผ่านด่านชั้นสองในเวลาเพียง 1 นาที!]
[ข่าวพิเศษ: ซูเฉินบุกหอคอยทั้งที่บาดเจ็บ เสี่ยงเพื่อพิสูจน์ตัวเอง! ซูเจิ้นเทียนคุ้มกันไปเอง!]
[คลิป: บันทึกการผ่านชั้นสองของซูเฉินเต็มรูปแบบ พลังจ้าวอัสนีสวรรค์น่าตกตะลึง!]
นิ้วของซูหลินหยุดชะงัก แล้วยังไงก็กดเปิดคลิป
ในภาพ ซูเฉินยืนอยู่หน้าทางเข้าชั้นสองของหอคอยสู่สรวงสวรรค์
สีหน้าอังซีดอยู่ แผลที่ท้องพันด้วยผ้าพันแผล แต่โดยรวมดูมีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม สายตามุ่งมั่นราวกับทหารที่กำลังจะออกรบ
รอบข้างมีผู้คนมากมาย
ซูเจิ้นเทียนยืนอยู่ข้าง ๆ เอามือใหญ่ ๆ วางบนไหล่เขา ฉายรอยยิ้มอันแสนเมตตาของพ่อที่หาได้ยาก
หลินหว่านชิงตาข่าย ๆ จับมือซูเฉินไว้แน่น: "เฉินเอ๋อร์ แผลยังไม่หายดีเลยหรือ... เดี๋ยว...เดี๋ยวรออีกหน่อยได้ไหม?"
ซูเฉินส่ายหน้า เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น: "แม่ ผมไม่เป็นไร เรื่องพี่ชาย...ผมไม่โทษเขา แต่ผมอยากให้ท่านกับพ่อภูมิใจ ผมต้องพิสูจน์ตัวเอง"
น้ำตาหลินหว่านชิงไหลลงมาทันที: "เด็กคนนี้...มันเหมือนพ่อจนเกินไป..."
ซูเหยาที่อยู่ข้าง ๆ เช็ดน้ำตา: "เฉินน้องสุดยอดที่สุด! สู้ ๆ!"
ซูหลิงโบกกำปั้นเล็ก ๆ: "เฉินน้องสู้ ๆ! ให้ไอ้คนเนรคุณนั่นดูไปเถอะ ว่าอะไรคืออัจฉริยะที่แท้จริง!"
ซูเสี่ยวเสี้ยวแหงนหน้าขึ้นเสียงใสแจ๋ว: "พี่เฉินเก่งที่สุด!"
ซูเฉินยิ้ม แล้วหันหลังเดินเข้าไปในประตูเรืองแสง
หลังจากนั้น 1 นาที เขาก็ออกมา