เสียงนั้นเงียบหายไป
ซูหลินยืนนิ่งอยู่กับที่ มองถนนสีเทาขาวเส้นนั้น
เก้าร้อยเก้าสิบเก้าก้าว เก้าร้อยเก้าสิบเก้าม่านมายา
ทุกก้าวคือสิ่งที่เจ้ากลัวที่สุด เรื่องที่เจ้าเสียใจที่สุด และคนที่เจ้าปรารถนาจะได้ครอบครองที่สุด
ม่านมายาจะกลายเป็นส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในใจเจ้า แล้วบีบมันอย่างโหดเหี้ยม
สำหรับคนอื่น ที่นี่คือนรก
แต่สำหรับซูหลิน——
เขาขยับความคิด
จิตวิญญาณแยกออกจากร่างหลัก
ร่างหลักยืนอยู่ตรงจุดเริ่มต้นของถนน ดวงตายังคงเปิดอยู่ แต่ภายในกลับว่างเปล่า ไร้แสง ไร้วิญญาณ ราวกับลูกแก้วสองเม็ด ว่างเปล่าไร้สิ่งใด
ส่วนจิตสำนึกของเขากลับไปถึงห้องเช่าในเมืองอี้นกแล้ว
ร่างเงาลืมตาขึ้น
จากนั้นเขาก็ควบคุมร่างหลักให้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ร่างหลักขยับ
ท่วงท่าแข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด
ทันทีที่เท้าเหยียบลงบนแผ่นหินก้อนแรก หมอกสีเทาขาวก็พลุ่งขึ้นโอบร่างหลักไว้ทั้งร่าง ม่านมายาเริ่มทำงาน——แต่ร่างหลักไร้จิตสำนึก
อีกทั้งการควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างหลักยังอยู่ในมือร่างเงา และม่านมายาที่นี่ก็ไม่อาจดึงร่างเงาซึ่งอยู่ห่างไกลเข้าไปได้
ซูหลินในร่างเงาหมายเลขหนึ่งไม่รู้สึกอะไรเลย
ไม่มีความกลัว ไม่มีความเสียใจ ไม่มีความปรารถนา ไม่มีอะไรทั้งนั้น
เขาควบคุมร่างหลักให้ก้าวต่อไปอีกก้าว
ก้าวที่สอง หมอกพลุ่งขึ้นแล้วสลายไปอีกครั้ง
ก้าวที่สาม
ก้าวที่สี่
ก้าวที่ห้า
ซูหลินเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
เขาควบคุมร่างหลักจากร่างเงาหมายเลขหนึ่ง ให้เดินหน้าทีละก้าวอย่างต่อเนื่อง ไม่หยุด ไม่ลังเล ทุกครั้งที่ก้าว ม่านมายาจะพุ่งเข้ามา ราวกับมือที่มองไม่เห็นพยายามคว้าจิตสำนึกของร่างหลัก แต่จิตสำนึกของร่างหลักว่างเปล่า มือข้างนั้นจึงคว้าได้เพียงความว่างเปล่า