ประตูเรืองแสงวาบขึ้นครั้งหนึ่ง
เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากด้านใน
เส้นผมสีเงินขาวยาวสลวย ดวงตาเรียวยาวเฉียงขึ้นมุม บนหน้าผากมีตราหมาป่าสีเงินที่กำลังแยกเขี้ยว ชุดเกราะรบขาดรุ่งริ่ง ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด แต่ยืนตัวตรงมั่นคง
หลางอิ่ง
ทันทีที่เขาก้าวออกมา ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
อากาศไม่ปกติ
มันหนักอึ้ง ราวกับมีมือหนึ่งหมื่นข้างกดเขาจากทุกทิศทาง กดไหล่ กดแขน กดขา กดทุกตารางนิ้วบนผิวหนัง
เขาขยับไม่ได้
ขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
แม้แต่ความคิดก็ยังหยุดชะงัก เขาอยากใช้ทะลุมิติพรหมจักรวาล แต่สมองกลับไม่อาจขยับได้ จึงไม่สามารถเปิดใช้งานสกิล
รูม่านตาของเขาหดลงเล็กน้อย กวาดมองรอบข้าง
บนลานกว้างมีผู้คนอยู่เต็มไปหมด ทั้งชุดเกราะสีทอง ชุดคลุมศึกสีเงินขาว เสื้อคลุมยาวสีเทาขาว หมอกดำทะมึน และวงน้ำวนสีเลือด จากสิบดาวมีผู้ฝึกตนระดับร้อยขึ้นไปนับพันคน ส่วนยอดฝีมือระดับ 190 สิบคนยืนอยู่แถวหน้า
ผู้นำเป็นชายชราผมขาวเคราขาว สวมฉลองสีทอง เขาคือเซิ่งเสวียน ผู้อาวุโสใหญ่แห่งดาวแสงศักดิ์สิทธิ์
มือของเขายกขึ้น ฝ่ามือมีแสงสีทองก้อนหนึ่ง แสงนั้นไม่สว่างนัก แต่หนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับซูหลินอยู่
“หลางอิ่ง” เซิ่งเสวียนเอ่ยเสียงไม่ดังนัก แต่ทุกคำกลับหนักราวกับค้อนทุบลงกลางอก “เจ้าหนีไม่พ้นแล้ว”
ซูหลินไม่ได้พูดอะไร
ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด แต่พูดไม่ได้ สกิลควบคุมของเซิ่งเสวียนซึ่งอยู่ระดับ 193 กดข่มเขาที่เพิ่งขึ้นมาถึงระดับ 30 ราวกับช้างเหยียบมด