ดาวเทียนหลาง พระราชวัง
ราชันแห่งดาวเทียนหลางกำลังต้อนรับทูตจากดาวบริวารหลายดวงอยู่ในโถงใหญ่
พระองค์ประทับบนบัลลังก์ ร่างสูงใหญ่ ผมยาวสีเงินขาวสยายลงบนบ่า ดวงตาเรียวยาว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนหลางยุนเสี้ยวไม่มีผิด
เพียงแต่แววตาของพระองค์เย็นชาและอำมหิตยิ่งกว่า ราวกับงูพิษที่ขดตัวอยู่บนต้นไม้
“...ดังนั้น การแบ่งสรรดาวทรัพยากรในปีนี้ ดาวเทียนหลางของเราจะเอาไปหกส่วนในสิบ” ทูตคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องล่าง ก้มหน้าต่ำ น้ำเสียงนอบน้อม
ราชันแห่งดาวเทียนหลางไม่ตรัส เพียงใช้ปลายนิ้วเคาะที่เท้าแขนเป็นจังหวะ
ตึก ตึก ตึก
เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่ทุกครั้งที่ดังขึ้น ราวกับเคาะลงกลางใจของทูต หน้าผากของเขาเริ่มมีเหงื่อผุด เอวก็ค้อมต่ำลงกว่าเดิม
“หกส่วน?” ราชันแห่งดาวเทียนหลางตรัสช้า ๆ น้ำเสียงราวกับใบมีดที่กำลังลับกับหิน “ดาวของพวกเจ้ายังมีสิทธิ์ได้สี่ส่วนอีกหรือ?”
ใบหน้าของทูตซีดเผือดทันที
“ทะ...ท่านอ๋อง ผลผลิตของดาวเราในปีนี้...”
“หุบปาก”
ทูตปิดปากทันที ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
ราชันแห่งดาวเทียนหลางกำลังจะตรัสต่อ แต่ประตูโถงใหญ่กลับถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน
ทหารองครักษ์คนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด แผ่นผลึกในมือสั่นระริก
“ทะ...ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องแล้ว!”
ราชันแห่งดาวเทียนหลางขมวดพระขนง “เรื่องอะไร?”
ทหารองครักษ์คุกเข่าลงกับพื้น ยกแผ่นผลึกขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เสียงสั่นเครือ “ทะ...ท่านดูอันดับ! เขาวงกตหลอกลวง!”
ราชันแห่งดาวเทียนหลางยื่นพระหัตถ์ออกไป แผ่นผลึกก็ลอยมาอยู่ในมือของพระองค์