ด้านหน้ามีจุดตรวจชั่วคราวตั้งอยู่ ชายสิบกว่าคนในชุดเกราะสีต่าง ๆ ยืนอยู่ตรงนั้น มีทั้งคนจากดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ ดาวดารา และดาวไท่ชู ทุกคนมีเลเวลตั้งแต่ 150 ขึ้นไป พวกเขากำลังซักถามทุกคนที่ผ่านบริเวณนี้ทีละคน
“มาจากดาวไหน?”
“มาที่นี่ทำอะไร?”
“เห็นคนต้องสงสัยบ้างไหม?”
พวกเขาถามทีละคนอย่างรวดเร็ว
ซูหลินต่อแถวอยู่ โดยมีคนข้างหน้าอีกเจ็ดแปดคน
คนแรกเป็นคนจากดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ ถูกถามไม่กี่คำถามก็ได้รับอนุญาตให้ผ่าน
คนที่สองเป็นคนจากดาวดารา ก็ได้รับอนุญาตให้ผ่านเช่นกัน
คนที่สามเป็นชายหนุ่มจากดาวห้วงมืด ถูกถามเพิ่มอีกสองสามคำถาม แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร จึงได้รับอนุญาตให้ผ่าน
ถึงคิวซูหลิน
ชายชราคนหนึ่งจากดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เลเวล 150 ดวงตาแหลมคมดุจเหยี่ยว
“มาจากดาวไหน?”
ซูหลินเงยหน้ามองเขา แล้วตอบอย่างสงบว่า “ดาวเทียนหยวน”
ดาวเทียนหยวน ดาวเคราะห์ระดับสองที่อยู่ในอันดับสองร้อยกว่า เสวี่ยเว่ยเคยติวเรื่องนี้ให้เขา เขาจำชื่อนี้ได้
เป็นดาวที่ไม่สะดุดตา ไม่แข็งแกร่งหรืออ่อนแอ ไม่มีใครให้ความสนใจมากนัก แถมคนบนดาวนั้นยังมีรูปลักษณ์เหมือนเขาด้วย ที่สำคัญคือ—อยู่ห่างจากดาวโลหิตเพลิงมาก ไกลจนไม่มีใครคิดเชื่อมโยงดาวทั้งสองเข้าด้วยกัน
ชายชรากวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดาวเทียนหยวนหรือ? มาที่นี่ทำอะไร?”
“ลงรอยแยก”
“ลงที่ไหน?”
“กระจกพันหน้า”
ชายชราจ้องเขาอยู่สามวินาที ดวงตาคู่นั้นราวกับจะมองทะลุตัวเขา ซูหลินยืนนิ่ง หายใจสม่ำเสมอ สายตาไม่วอกแวกหรือหลบเลี่ยง