ประตูถูกผลักเปิดออก
เธอสวมชุดนอนสีขาว ผมปล่อยสยาย ไม่ได้แต่งหน้า เท้าสวมรองเท้าแตะคู่หนึ่งแบบลากไปกับพื้น สายรองเท้าข้างซ้ายยังขาดและลากพื้นอยู่ แต่เธอไม่ใส่ใจ
ตั้งแต่ซูหลินออกไปบุกหอคอยสู่สรวงสวรรค์ เธอก็คอยติดตามข่าวของเขามาตลอด
มีคนจำนวนมากเปิดไลฟ์สดอยู่ที่ทางเข้าแรกของหอคอยสู่สรวงสวรรค์
เธอคอยดูไลฟ์สดเหล่านั้นอย่างใจจดใจจ่อ
ตั้งแต่ซูหลินเข้าไป จนถึงตอนที่ซูหลินออกมา ตอนที่ซูหลินถูกซ้อม ไปจนถึงตอนที่ซูหลินหนีไปได้
ไม่มีแม้แต่วินาทีเดียวที่เธอพลาดไป
เวลานี้เธอยืนอยู่ตรงประตู มือกำศิลาสื่อสารแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
“นาย...”
เธอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายขัดหิน
“นายมัน...”
เธอพูดต่อไม่ออก
เธอสูดหายใจลึก เดินไปหยุดตรงหน้าซูหลิน
แล้วเงยหน้ามองเขา
ซูหลินสูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะ เวลาเธอมองเขาจึงต้องแหงนหน้า
บนใบหน้านั้นมีทั้งความปวดใจ ความหวาดผวาย้อนหลัง และความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายกำลังพลุ่งพล่านอยู่
“นายรู้ไหมว่า...”
เธอชะงักไป น้ำเสียงยิ่งแหบพร่ากว่าเดิม
“นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้มันอันตรายแค่ไหน?”
ซูหลินไม่พูดอะไร
“ศัตรูสิบคนเลเวล 190 ขึ้นไป ศัตรูหนึ่งพันคนเลเวล 100 ขึ้นไป ม่านกั้นมิติว่างระดับหนึ่ง แล้วก็หมัดสังหารอีกสองครั้ง”
เธอยื่นนิ้วออกมา นับทีละนิ้ว
“ครั้งแรกนายรอดมาได้เพราะสกิลแทนกาย ครั้งที่สองนายก็ยังรอดมาได้เพราะสกิลแทนกายนั่นอีก”
เธอเงยหน้าขึ้นจ้องเขา
“สกิลแทนกายของนาย คูลดาวน์สั้นขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ? มันผิดหลักการเกินไปแล้ว”
ซูหลินเงียบไปหนึ่งวินาที