ในสายตาชาวบ้านไม่น้อย หวงจิงขึ้นอยู่บนภูเขาของกองผลิตชิงซาน ฉู่ถังซีก็เป็นสะใภ้ของกองผลิตชิงซาน การมอบวิธีแปรรูปให้ทุกคนย่อมเป็นการทำประโยชน์เพื่อส่วนรวมอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?
ทำไมยังจะเรียกเงินอีก ช่างไม่มีน้ำใจเอาเสียเลย
มีคนถอนหายใจ “เป็นสาววัยเดียวกันแท้ ๆ ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้นะ? เวยเวยช่วยหมู่บ้านตั้งกลุ่มผลิต ยังไม่เคยเรียกร้องผลประโยชน์อะไรจากทุกคนเลย”
แม่หลัวฟังแล้วปลื้มใจจนยิ้มไม่หุบ “เวยเวยของเรารู้ความมาตั้งแต่เด็ก ในใจนึกถึงทุกคนเสมอ”
หลัวเวยเวยได้ยินถึงตรงนี้ ความอึดอัดขุ่นมัวในใจก็คลายลงไม่น้อย
ช่วงหลายวันมานี้ฉู่ถังซีจะก่อเรื่องเก่งแค่ไหนแล้วจะทำไม?
พอผลสอบออกมา ใครมีความสามารถจริง ทุกคนก็ย่อมเห็นกันชัด ๆ
ตอนหลัวเวยเวยกลับถึงบ้าน ก็พอดีกับที่พี่สะใภ้ใหญ่หลัวกลับมาดื่มน้ำ
พี่สะใภ้ใหญ่หลัวเพิ่งกลับจากไร่นา ชายกางเกงยังเปื้อนโคลน หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เธอยกน้ำเย็นขึ้นดื่มไปหลายอึก พอหันมาก็เห็นหลัวเวยเวยนั่งอยู่ใต้ชายคา มือถือหนังสือเล่มหนึ่ง ความโกรธพลันปะทุขึ้นมา
“น้องเล็ก สอบก็สอบเสร็จแล้ว บ่ายนี้ถึงเวลาลงนาไปทำงานได้แล้วใช่ไหม?”
หลัวเวยเวยเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันเพิ่งสอบเสร็จ พ่อกับแม่บอกให้พักผ่อนดี ๆ วันนี้”
พี่สะใภ้ใหญ่หลัวเดือดขึ้นมาทันที
“เธอพักมากี่วันแล้ว? เพื่อให้เธอทบทวนหนังสือ งานในบ้านก็ไม่แตะ งานในนาก็ไม่ไปเก็บแต้ม แม่ยังทำของดีให้กินเป็นพิเศษทุกวัน พวกเราหลายคนเหนื่อยแทบตายในนา เด็ก ๆ ได้กลิ่นไข่ก็หิวจนน้ำลายไหล ส่วนเธอน่ะหรือ สอบเสร็จแล้วยังจะพักอีก”