“แปะ!”
มือข้างหนึ่งยกขึ้น รับหมัดนั้นไว้อย่างง่ายดาย
พลังมหาศาลที่มากพอจะซัดชายฉกรรจ์ให้กระเด็น พร้อมกระแทกชีพจรหัวใจจนขาดสะบั้น กลับไม่อาจทำให้เฉินฟานถอยแม้แต่ก้าวเดียว กระทั่งแขนยังไม่ปรากฏร่องรอยว่าออกแรงด้วยซ้ำ!
บรรยากาศพลันเงียบสงัด
สีหน้าของเซี่ยงฉีแข็งค้างทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!
เดิมคิดว่าหมัดเดียวก็สังหารเฉินฟานได้แล้ว
ใครจะคิดว่าไม่เพียงถูกปัดป้อง ยังรับไว้ได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้!
ตกลงใครกันแน่ที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์?
“ไอ้หนุ่ม เจ้านี่ซ่อนฝีมือไว้ลึกล้ำไม่น้อย ที่แท้ก็เคยฝึกวิชายุทธ์มาก่อน!”
“แต่ก็ไร้ประโยชน์!”
เซี่ยงฉีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นบนใบหน้า
“หืม?”
เฉินฟานรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงที่พลันปรากฏขึ้น
พลังลมหายใจของอีกฝ่ายกลับแข็งแกร่งขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
“พลังลมปราณ!?”
“ไม่สิ น่าจะเป็นเพียงเค้าลางของพลังลมปราณ... เซี่ยงฉีเคยลองทะลวงเข้าสู่ขั้นนักบู๊ แต่ล้มเหลว!”
ในที่สุดเฉินฟานก็เข้าใจแล้วว่าความผิดพลาดในการฝึกยุทธ์ของอีกฝ่ายอยู่ตรงไหน
ขณะเดียวกันก็อดรู้สึกโชคดีไม่ได้!
ดีที่เขารอบคอบมากพอ!
คราวก่อนตอนจับปลามงคลสีน้ำเงินได้ เขาไม่ได้แตกหักกับอีกฝ่าย!
เซี่ยงฉีได้สัมผัสระดับเหนือสามัญขั้นต้นแล้ว ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา หลี่ปาเทียนเมื่อเทียบกับเขาก็ไม่ต่างจากฟ้ากับเหว ไม่อาจนำมาเทียบชั้นกันได้เลย!
“หึ ๆ รู้สึกได้แล้วหรือ!”
“ถูกต้อง ข้ามีพลังลมปราณแล้ว! ฝีมือของข้าเหนือกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้!”
เซี่ยงฉีสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเฉินฟาน จึงกล่าวอย่างลำพองใจ
“หมัดนี้ เจ้ารับไม่ไหวหรอก!”
“จงไปสู่ปรโลกเสีย!”
มืออีกข้างยกขึ้น ก่อนซัดออกไปในชั่วพริบตา!
หมัดนั้นหอบหุ้มด้วยพลังลมปราณ ทั้งความเร็วและพละกำลังเพิ่มขึ้นหลายเท่าในพริบตา เสียงระเบิดอากาศดังสนั่น พุ่งตรงเข้าหาหัวใจของเฉินฟาน!