รุ่งเช้า ขอบฟ้าปรากฏแสงขาวนวลราวท้องปลา
เฉินฟานตื่นแต่เช้าตรู่
เพราะหลี่เซียงอวี่เดินไม่ไหว
และเพราะในที่สุดเขาก็ทะลวงขึ้นเป็นนักบู๊ได้สำเร็จ
เมื่อคืน หลังจากได้รับแต้มอิสระจากมังกรเล่นหยก เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ฝึกต่อ แต่ตรงกลับกระท่อมหลังคาหญ้าทันที!
แผนลอบเข้าไปในที่พักของสมาชิกก๊กก็ราบรื่นอย่างที่คาด
ไม่เพียงไม่ถูกเปิดโปง ยังได้ “พูดคุย” กันอย่างเป็นมิตรอีกด้วย!
หลังจากนอนหลับเต็มอิ่ม ตอนนี้ก็แค่รอทำงานกลางวันให้ครบโควตา พอตกค่ำก็จะได้เข้าเมืองอย่างถูกต้อง หาเงินก้อนแรกมาเป็นทุนตั้งต้น!
“ปัง ๆ”
เพิ่งหยิบปลาย่างออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างผิดเวลา
“เฉินฟาน!”
ร่างอรชรของหลี่เซียงอวี่พลันเกร็งขึ้น
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฉินเหมิงเหมิงก็มีแววตื่นกลัวเช่นกัน
ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นชาวเรือขนสินค้าที่ลงนามในสัญญาขายตัว หรือไม่ก็เป็นครอบครัวของพวกเขา ปลาย่างเป็นของหายากในหมู่ของหายาก!
พวกนางกลัวว่าเรื่องที่กินปลาย่างติดต่อกันหลายวันจะถูกจับได้ จึงมีคนมาถึงหน้าประตูเพื่อขอแบ่งปลา!
“ให้ข้าจัดการเอง”
เฉินฟานยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย
ตอนนี้เขาบรรลุเป็นนักบู๊ ครอบครองพลังเหนือธรรมดาแล้ว เรื่องที่เมื่อก่อนเห็นว่ายุ่งยาก บัดนี้ไม่อยู่ในสายตาอีกต่อไป
“พี่หยาง ทำไมเป็นท่านล่ะ?”
ทว่าเมื่อเปิดประตู คนที่ยืนอยู่ด้านนอกกลับเป็นหยางเจี้ยน
“ไอ้หนู เอาของนี่ไป!”
“รอให้ไม่มีคนแล้วค่อยเอาไปย่างกิน บำรุงร่างกายเสีย!”
หยางเจี้ยนกวาดตามองซ้ายขวาด้วยใบหน้าคล้ำเข้ม ครั้นแน่ใจว่าไม่มีใครมองมาทางนี้ จึงยัดห่อใบไม้ที่ห่อเป็นก้อนไว้ในอ้อมแขนของเฉินฟาน