เมืองจี้โจว
ตระกูลเย่
หญิงสาวร่างบาง ผิวซีดเผือดคนหนึ่ง
สวมเสื้อผ้าหยาบกร้านเก่าๆ ค่อยๆ เดิน
ฝีเท้าของนางหนักอึ้ง
ทีละก้าวๆ เดินอย่างช้าๆ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
นางคือคุณหนูของตระกูลเย่ เย่เมิ่งหลิง
แต่ทว่า ฐานะคุณหนูของนาง กลับแย่ยิ่งกว่าคนใช้เสียอีก!
ยามนี้ เย่เมิ่งหลิงทั้งกายเย็นเฉียบเยี่ยงน้ำแข็ง อดทนไม่ไหว
นางเป็นโรคกายเย็นมาแต่กำเนิด
มาแต่กำเนิดไม่สามารถปลุกสายเลือดได้
เป็นเพียงคนธรรมดา
ยังต้องทนทุกข์ทรมานกับโรคกายเย็นอีก
แต่ก่อน ตอนที่พี่ชายเย่ชิงยังอยู่ ก็สามารถไปที่ห้องยาแห่งตระกูลเย่ เพื่อแลกยาหยางหยาง
มาบรรเทาโรคกายเย็นให้นาง
ยาหยางหยางล้ำค่า ต้องใช้คะแนนความดีความชอบของตระกูลเย่เป็นจำนวนมากเพื่อแลก
เย่ชิงในอดีต ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อตระกูล จุดประสงค์ก็เพื่อให้ได้ความดีความชอบของตระกูล แลกยาหยางหยาง เพื่อรักษาโรคให้เย่เมิ่งหลิง
“พี่ชาย ที่แท้เจ้าอยู่ที่ใดกัน? ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“พวกเขาว่า พี่ชายถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน กลับมาไม่ได้แล้ว! ข้าไม่เชื่อ พี่ชายจะกลับมาหาข้าอย่างปลอดภัยแน่นอน!”
เย่เมิ่งหลิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ในดวงตางดงาม น้ำตาใสไหลรินเป็นสาย
ไม่นานนัก
เย่เมิ่งหลิงก็เดินมาถึงห้องยา
ในห้องยา ชายวัยกลางคนผิวคล้ำ สวมชุดคลุมยาวสีดำคนหนึ่งยืนอยู่
เขาคือผู้อาวุโสเจ็ดแห่งตระกูลเย่ ผู้ดูแลห้องยา
“ผู้อาวุโส ข้าอยากได้ยาหยางหยางหนึ่งเม็ด ไม่ทราบว่าได้หรือไม่?”
เย่เมิ่งหลิงเอ่ยเสียงเบา ขณะพูดร่างยังสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าเย็นจัด
“เจ้ามีคะแนนความดีความชอบหรือ?”
“ไม่…”
ผู้อาวุโสเจ็ดหัวเราะเย็น ดั่งมองคนโง่
“มีเงินหรือ?”
ผู้อาวุโสเจ็ดถามอีก
เย่เมิ่งหลิงส่ายหน้า
“ผู้อาวุโส ข้า…ข้าหนาวเหลือเกิน ได้โปรดเถิด ให้ยาหยางหยางแก่ข้าเถิด ต่อไปพี่ชายข้าจะให้คะแนนความดีความชอบแก่ท่านเอง!”
เย่เมิ่งหลิงเอ่ยอย่างยากลำบาก
ด้วยสภาพร่างกายในยามนี้ของนาง แค่พูดก็ยากลำบากมากแล้ว
ฟันกระทบกันตลอดเวลา
“ฮ่าๆ!”
“น่าขันนัก!”
“พี่ชายเจ้าตายไปนานแล้ว ยังจะเอาคะแนนความดีความชอบมาให้ข้าได้อย่างไร?”
สีหน้าผู้อาวุโสเจ็ดเริ่มอำมหิต
“ไม่…เป็นไปไม่ได้! พี่ชายข้าจะไม่ตาย!”
เย่เมิ่งหลิงส่งเสียงดังขึ้นมาทันใด
“ไปให้พ้น! สารเลวต่ำต้อยอะไร จะมีสิทธิ์ได้รับทรัพยากรของตระกูลเย่?” ผู้อาวุโสเจ็ดหัวเราะเย้ย ดวงตาเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย
“แต่…หากไม่มีหยางหยาง ข้าคงทนไม่ไหวแล้ว หนาวนัก ช่างหนาวเหน็บ…”
เย่เมิ่งหลิงสั่นเทาราวกับใบไม้ไหว ทรุดตัวกอดร่างกายที่อ่อนแอของตน
“เจ้าขยะแขยงคนหนึ่ง อยู่บนโลกนี้ก็แค่สิ้นเปลืองทรัพยากร! สู้ตายไปเสียดีกว่า!”
“อยากได้ยาหยางหยาง ไปฝันเอาละ!”
ผู้อาวุโสเจ็ดตบหน้านางทันใด
“ปั๊บ!”
ใบหน้าเย่เมิ่งหลิงโดนตบเต็ม ๆ ร่างบางอ่อนแอกระเด็นออกไปทันที
นางที่ป่วยหนักอยู่แล้ว ต้องทนรับแรงปะทะหนักเช่นนี้ สลบไสยไปทันที
“สารเลวต่ำต้อย แค่ตบเดียวก็ไม่ไหว!”
ผู้อาวุโสเจ็ดหัวเราะเย็น หันหลังกลับเข้าไปในห้องยา
ทันใดนั้น นอกห้องยา หนุ่มน้อยที่ทั้งตัวเปื้อนเลือดคนหนึ่ง ก้าวเท้าก้าวเข้ามา!
เขาสายตาดุร้าย ร่างกายตั้งตรงดั่งกระบี่ รอบกายแผ่ไอสังหารที่มองไม่เห็น!
เขา เย่ชิง สังหารกลับมาจากคุกใต้ดินแล้ว!
“ครืน!”
เมื่อเห็นหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้น ในดวงตาเย่ชิงปะทุแสงสีเลือดสองก้อน ไอสังหารทะยานสู่ฟ้า!
หญิงสาวผู้นั้นคือ เย่เมิ่งหลิง น้องสาวของเย่ชิงนั่นเอง!
ในชั่วพริบตา เย่ชิงก็พุ่งเข้ามา อุ้มเย่เมิ่งหลิงขึ้น
บาดแผลน้องสาวสาหัสนัก!
รอยฝ่ามือสีแดงสดบนใบหน้านั้น ทำให้เย่ชิงโกรธจนแทบบ้า!
เย่เมิ่งหลิงน้องสาว คือญาติเพียงคนเดียวของเขา!
ผู้คนที่ใกล้ชิดที่สุด!
กลับถูกทำร้ายถึงเพียงนี้!
ผู้ลงมือ ควรตาย!
“ใคร! ใครทำ!”
น้ำเสียงเย่ชิงแหบพร่า สายตามองไปที่ห้องยา
ผู้อาวุโสเจ็ดได้ยิน จึงเดินออกมา
วินาทีที่เห็นเย่ชิง ผู้อาวุโสเจ็ดก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ ใจสั่นระทึก!
“เจ้า! เย่ชิง! เจ้ากลับมาจากคุกใต้ดินได้อย่างไร!”
สีหน้าผู้อาวุโสเจ็ดเปลี่ยนไปมาก
คุกใต้ดิน สถานที่ที่ดั่งนรก มีชีวิตเข้าไปแล้วควรจะไม่มีวันออกมา!
แต่ทว่า ผู้อาวุโสเจ็ดคิดได้อีกชั้น สายเลือดของเย่ชิงถูกทำลายไปแล้ว จะมีพลังแข็งแกร่งได้สักเท่าใด?
คิดว่าคงก่อความวุ่นวายอะไรไม่ได้หรอก!
คิดถึงตรงนี้
ความกล้าหาญของผู้อาวุโสเจ็ดก็เพิ่มขึ้น
“ก็ข้านี่แหละทำ แล้วอย่างไร? เจ้าขยะแขยงที่สายเลือดถูกทำลาย ยังกล้ายกมือต่อสู้กับข้าอีกรึ?”
ผู้อาวุโสเจ็ดแห่งตระกูลเย่หัวเราะเย้ย ในดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก
เขามีพื้นฐานการฝึกฝนไม่น้อยเลย ย่อมไม่ใส่ใจเย่ชิงในยามนี้!
หากเป็นเย่ชิงเมื่อสามเดือนก่อน ยังทำให้ผู้อาวุโสเจ็ดหวาดระแวงอยู่บ้าง
แต่เย่ชิงในตอนนี้ สายเลือดถูกทำลาย เทียบเท่าคนไร้ประโยชน์!
บนเส้นทางบู๊ ไม่มีความหวังใดๆ อีก!
“เจ้าสมควรตาย!”
เย่ชิงก้าวหนึ่งพุ่งเข้าไปในห้องยาทันที กระบี่ในมือชักออก กลายเป็นเงากระบี่เป็นผืน!
“บังอาจ! เจ้าเป็นศิษย์ตระกูลเย่ กล้ายกมือต่อสู้กับผู้อาวุโส กำลังหาความตายอยู่หรือ!”
ผู้อาวุโสเจ็ดหัวเราะเย็น ยื่นฝ่ามือออกมา คิดจะใช้สองมือเปล่าชิงกระบี่ในมือเย่ชิงมา
“ฉัวะ!”
รอยกระบี่สีเลือดพุ่งผ่าน!
ในชั่วพริบตา ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น แขนขวาของผู้อาวุโสเจ็ด ถูกตัดขาดไปทั้งท่อน!
“ทำร้ายน้องสาวข้า ไม่มีทางให้อภัยเจ้าหรอก!”
เย่ชิงไอสังหารรอบกายทะยานขึ้นฟ้า เกือบจะรวมตัวเป็นจริงได้
ในคุกใต้ดินฝึกฝนสามเดือน เขาสังหารคนในคุกใต้ดินจนหมดสิ้น!
ในนั้นมีหลายคน ล้วนเป็นพวกอำมหิตโหดร้ายแห่งเมืองจี้โจว!
ในนรกนั้น เย่ชิง เหยียบย่ำซากศพนับไม่ถ้วน ก้าวออกมา!
พลังของเขา ขยะที่เลี้ยงตัวอยู่อย่างสุขสบายอย่างผู้อาวุโสเจ็ด จะเทียบได้อย่างไร?!
“เจ้ากล้า…”
ผู้อาวุโสเจ็ดร้องโหยหวน สีหน้าเปลี่ยนไปมาก
“ฉัวะ!”
เงากระบี่วาบ ขาทั้งสองของผู้อาวุโสเจ็ดหลุดออกจากร่าง เลือดพุ่งกระฉูด ย้อมพื้นแดงฉาน!
ในห้องยา ยังมีศิษย์ตระกูลเย่บางคน กำลังซื้อยาอยู่
ตอนนี้พวกเขาทั้งหมด ตกตะลึงไปหมดแล้ว!
“เย่ชิง เจ้าไม่กลัวประมุขตระกูลลงโทษเจ้าหรือ?!”
ผู้อาวุโสเจ็ดเลือดพุ่งทั่วตัว กลายเป็นคนเปื้อนเลือด น่าสังเวชยิ่งนัก
“ใครแตะต้องน้องสาวข้า ข้าก็จะฆ่าคนนั้น! ถึงประมุขตระกูลมาฉันก็จะฆ่าเช่นกัน!”
เย่ชิงฟันกระบี่หนึ่งครั้ง รอยกระบี่สีเลือดผ่าอากาศ ร่างของผู้อาวุโสเจ็ดแห่งตระกูลเย่ ถูกฟันจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ!
พื้นฐานการฝึกฝนของผู้อาวุโสเจ็ด ถึงขั้นหลอมกายเก้าชั้นสูงสุด
นับว่าค่อนข้างแข็งแกร่งทีเดียว
แต่ทว่า กระบี่ของเย่ชิง เร็วมาก!
วิชากระบี่คมกริบอย่างยิ่ง!
ว่าด้วยพื้นฐานการฝึกฝน เย่ชิงเป็นเพียงขั้นหลอมกายเจ็ดชั้นเท่านั้น สู้ผู้อาวุโสเจ็ดไม่ได้
แต่ทว่า ฝีมือกระบี่ของเย่ชิง เรียกได้ว่าน่าสะพรึงกลัว!
“นี่…”
“สายเลือดของเย่ชิงไม่ถูกชิงไปแล้วหรือ? ยังมีพลังเท่านี้ได้อีก!”
“สามเดือนก่อน เย่ชิงไปคุกใต้ดิน ใครจะคิดว่าเขาจะมีชีวิตออกมาได้!”
“คุกใต้ดิน สถานที่ที่ถูกขนานนามว่านรก! เขามีไอสังหารหนักหนาเพียงนี้ ในคุกใต้ดินแน่แท้ประสบพบเจออะไรมาบ้าง…”
เหล่าศิษย์ตระกูลเย่ในห้องยา ตกตะลึงจนตาแทบถลน สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไร้ขอบเขต
เย่ชิงเก็บกระบี่ อุ้มน้องสาวขึ้น
จากห้องยา หยิบยาหยางหยางสิบเม็ด ป้อนน้องสาวกิน
หลายปีมานี้ โรคกายเย็นของน้องสาว ไม่เคยรักษาหาย
ยาหยางหยาง คือสิ่งยืดชีวิตของน้องสาว
หลังจากกินยาหยางหยางแล้ว สีหน้าน้องสาว ก็แดงขึ้นเล็กน้อย
แต่ทว่า ร่างบางๆ ของนาง ยังคงสั่นเทา
เย่ชิงลูบแก้มน้องสาว ราวกับสัมผัสก้อนน้ำแข็ง
จิตใจของเย่ชิงเจ็บปวดมาก!
เจ็บปวดราวกับเข็มทิ่ม!
น้องสาวฝึกฝนไม่ได้ อีกทั้งร่างกายอ่อนแอป่วยง่าย แต่อสูรอย่างผู้อาวุโสเจ็ด กลับยังลงมือได้ลงคอ!
เมื่อมองดูน้องสาวที่เสื้อผ้าขาดวิ่น ทั้งกายเย็นเฉียบ จิตใจของเย่ชิง เต็มไปด้วยความแค้นทะยานฟ้า ไม่อาจห้ามปรามได้!
สามเดือนที่เขาไม่อยู่ น้องสาวในตระกูลเย่ ต้องทานทนความทุกข์ทรมานมากมายแน่นอน!
สิ่งที่เย่ชิงเห็นในวันนี้ คงเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น
ตระกูลเย่ ให้อภัยไม่ได้!