“นี่เงินสองหมื่น เรื่องเมื่อคืนห้ามบอกใครเด็ดขาด!”
เช็คใบหนึ่งถูกปาใส่หน้าหวางเหยียน
ตรงหน้าเตียง หญิงสาวแต่งตัวเสร็จแล้ว
กระโปรงยาวเหนือเข่ารัดแน่นบนก้นกลมเด้ง วาดเส้นโค้งเว้าอันเย้ายวน
ใบหน้านางงดงามประณีต ทว่าสีหน้ากลับเย็นชาดั่งน้ำแข็ง ต่างจากเมื่อคืนบนเตียงราวฟ้ากับเหว
หวางเหยียนหยิบเช็คออกจากหน้า ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เผยรอยยิ้มเจื่อน ๆ
ผู้หญิงคนนี้ ดีแต่ถอดกางเกงแล้วไม่ยอมรับ
“เมื่อคืนคุณถูกวางยา ผมช่วยคุณก็เลย...”
“หุบปาก!”
หญิงสาวขัดขึ้นอย่างเย็นชา
ดวงตาคู่สวยลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ
ทว่าสายตากวาดผ่านกล้ามเนื้อแข็งแรงของหวางเหยียน สมองก็อดนึกถึงความบ้าคลั่งและออดอ้อนเมื่อคืนไม่ได้
หญิงสาวหน้าแดง หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมเล็กน้อย
“สรุปคือ เรื่องเมื่อคืนจบแค่นี้ ออกจากประตูนี้ไป คุณไม่รู้จักฉัน ฉันก็ไม่รู้จักคุณ!”
น้ำเสียงหญิงสาวเด็ดขาด
หวางเหยียนยักไหล่ ไม่พูดอะไรอีก
เขากับหญิงสาวไม่รู้จักกันมาก่อน กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ชื่อ
เมื่อคืน บนถนนเห็นนางเดินซวนเซอยู่คนเดียว เข้าไปดูก็พบว่าถูกวางยา
ดังนั้นจึงพามาที่โรงแรม
และแล้วทุกอย่างเมื่อคืนก็เกิดขึ้น
แต่หญิงสาวไม่ต้องการมีความสัมพันธ์กับเขาอย่างชัดเจน แล้วเขาจะมารักเดียวใจเดียวทำไม
ก็ถือว่าเป็นวันไนท์สแตนด์แล้วกัน
ยังไงก็ไม่เสียเปรียบ
มองสีหน้าไม่ยี่หระของหวางเหยียน หญิงสาวโล่งใจ พร้อมแอบด่าในใจว่า ‘ผู้ชายเลว’
หยิบกระเป๋าแบรนด์เนมใบเล็ก หญิงสาวหมุนตัวจากไป
หวางเหยียนมองก้นกลมเด้งดั่งผลท้อสุกที่สะบัดพลิ้วเดินออกจากห้อง
ผู้หญิงคนนี้สุดยอดจริง ๆ!
ยังไงก็ตาม รอบนี้ไม่ขาดทุน
ยังได้เงินสองหมื่นอีก
จากนั้น หวางเหยียนก็แต่งตัวเสร็จ เตรียมออกไป
วันนี้เขาจะไปทำงานที่ซิงไห่กรุ๊ป
วันแรก มาสายไม่ได้
ตอนออกจากห้อง พบว่ามีสีดำโผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่ม
ดึงออกมาดู เป็นกางเกงในลูกไม้สีดำ
ของหญิงสาว คาดว่าม้วนอยู่ในผ้าห่มเลยหาไม่เจอ
ถ้าอย่างนั้น หญิงสาวก็จากไปทั้งอย่างนั้น?!
ว่าแล้วก็ว่าไป เย็นสบายดี~!
ยัดลูกไม้ใส่กระเป๋ากางเกง หวางเหยียนออกจากห้อง
เช็คเอาต์ที่เคาน์เตอร์ ออกจากโรงแรม ปาดจักรยานสาธารณะคันหนึ่งริมถนน ตรงไปตึกซิงไห่
ระหว่างทาง สายลมยามเช้าเย็นสบายพัดมา หวางเหยียนรู้สึกสดชื่น
ชีวิตคนธรรมดาก็ไม่เลวนี่!
หนึ่งเดือนก่อน เขายังเป็นมือวางอันดับหนึ่งขององค์กรใต้ดินที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก——กลุ่ม Z
ในภารกิจลอบสังหารครั้งหนึ่ง เขาพบว่ามันคือกับดัก
เป้าหมายที่แท้จริง——คือตัวเขาเอง
หลังการต่อสู้โค่นคู่แข่งระดับ SSS กว่าสิบคน หวางเหยียนก็หนีรอดมาได้
แม้จะยึดมั่นในคติที่ว่าสุภาพบุรุษแก้แค้นไม่ข้ามคืน แต่ความน่าสะพรึงของกลุ่ม Z หวางเหยียนรู้ดีกว่าใคร
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต่อกรด้วยตัวคนเดียวได้
เขาเลือกที่จะหลบคมดาบชั่วคราว กลับมาที่เมืองหลินเจียง ถิ่นกำเนิดของเขา
เครือข่ายข่าวกรองของกลุ่ม Z แพร่กระจายไปทั่วโลกแล้ว แต่ยกเว้นประเทศหลง
ที่นี่ อย่างน้อยในระยะสั้นก็ปลอดภัย
ซ่อนตัวในเมืองใหญ่ เขากลายเป็นรปภ. ของซิงไห่กรุ๊ป
...
ตึกซิงไห่ สำนักงานใหญ่ซิงไห่กรุ๊ป
อาคารสัญลักษณ์แห่งหลินเจียง
หวางเหยียนอ้อมไปทางเข้าลานจอดรถใต้ดินด้านหลังตึก ตรงไปยังห้องควบคุมรปภ. ที่ชั้นใต้ดินหนึ่ง
ก็เห็นเพื่อนร่วมงานยืนเข้าแถวแล้ว หัวหน้าจ้าวกังกำลังประชุมอยู่
หวางเหยียนรีบเดินเข้าไป
“หวางเหยียน รู้ไหมว่ากี่โมงแล้ว!” จ้าวกังทำหน้าบึ้ง
หวางเหยียนมองโทรศัพท์ “ยังไม่สายนี่ครับ เป๊ะเลย!”
“เป๊ะ?”
จ้าวกังแค่นเสียงเย็น “ไม่รู้กฎเหรอ มาก่อนครึ่งชั่วโมง ประชุม!”
“ไม่รู้ครับ!”
หวางเหยียนทำหน้าซื่อ วันแรกที่ทำงาน เขาไม่รู้จริง ๆ
จากนั้นก็ถามอย่างจริงจังว่า “มาก่อนครึ่งชั่วโมง นับเป็นโอทีไหมครับ มีค่าโอทีหรือเปล่า?”
คนอื่น ๆ พากันเบิกตากว้าง
จ้าวกังหน้าดำคร่ำเครียด
เด็กใหม่ วันแรกก็แหกปากกับเขา คิด造反รึ!
“ค่าโอที ฝันไปเถอะ!”
น้ำลายจ้าวกังเกือบกระเด็นใส่หน้าหวางเหยียน
หวางเหยียนถอยหลังหลบ ยิ้ม “ไม่มีก็แล้วไปครับ ผมแค่ถาม!”
คนอื่น ๆ แทบหลุดขำ
“ตั้งใจหน่อย!”
จ้าวกังโมโหจนควันออกหู: “วันนี้แกกับต้าเผิงดูแลห้องโถง!”
“ได้ครับ!”
หวางเหยียนพยักหน้า ท่าทางไม่ยี่หระ
จ้าวกังถลึงตาอย่างแรง หมายหัวไอ้ไม่ได้ความนี่ไว้
ตึกซิงไห่เป็นอาคารสำนักงานระดับสูงสุดของหลินเจียง ห้องโถงโอ่อ่าตระการตา ผนังกระจกสวยงาม พื้นหินอ่อนสะท้อนเงา
คนเข้าออกล้วนเป็นนักธุรกิจ ชนชั้นสูง
พนักงานสาวออฟฟิศสองคนแต่งกายสวยหรู หุ่นดีเดินผ่าน หวางเหยียนจ้องตาไม่กะพริบ
สวยดี แต่เทียบกับผู้หญิงเมื่อคืน ยังห่างอีกนิด
กัวเผิงข้าง ๆ อดเสียดสีไม่ได้: “เลิกมองได้แล้ว เงินเดือนเขาแค่เศษเงินยังมากกว่าแก เห็นแต่กินไม่ได้”
หวางเหยียนยิ้ม: “ผมกินเส้นหมี่ไม่ได้เหรอ?”
กัวเผิงเบ้ปาก: “มีขี้ให้แกกินก็ดีเท่าไหร่!”
ปากพูดอย่างนี้ หมอนี่ก็แอบมองไม่น้อย เหอะ ๆ
กำลังคุยกันอยู่ หน้ารถไมบัคสีดำคันหนึ่งจอดหน้าห้องโถง
ผู้หญิงคนหนึ่งลงจากรถ ฝูงชนกลุ่มหนึ่งก็ห้อมล้อมเข้ามาทันที
กัวเผิงจิตใจฮึกเหิม กระแทกหวางเหยียน: “ประธานเจียงมาแล้ว!”
ประธานเจียง?
หวางเหยียนชะงัก
ผู้หญิงคนนั้นถูกโอบล้อมราวดวงดาวล้อมเดือน เดินกรีดกรายเข้ามาในห้องโถง
เธอสวมชุดทำงานเข้ารูป โค้งเว้าสะดุดตา ขาเรียวยาวในถุงน่องสีดำ รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้นหินอ่อน ดัง แด๊ก ๆ——
รัศมีนั้นราวกับราชินีตรวจตราดินแดนของตน
หญิงสาวเหลือบมอง ก็เห็นหวางเหยียนพอดี
สองคนสบตากัน ต่างตกตะลึง
เพราะไม่กี่ชั่วโมงก่อน ทั้งคู่ยังนอนอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน
“ประธานเจียงสวัสดีครับ!”
กัวเผิงโค้งคำนับ หวางเหยียนยืนนิ่งแข็ง
สีหน้าหญิงสาวเปลี่ยนไป แต่ก็ควบคุมอารมณ์ไว้ได้
สายตากวาดผ่านหน้าหวางเหยียน ไม่หยุดฝีเท้า เดินตรงไปยังลิฟต์
กัวเผิงกระแทกหวางเหยียน: “เหม่ออะไร ไม่รู้จักประธานเจียง?”
หวางเหยียนเพิ่งได้สติ: “อะ...อะไรนะ ประธานเจียง?”
“ประธานเจียง เจียงซินโหรว ประธานกลุ่ม!”
หวางเหยียนนึกขึ้นได้ในที่สุด
ในข้อมูลบริษัทมีอยู่แล้ว ประธานกลุ่มซิงไห่ เจียงซินโหรว!
บ้าเอ๊ย บ้าที่สุด!
เมื่อคืนเขาดันหลับกับประธานซะนี่?!
หวางเหยียนถึงกับงงไปชั่วขณะ
ในลิฟต์ เจียงซินโหรวขมวดคิ้วมุ่น ถามผู้ช่วยข้าง ๆ: “เมื่อกี้รปภ. ในห้องโถงหน้าไม่คุ้นเลย”
ผู้ช่วยเป็นสาวแว่น มาดดี ตอบว่า: “น่าจะเป็นที่แผนกรปภ. รับใหม่ค่ะ!”
เจียงซินโหรวหรี่ตานิด ๆ
ไอ้นั่นเป็นรปภ. ของบริษัทงั้นเหรอ?
งั้นเมื่อคืนเขามาเจอตัวเอง เป็นความบังเอิญ?
หรือมีคนบงการ มีจุดประสงค์อื่น?
เจียงซินโหรวสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยน ออกจากลิฟต์ ก็สั่งทันที: “ส่งข้อมูลพนักงานแผนกรปภ. มาให้ฉัน!”
“ฉันส่งให้นะคะ!”
ผู้ช่วยสงสัยนิดหน่อย ไม่รู้ว่าทำไมประธานเจียงถึงมาสนใจแผนกรปภ. กะทันหัน
ครู่ต่อมา ชั้นบนสุดในห้องทำงานขนาดสองร้อยตารางเมตรที่เชื่อมถึงกัน สีหน้าเจียงซินโหรวเปลี่ยนไปมาไม่แน่
บนจอคอมพิวเตอร์ คือประวัติย่อของหวางเหยียน:
หวางเหยียน
อายุ: 25 ปี
การศึกษา: มหาวิทยาลัย
ประวัติการทำงาน: หลังเรียนจบทำงานเป็นรปภ. อยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่งในต่างประเทศตลอด
เจียงซินโหรวขมวดคิ้ว ประวัติย่อบอกอะไรไม่ได้
ไอ้นี่เพิ่งเริ่มงานวันนี้เอง
งานเลี้ยงเมื่อคืน ตัวเองถูกวางยาพิษในกับดักที่คนอื่นวางไว้ เขาเป็นส่วนหนึ่งในนั้นหรือเปล่า?
ดูจากปฏิกิริยาเมื่อครู่ของเขา น่าจะไม่ใช่!
แต่ถึงไม่ใช่ ปล่อยไอ้นี่ไว้ในบริษัท ก็เป็นระเบิดเวลาลูกหนึ่ง
คิดได้ดังนั้น เธอเรียกผู้ช่วยเข้ามา
“รปภ. ชื่อหวางเหยียนคนนี้ ไล่ออก!”