“ไล่ออก?”
ผู้ช่วยหลินเป้ยเป้ยชะงัก ดันแว่นกรอบทองบนสันจมูกพลางนึกสงสัยในใจ
วันนี้ประธานเจียงเป็นอะไรไป ถึงได้มีเรื่องกับ รปภ.?
หรือเพราะตอนเข้ามา รปภ. หนุ่มคนนั้นไม่โค้งคำนับ?
ช่างเถอะ ก็แค่ รปภ. ตัวเล็ก ๆ จะไล่ก็ไล่ไป
“ได้ค่ะประธานเจียง ฉันจะแจ้งฝ่าย รปภ. เดี๋ยวนี้!”
เจียงซินโหรวรู้สึกใจอ่อนขึ้นมาวูบหนึ่ง
ถ้าหวางเหยียนเป็นผู้บริสุทธิ์ การทำแบบนี้ก็ไม่ยุติธรรมกับเขาเลย
จึงรีบเสริมว่า “ค่าชดเชยต้องให้เต็ม!”
“ค่ะ!”
หลินเป้ยเป้ยพยักหน้า คิดในใจว่าจริง ๆ แล้วประธานเจียงก็ใจอ่อนเหมือนกัน
เธอเตือนขึ้นอีกว่า “ประธานเจียงคะ สิบโมงต้องไปบริษัทฉินกรุ๊ปเพื่อคุยเรื่องระดมทุนนะคะ”
“เตรียมรถให้!”
......
ในโถงใหญ่ หวางเหยียนยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกไล่ออก เขายังฟังกัวเผิงเล่าเรื่องภายในบริษัท โดยเฉพาะเรื่องของเจียงซินโหรว
เจียงซินโหรวคนนี้มีเรื่องราวไม่น้อย
ผู้ก่อตั้งซิงไห่กรุ๊ปชื่อซูซิงไห่ ส่วนเจียงซินโหรวเดิมทีเป็นเลขาของเขา
สองปีก่อน ซูซิงไห่เสียชีวิต
ไม่กี่วันก่อนเสียชีวิต เขารีบแต่งงานกับเจียงซินโหรว และยกซิงไห่กรุ๊ปให้เธอดูแล
นี่ทำให้ญาติสกุลซูไม่พอใจอย่างมาก
โชคดีที่เจียงซินโหรวมีความสามารถสูงมาก ในมือเธอ ซิงไห่กรุ๊ปเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ
ปัจจุบันกลายเป็นผู้นำด้านอสังหาริมทรัพย์ในเมืองหลินเจียง มีทรัพย์สินหลายแสนล้าน
ทว่าคนในตระกูลซูไม่เคยยอมแพ้ อยากดึงเจียงซินโหรวลงจากตำแหน่งและยึดอำนาจคืน
ฟังถึงตรงนี้ หวางเหยียนก็พอเข้าใจ
เมื่อคืนที่เจียงซินโหรวถูกวางยา คงเกี่ยวพันกับการแย่งชิงภายในตระกูลซู
เธอเป็นแม่ม่ายของซูซิงไห่ ถ้าเกิดเรื่องฉาว ต้องถูกไล่ออกจากตระกูลซูและซิงไห่กรุ๊ปแน่
เพื่อปกป้องตัวเอง เธอจึงต้องรักษาระยะห่างจากเขา
เมื่อเป็นแบบนี้ งานของเขาก็คงไม่รอด
两人กำลังคุยกัน จ้าวกังเดินมาด้วยสีหน้าลำพองใจ
“หวางเหยียน เพิ่งได้รับแจ้ง นายถูกไล่ออกแล้ว”
“รู้แล้ว!”
หวางเหยียนนิ่งเฉย ไร้ปฏิกิริยาอย่างที่จ้าวกังคาดไว้
นั่นทำให้จ้าวกังไม่พอใจอย่างมาก เดิมทีเขาอยากดูหวางเหยียนร้องไห้ฟูมฟายคุกเข่าอ้อนวอน
แต่หมอนี่กลับไม่สนใจเลยสักนิด
ตรงกันข้าม กัวเผิงกลับตกใจมาก
“ไล่ออก? เพิ่งมาวันแรกยังไม่ทันครบชั่วโมง เกิดอะไรขึ้น?”
จ้าวกังหัวเราะเยาะ “สำหรับคนที่ทำงานไม่เอาจริงเอาจัง ก็ควรไล่ออกอย่างเด็ดขาด บริษัทช่างฉลาดนัก!”
หวางเหยียนขี้เกียจสนใจเจ้าโง่นี่ จึงพูดกับกัวเผิงว่า “ไล่ก็ไล่ไป ไม่เป็นไร!”
พูดจบก็จะเดินจากไป
ตอนนั้นเอง ผู้คนกลุ่มหนึ่งห้อมล้อมเจียงซินโหรวออกมาจากลิฟต์
เจียงซินโหรวปรายตามองหวางเหยียน สายตาเย็นชา
หลินเป้ยเป้ยสังเกตสีหน้าแล้วรีบพูด “ฉันแจ้งแผนก รปภ. ให้ไล่เขาออกแล้ว”
เจียงซินโหรวพยักหน้า
ขณะนั้น ตรงประตูโถงใหญ่ ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา
ดวงตาแดงก่ำ ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย
มือข้างหนึ่งสอดไว้ในเสื้อ เหมือนถืออะไรบางอย่าง
ผู้คนในโถงเดินไปมา ไม่มีใครสนใจ
แต่หวางเหยียนสายตาเฉียบคม กวาดตามอง ก็จับความผิดปกติได้ทันที
ชายคนนี้พิกล!
ชายคนนั้นเดินตรงมาหยุดตรงหน้าเจียงซินโหรว ชี้นิ้วด่า “เจียงซินโหรว อีนังสารเลว——”
ทุกคนตกใจ หลินเป้ยเป้ยรีบเข้าไป
“มาทำอะไร ผู้จัดการจาง คุณถูกไล่ออกแล้ว!”
ผู้จัดการจางเหมือนสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่ง แผดเสียงคำราม “ไม่ให้ฉันอยู่ ใครก็อย่าหวังจะอยู่!”
เจียงซินโหรวเอ่ยเสียงเข้ม “ผู้จัดการจาง คุณละเมิดกฎบริษัท รับค่าคอมมิชชั่นไปมากมาย บริษัทแค่ไล่คุณออก ก็ถือว่ามีเมตตาถึงที่สุดแล้ว”
“พวกคุณบีบฉันเอง ไปตายซะ——”
เขาตะโกนลั่น แล้วชักมีดออกมาจากอก พุ่งเข้าใส่ทันที
อ๊า——
ทุกคนโกลาหล ตกใจจนถอยร่นราวกับกระแสน้ำ
เจียงซินโหรวตกใจจนขาชา ยืนนิ่งขยับขาไม่ออก
“ประธานเจียงรีบหนี” หลินเป้ยเป้ยดึงเธอถอยหลัง
ท่ามกลางความอลหม่าน ส้นสูง 8 ซม. ของเจียงซินโหรวพลิก เธอล้มหงายลงกับพื้น
แสงวาบของใบมีดปรากฏตรงหน้า
เจียงซินโหรวตัวแข็งทื่อ หมดปฏิกิริยาตอบสนอง
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งกระโจนมาจากด้านข้าง
เผียะ——
ลูกถีบหนึ่งส่งผู้จัดการจางกระเด็นไป
ตูม——
จางไถลไปบนพื้นหินอ่อนขัดมันเป็นทางยาว 4-5 เมตร
คนที่ลงมือคือหวางเหยียน
เขาก้าวฉับเข้าไปเตะมีดกระเด็น
กัวเผิงตามมาติด ๆ กระโจนเข้าใส่ดั่งพยัคฆ์จับเหยื่อ กดผู้จัดการจางไว้ใต้ร่าง
เจียงซินโหรวหน้าซีดเผือด หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไม่หยุด
จ้าวกังก็วิ่งมาเหมือนกัน ตวาดลั่น “เร็ว ปกป้องประธานเจียง ปกป้องประธานเจียง——”
ในโถงใหญ่โกลาหลอลหม่าน
หวางเหยียนพยุงเจียงซินโหรวที่ยังไม่หายตกใจลุกขึ้น
“ประธานเจียง ไม่เป็นอะไรนะครับ!”
“ฉันไม่เป็นไร!”
เจียงซินโหรวเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต จู่ ๆ ก็ผลักหวางเหยียนออก
แต่เท้ากลับเอียง
เมื่อครู่ข้อเท้าพลิกไม่เบา รู้สึกปวดแสบปวดร้อน
หลินเป้ยเป้ยเข้ามาพยุง “ประธานเจียง ไม่เป็นไรนะคะ!!”
“ข้อเท้าพลิก!” เจียงซินโหรวขมวดคิ้ว
“เราไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”
“ไม่ต้อง!”
“แล้วการประชุมล่ะคะ?”
“ยกเลิก!”
ไม่ต้องพูดถึงข้อเท้าพลิกไม่สะดวก แค่เกิดเรื่องแบบนี้ เจียงซินโหรวก็ไม่มีอารมณ์แล้ว
จ้าวกังเบียดเข้ามาตรงหน้าเจียงซินโหรว ผงกหัวก้มหาง “ประธานเจียง ผมคือจ้าวกังจากฝ่าย รปภ. ผมจะรับประกันความปลอดภัยของคุณอย่างเต็มที่...”
เจียงซินโหรวหน้านิ่ง พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
สายตากวาดไปเห็นหวางเหยียนพอดี เขายืนอยู่ด้านนอกมองเธอ สีหน้านิ่งเฉย
ประสานสายตาแวบหนึ่ง เจียงซินโหรวจึงรีบเบือนหนี
เธอโบกมือ “กลับห้องทำงานก่อน!”
ฝูงชนห้อมล้อมกลับขึ้นลิฟต์อีกครั้ง
พอเจียงซินโหรวจากไป จ้าวกังก็สั่งการออกมา
“เอาตัวหมอนี่ไปก่อน”
“ต้าเผิง พวกนายอยู่ประจำโถงต่อไป เพิ่มการรักษาความปลอดภัย ต้องรับประกันความปลอดภัย...”
หวางเหยียนขมวดคิ้ว “เมื่อกี้ไอ้หมอนั่นเป็นใคร บ้าไปแล้วเหรอ?”
กัวเผิงถอนหายใจ “อดีตพนักงานบริษัท ถูกไล่ออกเพราะรับสินบน ผูกใจเจ็บเลยมาแก้แค้นประธานเจียง!”
หวางเหยียนส่ายหัว
ประธานสาวสวยนี่ก็เป็นอาชีพที่อันตรายเหมือนกัน
ไม่ใช่แค่ถูกวางยา แต่ยังมีภัยถึงชีวิตอีก
จ้าวกังพูดขึ้นข้าง ๆ “หยุดคุยได้แล้ว หวางเหยียน นายถูกไล่ออกแล้ว รีบไป อย่าอยู่เกะกะ!”
กัวเผิงแย้ง “หัวหน้า หวางเหยียนช่วยประธานเจียงไว้นะครับ ไม่ให้รางวัลก็แล้วไป ยังจะไล่ออกอีก!”
“การไล่ออกเป็นการตัดสินใจของบริษัท ฉันแค่ทำตามหน้าที่!” จ้าวกังทำสีหน้าเคร่งครัด
กัวเผิงบอก “เราลองไปสะท้อนกับผู้บริหารดู!”
จ้าวกังตวาด “สะท้อนบ้าอะไร เรื่องมากชะมัด!”
หวางเหยียนรู้ตัวเองดีว่ารู้ว่าเจียงซินโหรวไม่มีทางให้เขาอยู่ต่อแน่ จึงบอกกัวเผิง “ไม่เป็นไร ไว้มีโอกาสค่อยเจอกัน ไปละ!”
ตอนนั้น หน้าลิฟต์ เจียงซินโหรวมีสีหน้ามืดครึ้ม
ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง
หลินเป้ยเป้ยเอ่ยขึ้น “ประธานเจียง จะจัดการผู้จัดการจางยังไงดีคะ แจ้งตำรวจไหม?”
เจียงซินโหรวพยักหน้า เรื่องแบบนี้ต้องแจ้งตำรวจแน่อยู่แล้ว
หลินเป้ยเป้ยถามหยั่งเชิงอีก “แล้ว รปภ. คนที่ชื่อหวางเหยียน จะ... ยังไล่ออกอยู่ไหมคะ?”
เมื่อกี้หวางเหยียนช่วยประธานเจียงต่อหน้าทุกคน
ถ้าไล่ออกก็ดูไม่เหมาะ
เจียงซินโหรวก็นึกขึ้นได้
ลังเลครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ให้เขามาที่ห้องทำงาน!”
“ค่ะ!”
...
ในโถงใหญ่ หวางเหยียนกำลังจะจากไป เสียงหนึ่งดังจากข้างหลัง “หวางเหยียน!”
หวางเหยียนหันไป เห็นเด็กสาวหุ่นสูงสง่า บุคลิกโดดเด่น
เป็นคนที่อยู่ข้างกายเจียงซินโหรวนั่นเอง
“สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมรับใช้?”
“ฉันเป็นผู้ช่วยของประธานเจียง หลินเป้ยเป้ย ประธานเจียงต้องการพบคุณ!”