เธอหยิบผลเล็ก ๆ ขึ้นมาจ่อใต้จมูกแล้วดม “ให้ตายสิ! ลูกนี้สีเหลืองอร่ามเชียว!”
ผ่าออก กลิ่นเปรี้ยวก็ลอยมา เป็นกลิ่นมะนาว!
“สาวสวย อย่าเพิ่งโมโหสิ ฉันอยากรู้ว่าผลไม้นี่เก็บมาจากไหน”
เห็นพี่สาวทำท่าจะโมโหขึ้นมาอีก เขาจึงรีบพูดว่า “มีค่าตอบแทนนะ มีค่าตอบแทน”
“พี่สาว หนูพาพี่ไปเอง อยู่ตรงนั้น ไม่ไกลหรอก” เด็กชายตัวน้อยได้ยินว่ามีแต้มให้ ก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“ให้ตายสิ มะนาวเยอะขนาดนี้เลย!” หลินไม้ไม้มองต้นมะนาวสองต้น ต้นหนึ่งมีมะนาวสีเหลือง ส่วนอีกต้นลูกเล็กกะทัดรัด ขนาดพอ ๆ กับส้มจี๊ด
ยังไม่ทันเข้าไปใกล้ หลินไม้ไม้ก็ถูกหลูจือเหิงหิ้วกลับมา บริเวณที่เธอยืนเมื่อครู่มีของเหลวกัดกร่อนจำนวนมาก
พื้นหญ้าเหมือนถูกสาดด้วยกรดซัลฟิวริก ส่งเสียงฉ่า ๆ พร้อมควันขาว สีเขียวค่อย ๆ จางหายไปให้เห็นด้วยตาเปล่า
“ไม้ไม้ ต้นนี้กลายพันธุ์แล้ว ระวังหน่อย”
“ดูแลเธอด้วย” พูดจบหลูจือเหิงก็พุ่งเข้าโจมตีทันที
เหวินซู่ไป๋หยิบเสื้อคลุมออกมาคลุมให้เธอ เสื้อคลุมสีเงินเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด ส่วนใบหน้าเป็นแบบโปร่งใส ตัวเสื้อคลุมห่อหุ้มเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“ไม้ไม้ อย่าถอดนะ นี่คือเสื้อคลุมป้องกันภัย ใส่แล้วก็ไม่ต้องกลัวการกัดกร่อน” เหวินซู่ไป๋มีเสื้อคลุมแบบนี้อยู่แค่ตัวเดียว
ถ้าภรรยาถูกทำลายโฉม เธอต้องไม่ดีใจแน่
ส่วนเขาถอยไปยืนห่าง ๆ ปล่อยเล่มแสงออกไปช่วยโจมตีจากระยะไกล
ลั่วอวิ๋นชวนก็เข้าร่วมต่อสู้ด้วย เขาสร้างชั้นน้ำแข็งบาง ๆ คลุมตัวเองไว้
เขาแช่แข็งต้นไม้ทั้งต้น ควบคุมไม่ให้มันโจมตีได้
หลูจือเหิงฉวยโอกาสเพิ่มการโจมตี จนต้นไม้ทั้งต้นถูกฟันไปกว่าครึ่ง กลายเป็นเถ้าถ่าน