【ที่รักทั้งหลาย เก็บสมองไว้ที่จุดฝากสัมภาระก่อนขึ้นรถไฟ ตลอดการเดินทางนี้อาจมีสะเทือนบ้าง กรุณาคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยนะ~】
【ที่รักทั้งหลาย เรื่องนี้เปิดโปรตัวเอกจัดเต็ม นางเอกของเราตัวเล็กนุ่มนิ่ม มาทะลุมิติคราวนี้เพื่อมาสบาย ไม่ได้มาทุกข์ทรมาน】
PS: ช่วงต้น ๆ มีแค่ไม่กี่ตอนที่ต้องลำบากเรื่องชีวิต หลังจากนั้นสบายทั้งเรื่องเลย!
【เรื่องนี้เป็นแนว 1 ต่อ 3 พระเอกทุกคนสูงเกิน 195 เซนต์】
【เขียนนิยายไม่ง่าย ขอผู้อ่านทุกท่านเมตตาลงมือเบา ๆ ถ้าไม่ชอบก็ลงจากรถได้นะ~】
-------เริ่มเนื้อเรื่อง-------
【เรียนคุณหลินไม้ไม้ อีก 7 วันคุณจะบรรลุนิติภาวะ ตามกฎหมาย วันที่ 1 เมษายนคุณสามารถไปที่ศูนย์เสกสมรสเพื่อจับคู่ยีนได้ แนะนำให้เลือกสามีอย่างน้อย 3 คน รัฐบาลจะจัดสรรที่พักตามจำนวนสมาชิกครอบครัวของคุณ】
หลินไม้ไม้มองการแจ้งเตือนล่าสุดที่เด้งขึ้นบนนาฬิกาข้อมือสีดำ
ปฏิกิริยาแรกของหลินไม้ไม้คือ... แต่งงาน?
หมายังไม่เอาเลย! การแต่งงานมันดีอะไรกับผู้หญิง?
สาวเกิดหลังปี 2000 อย่างเรา แม้ตัวเองจะไม่มีอะไรเลย
แต่พ่อแม่เรามีไง!
หักลบคูณหารอย่างไรก็ได้ แปลว่าเราก็มีด้วย!
หลินไม้ไม้อ้าปากค้าง สติลอยอยู่นานไม่กลับมา!
หลินไม้ไม้คิดในใจ นี่ส่งเรามาถึงยุคอวกาศแล้วเหรอ?
พอรับความทรงจำเข้ามาแล้ว
หา?!
ดินแดนรกร้าง! สารกัมมันตรังสีเข้มข้น! ปลูกอะไรไม่ได้แล้ว!
ลุงชาวนาที่รัก ฉันคิดถึงเธอ!
สมาชิกครอบครัว: ไม่มี! เริ่มเกมมาเป็นกำพร้า!
ปลอบใจตัวเองหน่อยก็แล้วกัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวผิดโปรไฟล์ตัวละคร!
อย่างน้อยก็ไม่มีญาติพี่น้องจืดชืดชอบเอาเปรียบ!
แต่! ยากจนจนกระสอบเปล่าพลิกไม่มีเสียงด้วย!
มองคะแนนบนนาฬิกาข้อมือ: 5
หลินไม้ไม้อยากจะร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตา
เธอแหวกปากเล็กน้อย หายใจโพลงออกมา สายตาเห็นแต่เพดานสีขาว ความรู้สึกแผ่นไม้แข็ง ๆ ใต้ตัว ผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม
ในห้องมีแค่เตียงเดียว ตู้เสื้อผ้าเรียบ ๆ หนึ่งตัว ในตู้มีของกองกระจัดกระจายไม่กี่ชิ้น
นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม
"ยากจน!"
"ยากจนเหลือเกิน!"
หลินไม้ไม้ยกมืออ่อนปวกเปียกขึ้นมาอยากเกาตัวให้หายคัน ตาเหลือบไปเห็นสีเหลืองเรื้อรัง เหลืองซีด แห้งผาก เธอจึงยกมือขึ้นมาเดิม ๆ ตรงหน้า
นี่มันผิดแล้ว! ผิวขาวเย็นของเธอหายไปไหน! ผิวนุ่มละเอียดของเธอล่ะ?
เธอเป็นลูกสาวคนเดียวสายเกิดหลังปี 2000 พ่อแม่ทำงานราชการ แม้ไม่ร่ำรวยโด่เด่ แต่ครอบครัวก็ไม่อดตาย ฐานะก็ถือว่าดีใช้ได้
อดอาหารกี่วันก็ไม่พอให้เหลืองขนาดนี้หรอก!
หลินไม้ไม้ร่างกายอ่อนแรงไปทั้งตัว ค่อย ๆ ลงจากเตียงอย่างชักเย่อ เกือบล้มเพราะตัวอ่อนปวกเปียก
น่าจะเป็นไข้ เธอใช้จิตดึงยาลดไข้ออกมาจากมิติส่วนตัวหนึ่งเม็ดอมลงไป จิบน้ำอีกหน่อย แล้วก็หลับไปอีก
ตื่นมาอีกครั้ง เธอจิบโจ๊กข้าวเปล่าเงียบ ๆ หนึ่งชาม แล้วเริ่มไล่ความทรงจำของร่างเดิม
ไล่ความทรงจำเสร็จ อยากตายไปแล้วตายมาใหม่
ว่ากันว่า ถ้าตายไปจะย้อนกลับได้ไหม!
สถานการณ์ตอนนี้คือ ทะลุมิติมาอยู่ดินแดนรกร้าง หญิงกำพร้า! ไม่มีคะแนน! ไม่มีบ้าน! ไม่มีรถ!
สรุปคือมีชีวิตอยู่หนึ่งเดียว นอกนั้นไม่มีอะไรเลย!
มนุษย์เป็นยากจนขนาดนี้ได้ไง?
อะโอ้ เดี๋ยวอีกไม่กี่วันต้องจ่ายค่าเช่าเดือนหน้าแล้ว!
ไม่ได้รอดแล้วช่วยให้ฉันตายไปก่อนได้ไหม หลินไม้ไม้คิดในใจ
มองกระจกตัวเอง อือ โอเค เป็นฉบับรุ่นต่ำของตัวเธอเอง หน้าตาคล้ายกันหมด ร่างกายพัฒนามาดีพอสมควร
เดิมเธอคือสาวสวยระดับดาวโรงเรียน ผิวขาวหน้าตาดี ขายาวยาว!
ตอนนี้? ขายาวยังอยู่ โครงหน้ายังอยู่ ถ้าได้ดูแลก็ยังช่วยไว้ได้
นึกถึงคนธรรมดาในดินแดนรกร้างต่างก็เป็นแบบนี้ ร่างผอมโซ หน้าเหลืองตัวผอม ฝืนสู้เอาตัวรอดอยู่ทุกวัน
ส่วนชนชั้นสูงบางส่วนนั้นแน่นอนว่าไม่เหมือนกัน
ชีวิตคนธรรมดาแบบนี้มันอยู่ยังไงไม่ไหวแล้ว!
แต่หลินไม้ไม้คิดได้ว่าเธอมีเครื่องราชติดตัว เวลาเรียนมหาวิทยาลัยเธอได้มิติส่วนตัวเล็ก ๆ มาหนึ่ง
มิติไม่ใหญ่ มีพลังวิญญาณบาง ๆ รวมทั้งหมด 300 ตารางเมตร มีกระท่อมไม้ 100 ตารางเมตร ภายในเวลาหยุดนิ่ง มีบ่อน้ำหนึ่งแห่ง ที่เหลือล้วนเป็นดินดำทั้งหมด
เธอชอบอ่านนิยายอยู่แล้ว ฐานะบ้านก็ดี จึงกักตุนของใช้เอาไว้เยอะ เมล็ดพันธุ์กับต้นกล้าก็กักตุนไม่น้อย เพราะมิติของเธอมีที่ดินติดมาด้วย
น้ำในบ่อนั้นมีไม่มีที่สิ้นสุด มีฤทธิ์รักษาบางเบา ดีกว่าน้ำธรรมดามาก!
บนพื้นที่ 200 ตารางเมตร เธอปลูกต้นไม้ผลเบียดเสียดกันไปหมด สังคมตอนนี้ผลไม้แพงน่าดู แถมเธอยังชอบกิน
ผลไม้ทั่วไปอย่างแอปเปิล ลูกแพร์ พีช พุทรา กีวี องุ่น เชอร์รี่ แถมผลไม้เขตร้อนอย่างมะม่วง ขนุน ลิ้นจี่ ทุเรียน อะไรแบบนี้ก็ปลูกไว้ต้นละต้น
พื้นที่เบียดจริง ๆ ไม่พอ เธอก็ถอนเก็บใส่คลังไว้ ปลูกอย่างอื่นแทน อยากกินเมื่อไรก็ปลูกกลับคืนมา
มิติของเธอไม่ได้เหลือเชื่อขนาดนั้น คือเวลาภายนอกเท่าตัว ผลไม้หนึ่งปีเก็บเกี่ยวได้สองฤดู ดินอุดมสมบูรณ์จัด ไม่ต้องใส่ปุ๋ย ไม่ต้องรดน้ำ
อาจเพราะพลังวิญญาณบาง ๆ ในนั้น ของที่ได้มาจึงอร่อยเป็นเลิศ
ก็เพราะเรื่องนี้เธอเลยมีผลไม้กินไม่มีวันตกอับ บางทีก็ไปตั้งแผงขายบ้าง หลังจากนั้นก็ตั้งกลุ่มขึ้นมา มีของก็เอาลงขาย แล้วเก็บของสำรองเพิ่ม
สำคัญคือสภาพอากาศในมิติดี ผลไม้โตงามรสชาติดี
แล้วก็ปล่อยไก่ เป็ด ห่าน ไปหากินอิสระท่ามกลางต้นไม้ผล หว่านเมล็ดผักกระจัดกระจายใต้ต้นไม้ ไว้เป็นอาหารให้พวกไก่เป็ดห่าน
สำคัญคือทดสอบแล้ว มันสามารถทำลายสิ่งปนเปื้อนได้เอง ไม่อย่างนั้นเธอไม่กล้าคิดเลยว่ามิติของเธอจะไปถึงขั้นไหน
แน่นอนว่าเธอกักตุนเมล็ดพันธุ์กับต้นกล้าไว้เยอะแยะ ไม่อย่างนั้นจบแน่!
ลองดูของสำรองในคลังอีกที โชคดีที่เต็มทุกช่อง! แค่ว่าต่อจากนี้อยากกินขนมกรุบกรอบสมัยนี้ก็ยากแล้ว ต้องทำกินเองเท่านั้น!
แต่ฉลาดอย่างเธอเก็บหนังสือไว้เยอะ โดยเฉพาะหนังสือเทคนิคกับสูตรอาหาร ที่สำคัญสุดคือเครื่องปรุงกักตุนไว้เยอะ! ก็เผื่อวันหนึ่งทะลุมิติขึ้นมา จะได้ใช้สิ่งเหล่านี้ลุยหาทรัพย์สร้างอนาคต
ถามว่าทำไมต้องเก็บหนังสือ ก็เพราะเครื่องอิเล็กทรอนิกส์มันพังได้ ยังมีเรื่องไฟ ปลั๊กชาร์จ ตัวแปรควบคุมไม่ได้เยอะแยะ แต่หนังสือไม่เหมือนกัน เก็บรักษาดีหน่อยใช้ตลอดชีวิตก็ไม่พัง!
แน่นอนว่าไฟล์อิเล็กทรอนิกส์เธอก็มี หนังสือเป็นแค่สำรอง บางเล่มอธิบายละเอียดเชิงเทคนิคมาก
หลินไม้ไม้เห็นว่ามิติส่วนตัวยังอยู่ ใจก็นิ่งลง อย่างน้อยไม่ต้องกลัวอดตาย
ร่างเดิมของหลินไม้ไม้ตอนนี้อาศัยอยู่ในหอพักสวัสดิการสำหรับผู้หญิงเยาวชนของรัฐ โชคดีที่หลินไม้ไม้เป็นผู้หญิง ไม่อย่างนั้นยังไม่ได้สิทธิ์แบบนี้ ค่าเช่าเดือนละ 50 คะแนน
หอพักนี้อยู่ได้จนถึง 18 ปีเต็มเท่านั้น ให้เวลาย้ายหนึ่งเดือนมากสุด
นึกถึงยอดเงินเหลือหลักหน่วย บวกกับอีกหนึ่งสัปดาห์ก็ถึงเดือนหน้าแล้ว!
หาคะแนน ต้องรีบหาคะแนนให้เร็วที่สุด!
คิดถึงยอดเงินหลักหน่วยอีกครั้ง สะบัดหัวที่ยังมึนตึ้บ
ร่างเดิมเป็นไข้สูงต่อเนื่องหลายวัน ไม่มีใครพบเห็นจนตายไปเงียบ ๆ ตอนนี้เธอเลยตัวหนัก หัวตึบคลำไม่ถูก
สะดุ้งเฮงกะหนึ่งที เธอสะดุ้งพรวดลุกจากเตียง
ดึงกล่องข้าวออกจากมิติส่วนตัว ตักกินหมดแบบไม่ทันตั้งตัว ท้องในที่สุดก็ไม่แน่นอีกแล้ว
รีบสวมเสื้อผ้า สวมหน้ากาก จัดการออกจากบ้านไปเก็บของเก่า
ลากฝีเท้าหนักอึ้งตามฝูงชนเดินไปข้างหน้า
เหม่อลอย มองคนอื่นกระจายกันเริ่มตรวจสอบ เธอล่องลอยตามทำเหมือนกัน
หลินไม้ไม้มองผืนทะเลทรายตรงหน้า มีพืชเขียวขึ้นอยู่เป็นหวำ ๆ ต้นสูงใหญ่ร่มชื้น
หญ้าสูงครึ่งคน ใบเดียวใหญ่เท่ากะละมัง
เธอสั่นหัวให้ตัวเองเข้มขึ้นหน่อย แล้วรีบลงมือเก็บของเก่าอย่างเอาเป็นเอาตาย
"บี๊! มลพิษระดับหนัก ไม่สามารถรับประทานได้"
"บี๊! มลพิษระดับหนัก ไม่สามารถรับประทานได้"
"บี๊! มลพิษระดับหนัก ไม่สามารถรับประทานได้"
......
เสียง "ไม่สามารถรับประทานได้" ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า หลินไม้ไม้เริ่มชาไปทั้งตัว!
มองรอบตัว คนอื่นก็ไม่ได้ได้อะไรกลับมา ใจก็วางใจได้หน่อย
เอาเถอะ ดินแดนรกร้างมันก็เป็นแบบนี้ วันหนึ่งหาได้ 2 ใบก็ถือว่าเป็นเรื่องดีแล้ว
ไร้ผลตอบแทนคือความจริงประจำวัน
หลินไม้ไม้ขยันเก็บของเก่ามาทั้งเช้า เหลือเชื่อว่าได้ใบที่มีมลพิษระดับกลางมาหนึ่งใบ!
พอถึงบ้านก็คว้าหม้อไฟฟ้าของร่างเดิมมา เลียนแบบตามความทรงจำ ฉีกใบนั้นออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ
ใส่หม้อต้ม เติมเกลือหน่อย เสร็จเรียบร้อย