หยิบข้าวสวยที่นึ่งสุกแล้วหนึ่งหม้อออกมาจากมิติส่วนตัว
ทุกคนช่วยกันกางโต๊ะเล็ก ๆ อย่างง่าย ๆ แล้วเริ่มกินมื้อกลางวัน
“หอมจัง อร่อยมาก! ลั่วอวิ๋นชวน นายมีฝีมือระดับเชฟห้าดาวเลยนะ!” หลินไม้ไม้ชมอย่างไม่หวงคำชม
เนื้อสีแดงสดมันวาว นกเทาเทาตุ๋นจนนุ่มเปื่อยและซึมซับรสชาติ มันฝรั่งสีเหลืองทองดูดซับน้ำซุปเข้มข้นจนชุ่มฉ่ำ เนื้อนุ่มละมุนร่วนซุย
ไข่ตุ๋นเนื้อนุ่มลื่น ชุ่มฉ่ำ ละมุนลิ้นแทบละลายในปาก ด้านบนโปะเนื้อสับที่ปรุงรสจนเข้าเนื้อ หอมกลิ่นซอสเข้มข้น
น้ำเนื้อรสอร่อยค่อย ๆ ซึมลงไปในไข่ตุ๋น รสเค็มกำลังดี หอมอร่อยแต่ไม่เลี่ยน พอเข้าปากก็นุ่มละมุนชวนสบายใจ
อร่อยมากจริง ๆ
อย่าดูว่าเจ้าหนูนี่อายุน้อย แต่ใจเย็นและสุขุมไม่น้อย ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาฝึกทำอาหารอยู่ไม่น้อยเลย
ช่วงนี้อาหารที่บ้านแทบทั้งหมดเป็นฝีมือเขา ฝีมือทำอาหารถือว่าดีมากแล้ว
มื้อกลางวันที่กินกลางแจ้งทำง่าย ๆ
นกเทาเทาผัดมันฝรั่ง แล้วก็ไข่ตุ๋นเนื้อสับอีกอย่าง
หยิบเตาพกพาออกมาสองเตา ในดินแดนรกร้างมีเตาที่ใช้ศิลาพลังงาน สะดวกสุด ๆ
กินเสร็จแล้ว ทุกคนก็พักกันสักครู่
.....
มองต้นไม้ที่สูงลิ่ว หลินไม้ไม้ก็เริ่มลำบากใจ เธอ!
เธอปีนต้นไม้ไม่เป็นนี่นา!
พอนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ก็พบว่าเจ้าของร่างเดิมปีนเป็น!
เธอทำตามความทรงจำในหัว ค่อย ๆ ปีนขึ้นไปอย่างช้า ๆ
ลั่วอวิ๋นชวนที่ปีนขึ้นไปถึงยอดต้นไม้ข้าง ๆ แล้วก้มมองลงมา
ก็เห็นหลินไม้ไม้เหมือนหนอนไหมตัวน้อย ค่อย ๆ ขยับไต่ขึ้นไปทีละนิด!
เขาอดหัวเราะออกมาไม่ได้