สวนสนุกซอมบี้
โลกคู่ขนาน
"หึ่งๆๆ~!"
เสียงพัดลมหมุนดังข้างหู เปลือกตาของหวังเซวียนก็ค่อยๆ ลืมขึ้น
เตียงไม้กว้างประมาณเมตรสองปรากฏขึ้นในสายตาก่อน ตามด้วยเสียงกรนเบาๆ จากด้านขวาไม่ไกล
"นี่ฉัน...ยังอยู่ในฝัน...?"
หวังเซวียนดีดตัวลุกขึ้นนั่งโดยสัญชาตญาณ แล้วกวาดตามองรอบห้อง สายตาจับจ้องไปยังข้าวของในห้องทีละอย่าง
ห้องไม่ใหญ่ เป็นหอพักนักศึกษามหาวิทยาลัยมาตรฐาน หกเตียง
เป็นเตียงสองชั้นโครงเหล็กสามหลัง บันไดขึ้นเตียงบนสีลอกเล็กน้อย ดูมีอายุ
ข้างประตูทั้งสองด้านมีโต๊ะคอมพิวเตอร์ติดผนัง เป็นแบบตู้เสื้อผ้าด้านบน ชั้นเก็บของตรงกลาง ลิ้นชักด้านล่าง มีอยู่สองตัวที่วางโน๊ตบุ๊ค
กลางห้องยังมีโต๊ะยาวอีกตัว บนโต๊ะมีไพ่กระจายอยู่สองสามสำรับ ขวดเครื่องดื่มเปล่า และอื่นๆ
ไม่กี่วินาทีต่อมา สายตากวาดกลับ ไปหยุดที่ชุดฝึกทหารสีเขียวเหลืองที่ปลายเตียง
ไม่ต้องหยิกขาตัวเอง ไม่ต้องตบปากตัวเอง หวังเซวียนก็ยืนยันข้อเท็จจริงข้อหนึ่งได้แล้ว
ไม่ได้ฝัน!
ขยันอ่านนิยายแนวฮีลใจมาสามสิบปี คราวนี้ถึงตานายหวังได้เกิดใหม่แล้ว!
จากหนุ่มออฟฟิศวัยสามสิบต้นๆ ที่เคยชินกับการทำงานหนักตามสโลแกน 996 กลับมาเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งมาเรียนที่หยางโจว
ไม่มีดราม่าแฟนเก่านอกใจ ไม่มีอุบัติเหตุเมาแล้วเฮง
แค่ค่ำคืนวันทำงานธรรมดาๆ ฝันทีเดียวก็ย้อนกลับมาเมื่อสิบกว่าปีก่อน!
ลมร้อนอ่อนๆ พัดมาจากระเบียง ความทรงจำที่เลือนรางในหัวก็ค่อยๆ ตื่นขึ้น
"เจี๊ยกๆๆ ดูท่าสวรรค์คงเห็นว่าชีวิตข้าธรรมดาเกินไป เลยส่งข้ากลับมาเพื่อพลิกเกมครั้งใหญ่!"
หวังเซวียนนั่งอยู่บนเตียง ความคิดประดังประเดเข้ามา ผิวเผินดูเหมือนเพิ่งตื่นนอนยังมึนๆ งงๆ
มหาวิทยาลัยที่เขาเรียนชื่อว่าสถาบันเหอจ้ง เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนระดับปริญญาตรี ตั้งอยู่ที่เขตพัฒนาเศรษฐกิจหยางโจว!
ชาติก่อนเขาใช้ชีวิตจืดชืดในมหาวิทยาลัยระดับสามนี้สี่ปี หลังเรียนจบก็เริ่มหางานในเมืองนี้
เคยคิดว่าตรีก็คือตรี จ่ายค่าเทอมแพงกว่าตั้งเยอะ อย่างน้อยต้องดีกว่าปวส.บ้าง
เรียนจบมีใบปริญญาตรีในมือ จะได้หางานดีๆ มีหน้ามีตาได้
ที่จริง นักเรียนที่เลือกมหาวิทยาลัยระดับสามรวมถึงผู้ปกครองส่วนใหญ่ก็คิดแบบนี้
ยอมจ่ายค่าเทอมแพงกว่าเท่าตัว ก็จะพยายามส่งลูกเข้าไป
แต่ท้ายที่สุดความเป็นจริงก็ทำให้ตื่นรู้ ถึงเวลาหางานจริงๆ ถึงรู้ว่าคิดมากไป
ตรีระดับสามในบางครั้ง สู้ปวส.บางที่ก็ไม่ได้!
โดยเฉพาะในเมืองเอกอย่างหยางโจวที่มีมหาวิทยาลัยเต็มไปหมด งานดีๆ อย่างพนักงานฝึกหัดของบริษัทใหญ่ๆ แต่ละที่มีบัณฑิตจาก 211 หรือ 985 ต่อคิวแย่งกันเพียบ แย่หน่อยก็ยังมีบัณฑิตตรีระดับสอง!
ส่วนงานที่ด้อยกว่า บริษัทกลับชอบนักศึกษาปวส.มากกว่า
เหตุผลก็คือมองว่านักศึกษาปวส.มีประสบการณ์การฝึกงานมากกว่า
ส่วนหวังเซวียน ตรีระดับสามธรรมดาๆ นอกจากงานขายทางโทรศัพท์ นายหน้าขายหรือเช่าบ้านที่เปิดต้อนรับเขาแล้ว งานอื่นแทบไม่มีโอกาสเลย!
วิ่งหางานอยู่หลายเดือน ในที่สุดก็หางานซ่อมบำรุงเครือข่ายธนาคารได้
แม้เงินเดือนแค่เดือนละสองพันหยวน ก็ดีใจทำงานอยู่พักใหญ่
แต่พอโบนัสปลายปีก้อนโตถึง 400 หยวนออกมา หวังเซวียนก็เลือกที่จะลาออกแต่โดยดี ย้ายไปอยู่ที่เมืองเอกของมณฑลข้างเคียงคือจินหลิง
จากนั้นมาจนถึงก่อนเกิดใหม่ หวังเซวียนก็ทำงานหนักอยู่ที่จินหลิง
แต่การต่อสู้ดิ้นรนสิบกว่าปีของลูกชาวนาธรรมดาคนหนึ่ง สุดท้ายไม่ได้สร้างคุณค่าอะไรมากมาย
ก็แค่ประสบการณ์ในสังคมหลายปีที่ขัดเกลาให้หวังเซวียนเข้าใจความเป็นจริงลึกซึ้งขึ้น
เหมือนที่ดาราสัมภาษณ์ในแอปหนึ่งเคยบอกไว้ คนธรรมดาจะเลื่อนชนชั้นได้ยังไง?
คำตอบง่ายมาก แค่เกิดมาในครอบครัวที่ดี!
คำตอบนี้อาจไม่ใช่ทั้งหมด แต่มันตรงกับ 99 เปอร์เซ็นต์ของความเป็นจริง ทั้งโหดร้ายและสมจริง!
ดังนั้นก่อนเกิดใหม่ เมื่อเจอราคาบ้านเป็นหมื่นต่อตารางเมตร ค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้นเรื่อยๆ หวังเซวียนถึงกับไม่เคยคิดที่จะสร้างครอบครัวในจินหลิงเลยด้วยซ้ำ
อย่างมากก็แค่ไปหาสาวๆ คุยเล่นเป็นบางครั้ง เพื่อสร้างความสุขให้ตัวเองจนลืมความทุกข์ แลกกับการจ่าย 798 หยวนซื้อร่มจากอีกฝ่าย
คิดมาถึงตรงนี้ หวังเซวียนยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์สีขาวที่หัวเตียง
นี่คือโทรศัพท์มือถือนาฬิกาข้อมือแบบแท่งของยี่ห้อหนึ่ง ซื้อหลังจากได้รับใบตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยในตอนสอบเกาเข่า ราคาเต็ม 600 หยวน!
กดเปิดหน้าจอโทรศัพท์ แสดงวันเวลาปัจจุบัน
8 โมง 8 นาที วันที่ 17 กันยายน 2011!
ป.ล. นิยายสนองตัณหาบริสุทธิ์ ช่วงต้นปูพื้นจังหวะช้า หลังจากได้นางเอกคนแรกก็สนุกเรื่อยๆ หัวใจหวิวๆ คนอ่านรู้กันดี คุณคู่ควรที่จะมี!