เมื่อเห็นเงาหลังของหวังเซวียนเดินจากไปอย่างวางมาด สีหน้าของเถียนลี่จวินดูไม่สู้ดีนัก!
การกระทำของหวังเซวียนไม่มีปัญหาอะไร เมื่อมีคนขอลา ก็ควรจะต้องนำใบลามาวางไว้ที่เขา!
เผื่อว่าเกิดการเรียกชื่อเป็นระยะๆ แล้วเจอคนที่ลาไป เขาจะได้เป็นคนชี้แจงกับอาจารย์ผู้สอนแทน!
แต่การกระทำที่ไม่มีปัญหานั้น ไม่ได้หมายความว่าทัศนคติจะไม่มีปัญหา เมื่อกี้ตอนที่หวังเซวียนตบโต๊ะ ทำให้เถียนลี่จวินโกรธมาก!
เขารู้สึกว่าเกียรติของตนเองในฐานะหัวหน้าห้องถูกมองข้าม ทัศนคติแบบนี้มันหยิ่งเกินไปแล้ว!
"หัวหน้าห้อง หวังเซวียนเขารู้เรื่องแล้วหรือ?"
หวังเหวยต๋าเดินเข้ามาถามด้วยเสียงเบา สีหน้าของเขาก็ดูไม่สู้ดีนักเช่นกัน!
ในความคิดของเขา การตบโต๊ะของหวังเซวียนเมื่อครู่ ไม่ได้ทำให้เถียนลี่จวินดูเพียงฝ่ายเดียว แต่ยังทำให้เขาเห็นด้วย!
ส่วนสาเหตุก็เป็นเพราะเรื่องที่ไปฟ้องอาจารย์น่ะสิ!
"ต่อให้รู้แล้วจะทำไม? ถ้าเขากล้าทำ ก็อย่ามาโทษว่าคนอื่นพูด!"
เถียนลี่จวินเดาสาเหตุออกอยู่แล้ว เพราะไม่มีกำแพงใดในโลกที่กันลมได้!
อีกอย่างตอนที่ไปรายงานปัญหากับอาจารย์ที่ปรึกษาหลิวเสวียน เขาก็ไม่ได้กำชับเป็นพิเศษว่าอย่าเปิดเผยตัวเขา!
ดังนั้นตอนที่อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกหวังเซวียนไปถาม อาจจะเผลอพูดชื่อเขาออกมาโดยไม่ตั้งใจก็ได้!
แต่ในมุมมองของเถียนลี่จวิน ต่อให้จะรู้ว่าเขาเป็นคนไปฟ้องข้างหลัง หวังเซวียนก็ไม่ควรมีท่าทีแบบนี้!
เขาคือหัวหน้าห้อง เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับเพื่อนร่วมชั้นต่างก็อยู่ในความดูแลของเขา!
ตอนนี้มีคนในห้องพักสร้างผลกระทบที่ไม่ดีในหอพัก เขาก็แค่รายงานปัญหากลับไป!