หวังเซวียนเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปที่ห้องยาม เพื่อหาปุ่มเปิดเครื่องกั้น
ปกติแล้วนี่เป็นหน้าที่ของลุงจางยาม แต่ตอนนี้เขาไปช่วยตัวเองหาคน จะให้ยืนมองเฉยๆ ก็ไม่ใช่เรื่อง
ในไม่ช้าก็พบปุ่มสีเขียวตรงตำแหน่งใกล้หน้าต่างในห้องยาม หวังเซวียนเปิดเครื่องกั้นได้สำเร็จ
มองตามรถออดี้ เอ 4 แอล สีเทาเงินค่อยๆ ขับเข้าไป เขาคิดในใจว่าน่าจะเป็นหัวหน้าไซต์ก่อสร้างแห่งใดแห่งหนึ่ง
เพราะรถราคาหลายแสนในปี 11 แบบนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาจะมีไว้ขับได้
"ชาติก่อนอยูมาจนสามสิบกว่า ใบขับขี่เปลี่ยนมาเป็นรุ่นที่สองแล้ว สุดท้ายก็ยังไม่มีรถเป็นของตัวเองสักคัน ชาตินี้จะไม่ให้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว!"
หวังเซวียนคิดในใจ ความคิดอยากหาเงินก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้นอีกหนึ่งขั้น
ผู้ชายทุกคนล้วนอยากมีรถสักคัน รถของเล่นชิ้นใหญ่ที่เป็นของตัวเองโดยสมบูรณ์
แต่สำหรับคนธรรมดา การซื้อรถต้องคิดหลายอย่าง
ยกตัวอย่างหวังเซวียนชาติก่อน เขาทำงานที่จินหลิงมาหลายปีก็มีเงินเก็บอยู่บ้าง
ถึงจะซื้อบ้านไม่ไหว แต่รถระดับบ้านๆ สักคันก็ยังหามาได้ง่ายๆ
แต่เพราะรถไฟฟ้าขี่ไปทำงานก็เพียงพอ และก็ไม่มีแฟนให้พาไปเที่ยวต่างจังหวัดในช่วงวันหยุด ดังนั้นด้วยความคิดประหยัดมัธยัสถ์ สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ
ถ้าพูดให้ถูก รถคือของกินเปล่า คุณต้องมีความจำเป็นถึงจะได้สัมผัสคุณค่าของมัน!
ระหว่างที่หวังเซวียนมองรถออดี้คันนั้นเหม่อลอย ก็อยู่ดีๆ เห็นมันจอดลง