เวลาล่วงเลยมาถึงเกือบสามทุ่มกว่าแล้ว เพิ่งก้าวลงจากรถเมล์ ทั้งสองคนก็รู้สึกได้ถึงคลื่นความร้อนถาโถมเข้าหน้าอย่างช่วยไม่ได้!
เยียนเฟยเฟยรีบหยิบร่มกันแดดออกมาจากเป้สะพายหลังสีขาวนวล กางออกมา แล้วก็มองหวังเซวียนที่ยืนกลางแดดจ้าด้วยสายตากวนๆ!
“ร่มฉันเล็กนิดเดียว เอาไว้กางได้แค่ตัวเล็กๆ อย่างฉันเท่านั้นนะ ปล่อยให้คนตัวใหญ่แบบนายได้อาบแดดไปแล้วกัน!”
พูดจบเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก จู่ๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเดินวนรอบตัวหวังเซวียนสองรอบด้วยความสงสัย!
“แกจะทำไม? อยากทำพิธีอะไรใส่ฉันหรือไง!”
หวังเซวียนถูกท่าทางของเธอทำเอางงไปหมด ไม่รู้ตัวก็ก้มลงมองตัวเอง!
จะดูว่าสวมเสื้อกลับด้านหรือมีเหตุผลอื่นใด ที่ทำให้เยียนเฟยเฟยมีปฏิกิริยาแบบนี้!
ส่วนเยียนเฟยเฟยตอนนี้ราวกับไม่ได้ยินคำทักทักนั้น เดินเข้ามาใกล้ตัวหวังเซวียนสองสามก้าว แล้วยังยื่นมือเล็กๆ ออกไปเทียบส่วนสูงอย่างจริงจัง!
ในที่สุดเธอก็ยืนยันข้อสงสัยในใจได้ พร้อมอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ!
“หวังเซวียน นายเหมือนสูงขึ้นนะ เมื่อคืนตอนเดินกลับมหาวิทยาลัยจากร้านชิงอู๋เฟยหยาง นายยังไม่สูงเท่าตอนนี้เลย!”
“จริงเหรอ? อาจจะเป็นเพราะวันนี้ฉันไม่ได้ใส่รองเท้าพื้นเรียบ ประกอบกับส้นสูงขึ้นมานิดหน่อยก็ได้!”
ตอนที่หวังเซวียนเห็นท่าทางเทียบส่วนสูงของเยียนเฟยเฟย เขาก็เดาได้ในใจว่าอีกฝ่ายต้องจับสังเกตได้แน่ๆ
เพราะสำหรับผู้หญิงแล้ว ส่วนใหญ่จะค่อนข้างไวต่อความสูงของเพศตรงข้าม โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชายที่สนิทสนมกัน!
แต่ด้วยความอยากหยอกล้ออีกฝ่าย เขาเลยไม่ยอมบอกสาเหตุที่แท้จริงออกมาเป็นอย่างแรก!
“เป็นเพราะรองเท้าเหรอ?”
เยียนเฟยเฟยได้ยินแล้วก็ยังกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ ย่นจมูกเล็กๆ นึกย้อนไป ตอนนั้นเย็นวันนั้นดูเหมือนหวังเซวียนจะใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวพื้นเรียบจริงๆ!