พวกเธอถือพัสดุที่เพิ่งไปรับมาไว้ในมือ รักแร้ยังหนีบหนังสือกับปากกาไว้อีกอย่างละชิ้น
“ฉันเพิ่งเคยเห็นอ้อยที่ใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย หนากว่าอ้อยที่ฉันสั่งเดลิเวอรี่มาเมื่อวานตั้งเยอะ!”
“คุณย่าคะ อ้อยหนึ่งลำราคาเท่าไหร่คะ ผ่าให้ด้วยไหม ปอกเปลือกให้ไหมคะ”
เห็นท่าทางสดใสของเด็กสาวแล้ว เฉินอวี้หลานก็ยอมรับสรรพนามนั้น
เอาเถอะ จะเรียกย่าก็เรียกย่าไป
ขอแค่ขายของได้ ต่อให้เรียกเธอว่าบรรพบุรุษก็ยังได้
เธอยื่นมือทั้งสองข้างกะขนาดให้ดู “ลำละสิบห้าหยวน!”
เฉินอวี้หลานล้วงกระเป๋า
“อุ๊ย ลืมเอามีดมาด้วย!”
เด็กสาวหลายคนปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง
อ้อยลำนี้ดูใหญ่และสดใหม่ ราคาไม่แพง แถมยังใจกว้างกว่าร้านเดลิเวอรีพวกนั้นเยอะ พวกเธอนับดูแล้วมีทั้งหมดสิบสองท่อน พอดีแบ่งให้เพื่อนร่วมห้องสี่คน คนละสามท่อนลงตัว
“งั้นเอาให้พวกเราลำหนึ่งค่ะ!”
เฉินอวี้หลานไม่คิดเลยว่าแค่ออกมาเดินเล่น จะขายของได้เร็วขนาดนี้
เธอหันไปหยิบอ้อยลำที่ดีที่สุดจากมัดของตัวเอง แล้วยื่นให้เด็กสาวคนหนึ่ง
“คุณย่าคะ มีคิวอาร์โค้ดไหมคะ เราสแกนตรงไหนเอ่ย”
เฉินอวี้หลานรีบร้อนออกมา ไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงิน
“มา สแกนตรงนี้เลยจ้ะ”
เมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกัน เฉินอวี้หลานชอบเรียนรู้ของใหม่ ๆ มากกว่า ตอนสมาร์ตโฟนเพิ่งออกมา เธอเป็นคนสุดท้ายในกลุ่มที่ได้ใช้ แต่กลับเป็นคนที่ใช้คล่องที่สุดในบรรดาคนวัยเดียวกัน
ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที เงินสิบห้าหยวนก็เข้าบัญชี ได้กำไรสุทธิลำละห้าหยวน
ตอนเด็กสาวหลายคนเดินจากไป พวกเธอถืออ้อยลำใหญ่เล่นหัวเราะกันอย่างครึกครื้นจนสะดุดตา ถึงขั้นถืออ้อยถ่ายวิดีโออยู่หน้าโรงเรียนด้วย