ยายจ้าวดื่มน้ำเสร็จ พักครู่หนึ่งก็กลับบ้าน หลิ่วหยูอวิ๋นเข้าไปดูหลิ่วซื่อเยว่ “ซื่อเยว่ ตอนนี้เจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง”
“ง่วงนัก ข้าน้อยแล้ว”
“นอนเถิด หวังว่าเจ้าตื่นขึ้นมา จะจำเรื่องราวได้ทั้งหมด”
อาหารเที่ยงทำเสร็จแล้ว หลิ่วหยูอวิ๋นเรียกนางมาทานข้าว หลังทานเสร็จ หลิ่วซือเยว่เอ่ยปากขอดูบุตร หลิ่วหยูอวิ๋นอุ้มบุตรมาให้ดู เด็กกำลังหลับ ร่างเล็กจิ๋ว หน้าแดงระเรื่อ ปากยังขยับตุ๊มตุ๊มคล้ายดูดนม นางใช้นิ้วแตะเด็กน้อย เด็กก็ร้องไห้กระจองอแงขึ้นมา
เด็กได้ดูดนม ร่างกายดีขึ้นกว่าเดิม เสียงร้องไห้ก็ดังขึ้น หลิ่วซือเยว่ปวดศีรษะวูบหนึ่ง บุตรแทบร่วงตกพื้น หลิ่วหยูอวิ๋นรีบอุ้มเด็กไป “ซื่อเยว่ เจ้าเป็นอันใด สีหน้าช่างย่ำแย่นัก รีบนอนลง ข้าไปรินน้ำมาให้ดื่ม”
หลิ่วซือเยว่นอนบนเตียง สมองราวกับเปิดประตูระบายน้ำ ความทรงจำมากมายไหลบ่าเข้าสู่สมอง ศีรษะแทบจะระเบิด ความทรงจำสองสายต่อสู้กันในหัว ค่อย ๆ หลอมรวมเข้าหากัน สุดท้ายก็สงบลง
หลิ่วซือเยว่เหงื่อท่วมตัว หลิ่วหยูอวิ๋นที่ยกน้ำเข้ามาแทบตกใจ รีบใช้แขนเสื้อซับเหงื่อบนหน้าผากให้ “ซื่อเยว่ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ อย่าทำให้ข้าตกใจเลย ให้หยูเสวี่ยไปตามหมอมาแล้ว ดื่มน้ำสักหน่อยเถิด”
หลิ่วซือเยว่ถือโอกาสจิบน้ำจากมือนาง ถึงได้เผยรอยยิ้มน้อย ๆ “พี่สาวร่วมสกุล ข้าไม่เป็นไร เพียงเมื่อครู่ปวดศีรษะรุนแรง ตอนนี้ข้าคล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้หลายอย่าง”
หมออู๋มาถึงอย่างหอบเหนื่อย พอเข้าเรือนก็ถามว่าอาการเป็นเช่นไร หลิ่วหยูอวิ๋นยิ้มบาง ๆ “ท่านอู๋ เมื่อครู่ซื่อเยว่ปวดศีรษะ ยังเหงื่อออกมาก นางนึกเรื่องในอดีตขึ้นได้แล้ว”