สองพี่น้องเดินตั้งแต่ต้นยามเหม่าสื่อจนถึงปลายยามเฉินซื่อจึงถึงปากทางเข้าเมือง กลางทางยังได้พบเกวียนเทียมวัวของหมู่บ้าน หากนางหลิ่วหยูอวิ๋นเดินเพียงลำพัง ย่อมถึงก่อนยามเฉินซื่อพ้นครึ่ง ร่างกายนี้ของเดิมแม้ฟื้นคืนดีแล้ว แต่ด้วยมิได้เดินทางไกลเป็นเวลาช้านาน ก็เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ฝีเท้าจึงเชื่องช้าลงกว่าเก่ามาก
"ท่านพี่ร่วมสกุล วันนี้ข้าถ่วงฝีเท้าท่านนัก คอยข้าตลอดทาง เกวียนเทียมวัวของหมู่บ้านกลับเมื่อใดกัน ข้าเกรงว่าครั้นซื้อของเสร็จข้าคงเดินไม่ไหว พวกเราขึ้นเกวียนวัวด้วยเถิด"
"ซื่อเยว่ เหตุใดต้องกล่าวว่าถ่วงฝีเท้า เจ้าเพิ่งพ้นเดือนหลังจากคลอดบุตร ร่างกายอ่อนแอยังมิเคยชินนั้นย่อมเป็นธรรมดา หากเจ้าอยากนั่งเกวียนวัวพวกเราก็ไปนั่งเถิด ไม่เช่นนั้นกลับไปมืดค่ำเด็กก็คงหิว เจ้าย่อมเป็นทุกข์มิเป็นสุข
เกวียนเทียมวัวของหมู่บ้านสิ้นยามซื่อซื่อจอดคอยคนอยู่ที่ปากทางเข้าเมือง"
นางหลิ่วซื่อเยว่ได้ยินอีกฝ่ายเอื้อนเอ่ยเตือน ก็พลันหวนนึกเรื่องนี้ได้ มิได้เป็นอันขาด วันนี้นางต้องซื้อยากลับจากโอสถสถานในเมือง หากกลับไปแล้วให้หมออู๋จ่ายยา ครอบครัวก็ต้องทราบแน่ พวกนางย่อมไม่ยอมให้นางหยุดน้ำนม จนทารกอดอยาก
นางตัดสินใจแล้ว จึงกล่าวยิ้มแย้มกับนางหลิ่วหยูอวิ๋นว่า "ท่านพี่ร่วมสกุล เวลาซื้อหาของเรามิมากนัก พวกเราแยกกันซื้อของเถิด ท่านไปซื้อเนื้อและข้าวสาร ส่วนข้าจะไปร้านเบ็ดเตล็ดซื้อของบางอย่าง"
"เจ้าจะซื้อสิ่งใดเล่า ครอบครัวเราไม่จำเป็นต้องเพิ่มเติมของใช้"
นางคาดว่าท่านพี่ร่วมสกุลจะถามเช่นนี้ จึงเตรียมแผนรับมือไว้ก่อนแล้ว "ท่านพี่ร่วมสกุล ครั้งนี้ท่านผู้ใหญ่หมู่บ้านและอาโหย่วเถียนช่วยเหลือข้าอย่างใหญ่หลวง เพียงเชิญกินอาหารมื้อเดียวไม่เพียงพอ ข้ายังอยากมอบของขวัญเล็กน้อย ภายภาคหน้าข้าใช้ชีวิตในหมู่บ้าน จำต้องพึ่งพาพวกท่านคอยดูแล น้ำจิตน้ำใจนี้หากพร่ำใช้ก็หมดสิ้น หากคราวหน้าคิดหาผู้อื่นช่วยอีกก็ใช่จะเป็นการง่ายแล้ว"