เหล่าพี่น้องสตรีขุดเก็บผักป่ามาตามริมลำธาร วางปิดไว้ด้านบนกระบุง แล้วถือปลาตัวนั้นกลับบ้าน บ้านของพวกนางชานหมู่บ้านฝั่งท้าย แถมยังอยู่ใกล้ภูเขา ชายขอบหมู่บ้านฝั่งท้ายนี้มีครัวเรือนอยู่เจ็ดแปดหลัง ล้วนเป็นคนต่างแซ่ทั้งสิ้น เว้นแต่บ้านของท่านอาสองสกุลหลิ่ว
พี่น้องสามคนมองเห็นแต่ไกลว่ามีผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้านตน “พี่ ดูนั่นสิ มีคนคุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้านพวกเรา”
“อืม เห็นแล้ว คงเป็นปาเยว่กระมัง เมื่อวานมาขอเงินกับข้าแล้วไม่ได้ วันนี้คงจะมาเล่นบทอะไรอีกเล่า”
หลิ่วปาเยว่กำลังคุกเข่าอยู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกล เงยหน้าขึ้นก็เห็นหลิ่วซื่อเยว่และพวก แบกกระบุงผักป่าเต็มกระบุงกลับมา หลิ่วซื่อเยว่ไม่อยากปริปากด้วย เดินผ่านร่างนางไปโดยตรง หลิ่วปาเยว่ย่อเข่าเดินไปสองสามก้าว มาถึงเบื้องหน้าหลิ่วซื่อเยว่ คว้าขากางเกงนางไว้ทันที “พี่ซื่อ ข้าผิดไปแล้ว เมื่อวานข้ามัวแต่สติหลุดชั่วขณะ พูดจาเหลวไหลไม่สมควรออกไปหลายคำ ทำร้ายจิตใจพี่ซื่อ ขอพี่ซื่อโปรดเห็นแก่ที่ข้าอ่อนวัยเขลาเบา ก็ให้อภัยข้าด้วยเถิด”
“จะให้อภัยหรือไม่ ก็ไม่เห็นต่างอันใด ข้ากับพวกเจ้าตัดญาติขาดกันแล้ว ไม่คิดข้องแวะด้วยอีก ไปเสียแต่นี้เถิด ต่อไปไม่คิดพบเจ้า ต่อให้พบหน้ากันอีกก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า”
“ดูท่าพี่ซื่อยังคงโกรธข้าอยู่ ไม่ยอมให้อภัย เช่นนั้นข้าก็จะคุกเข่าอยู่นี่แหละ จนกว่าพี่ซื่อจะยอมอภัย”
“นี่เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ เช่นนั้นเจ้าก็คิดผิดเสียแล้ว ข้าไม่เล่นตามน้ำเช่นนี้ดอก เจ้าอยากคุกเข่าก็คุกเข่าไป แต่อย่ามาคุกเข่าตรงนี้เลย จะทำพื้นดินของพวกเราแปดเปื้อนสกปรก”
หลิ่วซื่อเยว่หันหลังเดินเข้าปิดประตู หลิ่วปาเยว่คุกเข่านิ่งอยู่ตรงนั้น นางไม่เชื่อว่าหลิ่วซื่อเยว่จะไม่แยแสถึงชีวิตตนเอง เมื่อคืนนางก็ไม่ได้กินข้าว เช้าตรู่วันนี้นางก็มาแล้ว ตอนนี้ก็เกือบบ่ายแก่แล้ว นางไม่ดื่มน้ำแม้สักหยด ร่างกายถูกแดดเผาจนโยกเยกไปมา ใกล้จะประคองตัวต่อไปไม่ไหว ทันใดนั้นตรงหน้าก็มืดสนิท คนก็เป็นล้มล้มลงไป