“ฟืน คือวิชาชั้นสูง!”
ศิษย์พี่เห่าจึงเล่าหลักการของฟืนให้เหอผิงเซิงฟัง
ฟืนที่ใช้ในการกลั่นยามีสองชนิด
ชนิดหนึ่งคือฟืนแข็ง!
อีกชนิดหนึ่งคือฟืนอ่อน!
ฟืนอ่อนใช้สำหรับจุดไฟ โดยทั่วไปไม่มีข้อกำหนดพิเศษ ใช้เพียงแค่หญ้าคาแห้งก็พอ
ส่วนฟืนแข็งมีการแบ่งประเภทมากมาย
เขาจำแนกตามชนิดของไม้เป็นฟืนไม้เอล์ม ฟืนไม้เกาลัด ฟืนไม้พุทราจีน ฟืนไม้ตุง ฯลฯ
และฟืนแต่ละชนิดก็มีขนาดแตกต่างกัน เช่น ฟืนใหญ่ ฟืนกลาง ฟืนเล็ก
การกลั่นยาชนิดต่าง ๆ ต้องใช้ฟืนชนิดต่าง ๆ!
และในการกลั่นยาเตาหนึ่ง ๆ ช่วงเวลาต่างกันต้องควบคุมความแรงของไฟ ซึ่งการควบคุมความแรงนี้ใช้การผสมผสานระหว่างฟืนใหญ่ ฟืนกลาง ฟืนเล็ก
“แน่นอน!” ศิษย์พี่เห่ากล่าว “วิธีควบคุมเฉพาะนั้นเจ้าไม่ต้องเข้าใจ หน้าที่ก่อไฟเป็นของข้า ส่วนหน้าที่ของเจ้าคือการผ่าฟืนและตัดฟืน!”
“ไปตัดฟืนบนเขาตามที่ข้าต้องการ แล้วตากให้แห้ง จากนั้นผ่าให้ได้ขนาดที่ข้าต้องการ!”
“รายละเอียดอยู่ตรงนั้น ไปดูเองได้เลย!”
เหอผิงเซิงเดินออกจากศาลาใหญ่ แล้วอ้อมไปทางด้านหลัง
ด้านหน้ามีเพิงสำหรับเก็บฟืนโดยเฉพาะ
เขามองดู ภายในมีฟืนมากมาย หลากหลายชนิดและขนาด ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ
“ช่วงนี้ไม่มีใครมาทำยา!” ศิษย์พี่เห่าเดินตามมาด้วยเมื่อไหร่ไม่รู้ แล้วพูดว่า “เจ้าสามารถขึ้นไปตัดฟืนบนเขาก่อน เพื่อทำความคุ้นเคยกับงาน!”