เสียงนกหวีดเลิกฝึกช่วงค่ำเพิ่งดังขึ้น
หลี่หางยังไม่ทันลุกจากพื้น ก็เห็นสือเสี่ยว สวีฮ่าวตง และเฉียวชวนเดินเร็ว ๆ มาจากอีกฟากของสนาม
สือเสี่ยวเดินนำอยู่ข้างหน้า ตะโกนเสียงดังมาแต่ไกลว่า “หางจื่อ! นายดังแล้ว!”
หลี่หางยันเข่าค่อย ๆ ลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ก้น “ดังอะไร?”
“โต่วอินไง!” สือเสี่ยวก้าวพรวดเดียวมาถึงตรงหน้า ยื่นมือถือแทบจะจ่อหน้าเขา
“ดูเองสิ คลิปที่นายร้องเพลง ยอดไลก์เกินเจ็ดแสนแล้ว! คอมเมนต์ก็เกือบแสน!”
หลี่หางรับมือถือมากวาดตามอง ที่แท้ก็ยังเป็นคลิปแอบถ่ายคลิปนั้น ยอดไลก์เพิ่มขึ้นจากตอนบ่ายที่เขาดูไปอีกแสนกว่า
ช่องคอมเมนต์แน่นขนัด มีทั้งคนชม คนเถียงกัน แล้วยังมีคนขอให้เขาเปิดบัญชีโต่วอินอีกด้วย
เขาคืนมือถือให้สือเสี่ยว สีหน้าเรียบเฉย “แค่นี้เรียกว่าดังตรงไหน ก็แค่ร้องเพลงเพลงเดียวเอง”
“ขนาดนี้ยังไม่เรียกว่าดังอีกเหรอ?” สือเสี่ยวเบิกตาโต “รู้ไหมว่าปกติคลิปที่บัญชีทางการของมหาวิทยาลัยลง ได้ไลก์เท่าไหร่?
เต็มที่ก็สามสี่ร้อย แต่นายโดนแอบถ่ายตอนฝึกทหารคลิปเดียว ได้ตั้งเจ็ดแสน คนอื่นอยากได้ยังฝันไปเถอะ”
สวีฮ่าวตงพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ดังเร็วจริง ๆ นั่นแหละ
เมื่อกี้ตอนเดินมา ฉันยังได้ยินรุ่นพี่ผู้หญิงสองคนคุยกันอยู่เลยว่า มีผู้ชายอ้วนจากคณะคอมพิวเตอร์คนหนึ่งร้องเพลงเพราะมาก”
เฉียวชวนดันแว่นขึ้น แล้วเสริมอย่างที่นาน ๆ จะพูดสักที “คำสำคัญคือ ‘อ้วน’”
หลี่หางหัวเราะ “นี่ชมฉันหรือเหน็บฉันกันแน่?”
“แค่บอกข้อเท็จจริง”
ทั้งสี่คนเดินคุยหยอกล้อกันกลับหอพัก
ระหว่างทาง พวกเขาเจอนักศึกษารุ่นเดียวกันสองสามคน มีคนจำหลี่หางได้ แล้วกระซิบกับคนข้าง ๆ ว่า