หลังปิดไฟ หอพักก็เงียบสงัด เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่ง ๆ
เสียงหายใจของสือเสี่ยวสม่ำเสมออย่างรวดเร็ว ทางเฉียวชวนก็เงียบสนิทไปแล้ว ส่วนสวีฮ่าวตงพลิกตัวครั้งหนึ่งแล้วก็สงบลง
มีเพียงหลี่หางที่นอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง ไม่ว่าจะยังไงก็หลับไม่ลง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ง่วง เขาง่วงแทบตาย
แต่ความรู้สึกในท้องทำให้เขานอนไม่ได้จริง ๆ
หิว
หิวมากเหลือเกิน
ความหิวนั้นไม่ใช่แค่ท้องร้องจ๊อก ๆ ตามปกติ แต่เป็นความหิวที่แผดเผาขึ้นมาจากกระเพาะ แสบร้อน แถมยังรู้สึกเหมือนเป็นตะคริวนิด ๆ
กระเพาะของเขากำลังประท้วง กำลังคำราม ราวกับมีหมัดเล็ก ๆ ทุบผนังกระเพาะไม่หยุด
ภาพอาหารสารพัดผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
น่องไก่ทอด หมูตุ๋นแดงเสียบไม้ย่าง แฮมเบอร์เกอร์ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เค้กครีม…
ผุดขึ้นมาทีละอย่าง ห้ามเท่าไรก็ห้ามไม่อยู่
หลี่หางกลืนน้ำลาย พลิกตัวแล้วซุกหน้าลงกับหมอน
เขาลองหายใจเข้าลึก ๆ นับแกะ แล้วก็พยายามคิดเรื่องอื่น
แต่ความว่างโหวงในท้องเหมือนหลุมไร้ก้น เติมยังไงก็ไม่เต็ม
เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมร่างเดิมถึงกินจนน้ำหนักเกิน 150 กิโลกรัม กระเพาะของร่างนี้ขยายใหญ่เกินไป
จู่ ๆ ลดปริมาณอาหารลงแบบนี้ ไม่ต่อต้านก็แปลกแล้ว
กลางวันยังพอมีอะไรให้ทำ พอเบนความสนใจ ความหิวก็ทุเลาลง
แต่ตอนกลางคืน พอนอนอยู่ตรงนี้ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ในหัวก็มีแต่เรื่องกิน
หลี่หางถึงกับคิดจริงจังว่าจะย่องลงไปซื้อขนมปังดีไหม แต่คิดแล้วก็ยังข่มใจไว้ได้
กินขนมปังเข้าไปหนึ่งชิ้น เหงื่อที่เสียไปทั้งวันนี้ก็สูญเปล่า
พรุ่งนี้น้ำหนักเด้งกลับขึ้นมา นั่นหมายถึงเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนที่เสียไปต่อน้ำหนักหนึ่งจิน
หนึ่งจินแลกเงินหนึ่งร้อยล้านหยวน
เขาท่องประโยคนี้ในใจซ้ำ ๆ อยู่สิบกว่ารอบ
แปลกตรงที่ยิ่งท่อง ความหิวเหมือนจะถูกกดลงไปได้จริง ๆ
หรือไม่ก็อาจหิวจนเกินไป กระเพาะเลยชาไปแล้ว สรุปคือความรู้สึกแสบร้อนค่อย ๆ ซาลงเหมือนน้ำลด