เนิ่นนานทีเดียว ในที่สุดฮ่องเต้ก็ตรัสขึ้น
“การยกเลิกธรรมเนียมพิธีการมิใช่เรื่องเล็ก จะตัดสินรวบรัดในคราวเดียวไม่ได้ ไว้ค่อยหารือกันภายหลัง ส่วนสตรีผู้นั้น...”
ตรัสถึงตรงนี้ก็ชะงักไป ทอดพระเนตรหนังสือเล่มหนึ่ง ก่อนจะโยนกลับลงบนโต๊ะ
“ช่างเถิด ละเว้นโทษประหารให้นางก่อน”
“แต่โทษที่ยังมีชีวิตอยู่ย่อมมิอาจหลีกเลี่ยง ก่อเรื่องขึ้นมาแล้วก็ต้องลงโทษ โบยยี่สิบที แล้วค่อยดูพฤติการณ์ภายหลัง”
เพียงชั่วครู่ เซียงจื่อเหิงรู้สึกราวกับผ่านความเป็นความตายมารอบหนึ่ง กระทั่งได้ยินประโยคนี้ จิตใจที่ตึงเครียดมาเนิ่นนานจึงผ่อนคลายลงในที่สุด
เมื่อให้ทุกคนออกไปแล้ว ฮ่องเต้ทรงรั้งองค์รัชทายาทไว้เพียงผู้เดียว ก่อนตรัสถามความคืบหน้าเรื่องตามหาพระนัดดา
————
ข่าวการละเว้นโทษประหารแพร่ออกไป ฝูงชนบนถนนก็พากันฮือฮา
ขุนนางผู้นำขบวนเผยสีหน้าพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด นึกยินดีที่ตนตัดสินใจได้ถูกต้อง
แท้จริงแล้วเขาสามารถสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาขับไล่ชาวบ้านให้พ้นทาง แล้วเคลื่อนรถคุมขังต่อไปได้ แต่เขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้น หากหยุดขบวนอยู่กับที่และเลือกกราบทูลขอคำสั่ง
ที่จริงแล้วเขาเองก็มีใจสงสารสตรีผู้นั้น จึงมอบโอกาสให้นางได้ร้องขออีกครั้ง
การหารือกันตลอดคืนของเซียงจื่อเหิง เลี่ยงเสี่ยง องค์รัชทายาทและคนอื่น ๆ เสียงเรียกร้องของชาวบ้าน การที่เจ้าหน้าที่ทางการรั้งผู้คนไว้ ตลอดจนการรอดตายอย่างหวุดหวิดในวันนี้ ล้วนเป็นพลังจากทุกฝ่ายที่ร่วมแรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
การโบยยี่สิบทีเป็นโทษหนักสำหรับสตรีบอบบาง เมื่อเผชิญหน้ากับสตรีผู้กล้าพูดแทนชาวบ้าน แม้ผู้คุมที่เกิดจากชนชั้นรากหญ้าเช่นเดียวกันจะยั้งมือให้บ้าง แต่นางก็ยังต้องเจ็บเนื้อเจ็บตัวอยู่ดี ทว่าหวั่นรูกลับเต็มใจรับโทษนั้น
//
คฤหาสน์เลี่ยง
“นี่ยังหัวเราะออกมาได้อีกหรือ!”