หลินเหยาได้เข้าไปเป็นนางกำนัลตัวน้อยในตำหนักฮองเฮา แม้จะเรียกว่านางกำนัล แต่ทั่วทั้งวังมีใครบ้างไม่รู้ว่านางมีความสำคัญต่อฮองเฮาเพียงใด ตำแหน่งนางกำนัลเป็นเพียงนามเท่านั้น แท้จริงแล้วนางยังคงได้รับการปรนนิบัติเรื่องกินอยู่เหนือกว่าผู้อื่นดังเช่นที่ผ่านมา
ทุกครั้งที่ฮ่องเต้พบหน้านาง พระองค์ก็ยังทรงปฏิบัติต่อนางเช่นเดิม มิได้ตรัสถึงเรื่องประหารเมิ่งเจ๋ออีก ราวกับไม่เคยมีเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้น
เมื่อได้อยู่ข้างกายฮองเฮาเนิ่นนานเข้า หลินเหยาจึงค่อย ๆ ขบคิดจนเข้าใจบางอย่าง
ไท่ซือเมิ่งมีตำแหน่งสูงและอำนาจล้นฟ้า ธิดาของเขายังเป็นว่าที่แม่แผ่นดิน ฮ่องเต้ทรงเข้าใจวิธีรักษาดุลอำนาจเป็นอย่างดี ย่อมต้องจงใจกดข่มตระกูลใหญ่และพลังมวลญาติฝ่ายมารดาที่เป็นภัยต่อพระราชอำนาจ
บุตรชายโดยชอบธรรมเพียงคนเดียวของตระกูลเมิ่งตายอย่างผิดธรรมชาติ สำหรับราชวงศ์แล้วก็มิใช่เรื่องเลวร้าย อย่างน้อยไท่ซือก็ไร้ทายาทสายตรงนับแต่นี้ไป วันหน้าหากบุตรชายอนุภรรยาเหล่านั้นแย่งชิงอำนาจและทรัพย์สินกัน ยิ่งก่อเรื่องรุนแรงเท่าใด ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อพระราชอำนาจ หาได้มีโทษไม่
หลายเดือนผ่านไป เรื่องนี้ก็ค่อย ๆ สงบลง ไม่ว่าลับหลังจะเป็นเช่นไร อย่างน้อยเบื้องหน้าก็ไม่เกิดคลื่นลมอีก
——
ถนนเมืองหวงเจียเต็มไปด้วยรถม้าและผู้คน เสียงอึกทึกครึกโครม ผู้คนและขบวนพ่อค้าสัญจรไปมาไม่ขาดสาย รถเทียมม้าสองตัวคันหนึ่งมีสัมภาระและห่อของกองพะเนินอยู่ด้านหลัง กำลังเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า
“เมืองหลวงงดงามเหลือเกิน ทั้งยังครึกครื้นมากด้วย!”
บนรถม้า ดวงตากลมโตสุกใสคู่หนึ่งกวาดมองรอบด้านอย่างใคร่รู้และตื่นตาตื่นใจ “เจริญรุ่งเรืองยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก!”
“ดอกแมกโนเลีย ข้าไม่ได้บอกเจ้าแล้วหรือว่า ต่อไปให้พูดว่า ‘ข้า’ อย่าพูดว่า ‘ข้า’ แบบสำเนียงบ้านนอก”