ส่วนพระชายาองค์รัชทายาทนั้น... เมื่อมีคนก่อนเป็นบทเรียน เขาก็จะภักดีต่อองค์รัชทายาทเท่านั้น จะก้าวตามรอยคนก่อนหาได้ไม่
ภายในห้อง กลิ่นกำยานจันทน์หอมลอยวนขึ้นจากเตาทองแดงแกะสลักลาย แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง ทอดเป็นหย่อมลงบนเสื้อผ้าของชายหญิงที่พันเกี่ยวกันอยู่บนพื้น
ใบหน้างามของหญิงสาวแดงระเรื่อ ราวกับแสงอรุณแผ่เต็มท้องฟ้า ข้างหูมีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของชายหนุ่ม
“พี่ชายองค์รัชทายาท”
หลินเหยาเรียกอย่างลองเชิง รู้สึกได้ว่าคนที่อยู่เหนือร่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
ชั่วครู่ต่อมา เซียยิ้นเฉินก็ลุกขึ้นนั่ง ดึงหญิงสาวบนเตียงเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ปลอบประโลมเธอ
แนบชิดกับอกแกร่งอันร้อนผ่าวของเขา จนกระทั่งเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่นค่อย ๆ สงบลง หญิงสาวก็เป็นดั่งตุ๊กตาผ้า ปล่อยให้ชายหนุ่มกอดไว้เช่นนั้น
เซียยิ้นเฉินพยายามสงบเลือดร้อนทั่วกาย ในอกเต็มไปด้วยความละอาย
เมื่อครู่นี้เขาเกือบควบคุมตนเองไม่ได้!
ในวินาทีสุดท้าย สติที่เหลือเพียงริบหรี่ดึงรั้งเขาเอาไว้
พิธีแต่งงานอย่างถูกต้องพร้อมมงกุฎหงส์เครื่องประดับแพรทอง เขาไม่อาจมอบให้คนรักวัยเยาว์ของตนได้แล้ว จะพรากศักดิ์ศรีสุดท้ายไปจากนางอีกได้อย่างไร
เขาข่มกลั้นความปรารถนาทั้งกายใจ ก่อนจะยิ้มอย่างจนใจ เมื่อนึกถึงอีกที ก็มีเพียงสาวน้อยของเขาเท่านั้นที่ทำให้เขาควบคุมตนเองไม่ได้ถึงเพียงนี้
“ไม่เป็นไร”
เซียยิ้นเฉินหยิบเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาช่วยนางสวม ตั้งแต่ผ้ารัดอกไปจนถึงเสื้อตัวนอก เขาสวมให้นางทีละชิ้นอย่างตั้งใจและแผ่วเบา
ริมฝีปากของหญิงสาวแดงระเรื่อ ใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามยิ่งดูเย้ายวนขึ้น เซียยิ้นเฉินมองจนเคลิบเคลิ้ม อดไม่ได้ที่จะจุมพิตลงบนแก้มนางอีกครั้ง