ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังตัดสินใจเอ่ยถามออกมา
“หยาวเหยาเวลานี้อยู่ในตงกงเป็นอย่างไรบ้าง”
แม้จะผิดหวังในตัวเด็กคนนั้นอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ผูกพันกันมาหลายปี ในใจก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
ครั้นเอ่ยถึงเด็กสาว สีหน้าของเซียยิ้นเฉินก็หม่นลงเล็กน้อย
หลายเดือนมานี้ เด็กสาวคนนั้นออกจากที่พักแต่เช้ากลับมาค่ำมืด แทบไม่เห็นแม้แต่เงา ไม่รู้ว่ากำลังยุ่งอยู่กับเรื่องใด
บางครั้งบังเอิญพบกัน นางก็เพียงคำนับแล้วรีบจากไป ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มักจะมาหาเขาที่ห้องหนังสือเพื่อพูดคุย
เซียยิ้นเฉินรู้สึกว่าเด็กสาวดูคล้ายจงใจหลบหน้าเขา
“ก็ยังดีพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮาพยักพระพักตร์
เมื่อถูกเอ่ยถึงเช่นนี้ เซียยิ้นเฉินพลันนึกขึ้นได้ว่า มารดาเซียงไม่ได้เอ่ยถึงหลินเหยามานานแล้ว
“คราวหน้าเมื่อกระหม่อมเข้าเฝ้าถวายพระพร ขอพาหยาวเหยามาด้วยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ พวกท่านจะได้พูดคุยกัน มารดาเซียงไม่ได้พบนางมานานแล้ว”
ฮองเฮาทรงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสว่าไม่ต้องแล้ว
ท่าทีเช่นนี้ทำให้เซียยิ้นเฉินฉงนใจ มารดาเซียงรักเด็กสาวถึงเพียงนั้น ท่าทีเช่นนี้ไม่เหมือนพระนางเลย
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
เซียยิ้นเฉินเอ่ยถาม
“เด็กคนนั้น...” ฮองเฮาทรงถอนพระทัย ไม่อาจตรัสต่อได้
เซียยิ้นเฉินจับพิรุธได้แล้ว ไหนเลยจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป จึงยืนกรานซักถาม
บางทีอาจเพราะอัดอั้นอยู่ในพระทัยจนทรมาน ฮองเฮาจึงตรัสบอกสาเหตุออกมา
เมื่อได้ฟังคำของมารดาเซียง เซียยิ้นเฉินจึงเข้าใจในที่สุด
ไม่คิดเลยว่ามารดาเซียงจะเข้าใจเด็กสาวผิดไปมากมายเพียงนี้!
จากนั้นจึงรับสั่งให้บ่าวสาวในวังถอยออกไป แล้วเปิดเผยความจริงให้อีกฝ่ายทราบ
——
“เช่นนั้นหมายความว่าพวกเจ้าสองคนไม่มีความสัมพันธ์อันใดต่อกันเลยหรือ”