ทุกครั้งที่เฉินอู่มากับสหายที่นี่ ย่อมไม่พ้นถูกนางหยอกเย้าอยู่บ้าง
เฉินอู่เงยหน้าขึ้น เห็นคนเดินเข้ามาทางประตู ก็รีบลุกขึ้นต้อนรับ
“เหตุใดภรรยาจึงมาที่นี่?”
จื่อเยียนเห็นเขาก็ประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับแปลกใจ “ท่านแม่รู้ว่าวันนี้เจ้ากลับมา จึงให้ข้ามาซื้อเหล้ากลับไป ตอนเย็นจะได้ทำกับข้าวสักสองสามอย่าง”
เฉินอู่ฟังแล้วก็หัวเราะซื่อ ๆ เหล่าทหารที่อยู่รอบข้างต่างทักทายจื่อเยียน
“ใช่ ๆ พวกเขาลากข้ามาดื่มเหล้า” เฉินอู่รีบอธิบาย
“โธ่ ฟังคำพูดนี่เข้าสิ มาดื่มเหล้าแล้วอย่างไร ยังต้องเน้นด้วยว่าพวกเราลากเจ้ามา ฮ่า ๆ” สหายพากันหยอกล้อ
เฉินอู่เกาศีรษะ ท่าทางเช่นนั้นยิ่งทำให้ทุกคนหัวเราะครื้นเครง
“อ้าว สะใภ้ตระกูลเฉินนี่เอง ในเมื่อมาแล้วก็มานั่งด้วยกันเถิด”
เสียงสตรีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น จื่อเยียนหันไปตามเสียง พลันรู้สึกว่ากลิ่นหอมเย้ายวนสายหนึ่งโชยเข้ามา
สตรีผู้นั้นแต่งกายฉูดฉาด มีรูปโฉมงดงามอยู่หลายส่วน ดูแล้วอายุมากกว่านางไม่กี่ปี ทั้งร่างเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน ดวงตาคู่นั้นราวกับมีตะขอเกี่ยวใจ
“นี่คือคุณนายฮัว เจ้าแม่ค้าของร้านเหล้าแห่งนี้” ทหารคนหนึ่งแนะนำขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
สตรีผู้นั้นบิดเอวเดินเข้ามา ปอยผมบนหน้าผากพลิ้วไหวไปตามลม “พวกท่านเป็นลูกค้าประจำของร้านข้ามานานแล้ว ในเมื่อเป็นพวกเดียวกัน ก็มานั่งด้วยกันเถิด”
จื่อเยียนไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ เพียงบอกว่าแม่สามียังรออยู่ที่บ้าน
“ดื่มสักสองจอกไม่ทำให้เสียธุระหรอก มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง” สตรีผู้นั้นจับแขนจื่อเยียนให้นั่งลง แล้วเรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้ยกกับแกล้มมาสองอย่าง
“ไม่ต้องลำบากหรอก ข้าไม่ดื่มเหล้า” จื่อเยียนกล่าว
เจ้าแม่ฮัวราวกับไม่ได้ยิน หยิบชามสองใบมาเทเหล้าจนเต็ม แล้ววางใบหนึ่งลงตรงหน้าจื่อเยียน