“ก็ใช่น่ะสิ” โอรสองค์ที่สาม เซียงจื่อเหวยรับคำ พลางพูดอย่างไม่เกรงใจ “เพื่อให้ได้กินปูสด ๆ ท่านแม่ถึงกับสั่งให้คนเลี้ยงดูอย่างดี เสียแรงไปไม่น้อย มิฉะนั้นฤดูกาลเช่นนี้จะหาของอย่างนี้ได้ยาก ข้าเคยคิดจะแอบจับมากินตั้งหลายครั้ง แต่ก็ถูกห้ามไว้ทุกที”
ทั้งครอบครัวหัวเราะครืน มารดาเซียงแสร้งเอ็ดบุตรชายคนเล็ก “เจ้านี่ช่างทำให้คนเป็นห่วงที่สุด อายุสิบกว่าปีแล้ว ยังไม่มีท่าทีสุขุมเลยสักนิด”
“วันนี้พวกเราได้กินของอร่อย ก็เพราะอาศัยบารมีของพี่ชายใหญ่ทั้งนั้น!” คุณหนูที่สี่ จื่อจิน วัยสิบขวบก็ไม่น้อยหน้า
มารดาเซียงส่ายหน้าอย่างจนใจ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู
ท่านชายใหญ่ โอรสองค์ที่สาม และคุณหนูที่สี่ล้วนเป็นบุตรที่นางให้กำเนิด บุตรทุกคนย่อมเป็นแก้วตาดวงใจทั้งสิ้น เพียงแต่บุตรชายคนโตมีอนาคตโดดเด่นที่สุด สามีภรรยาจึงอดให้ความสำคัญมากกว่าไม่ได้
เซียงจื่อเหิงยิ้มน้อย ๆ พลางส่งสัญญาณให้บ่าวนำปูไปให้น้องชายและน้องสาว
“พี่ชายใหญ่ยังรักพวกเราที่สุด” โอรสองค์ที่สามหยอกเย้า
เหลียนเฉียวกับหวั่นรูคอยรับใช้อยู่ในโถง มารดาเลี้ยงสวี่ชื่นชอบหวั่นรู เพราะนางว่านอนสอนง่าย รู้ความ ทั้งทำงานรอบคอบเสมอมา
ส่วนเหลียนเฉียวนั้น แม้มารดาเลี้ยงสวี่จะไม่ชอบสาวใช้นางนี้ แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อบิดาของนางเป็นพ่อบ้านประจำจวน อีกทั้งเหลียนเฉียวยังชอบออกหน้า คอยเข้าใกล้เจ้านายอยู่เสมอ มารดาเลี้ยงสวี่จึงไว้หน้าให้นางบ้าง ส่วนนางจะมีความสามารถรับภาระสำคัญได้หรือไม่ ก็ต้องดูตัวนางเอง
ค่ำคืนนี้เหลียนเฉียวแต่งตัวสะดุดตาเป็นพิเศษ เสื้อสีชมพูสดใสฉูดฉาด ดอกไม้ผ้าหลากสีเสียบเต็มศีรษะ แก้มขาวจนแป้งแทบร่วง ประดับด้วยชาดที่ทาไม่ทั่ว ราวกับหมึกสีหกเลอะเทอะ