เมื่อเห็นผู้คนชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์กันไม่ขาดสาย เด็กรับใช้ก็ร้อนใจจนยกมือปาดเหงื่อ “นายท่าน ในโถงใหญ่มีคนมาก พวกเราไปคุยกันในห้องส่วนตัวดีหรือไม่ ท่านมีข้อเรียกร้องอันใด พวกเราค่อย ๆ เจรจากัน”
“คนมากแล้วอย่างไร”
ชายผู้นั้นโบกมือ “พูดกันตรงนี้แหละ พวกเจ้ามือไม้ไม่สะอาด แล้วยังกลัวคนอื่นได้ยินอีกหรือ”
ชายผู้นั้นลุกขึ้นยืน ตะโกนใส่แขกเหรื่อเต็มโถงว่า “ทุกท่านดูสิ ดูให้ดี ในกาน้ำชาของพวกเขามีแมลงวันแช่อยู่ด้วย น่าขยะแขยงยิ่งนัก!”
ผู้คนได้ยินดังนั้นก็พากันหน้าเสีย แล้วอดไม่ได้ที่จะก้มตรวจดูกาน้ำชาบนโต๊ะของตน
“นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น” เด็กรับใช้พยายามอธิบายเต็มที่ “มีปัญหาแค่กานี้กาเดียว กาอื่นไม่มีปัญหาแน่นอน”
“คำพูดนี้ฟังไม่ขึ้น”
ชายผู้นั้นไม่ยอม “หรือว่าห้องครัวหลังของพวกเจ้าต้มน้ำด้วยกาน้ำชาใบเล็กเช่นนี้?”
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด” ชายผู้นั้นกล่าวอย่างมั่นใจ “เครื่องต้มน้ำย่อมเป็นกาปากกว้าง น้ำที่แช่แมลงวันแล้ว ย่อมไม่ได้รินลงในกาน้ำชาใบนี้เพียงใบเดียว”
กล่าวแล้วก็หันไปมองคนทั้งหลาย “น้ำในกาน้ำชาของทุกท่าน บางทีอาจเหมือนของข้า ล้วนแช่แมลงวันมาแล้วทั้งสิ้น”
ผู้คนในโถงพอคิดตามคำพูดนั้น ก็รู้สึกคลื่นเหียนในท้อง บางคนแทบจะอาเจียนออกมาจริง ๆ
“แม้แต่ร้านชาเล็ก ๆ ที่ตั้งแผงอยู่ตรงปากถนน ก็ยังไม่มีทางเกิดปัญหาเช่นนี้”
ชายผู้นั้นกอดอก ไม่ยอมเลิกรา “ตึกชาใหญ่โตเพียงนี้ ได้ยินว่ายังมีที่มาไม่ธรรมดา เป็นพ่อค้าหลวงด้วย ทุกคนไว้ใจพวกเจ้าจึงมาอุดหนุน แต่พวกเจ้าจะอาศัยว่าร้านใหญ่แล้วรังแกลูกค้าไม่ได้!”
เด็กรับใช้พยายามเกลี้ยกล่อมเต็มที่ แต่ชายผู้นั้นไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย กลับตะโกนเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ
แขกเหรื่อเต็มโถงต่างพากันลุกขึ้น วางเงินลงบนโต๊ะแล้วทยอยเดินออกไป ปากก็บ่นด้วยความขุ่นเคืองว่าเกินไปจริง ๆ ต่อไปจะไม่มาอีกแล้วเป็นต้น
เพียงชั่วครู่ ตึกชาสองชั้นก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน เด็กรับใช้ทรุดนั่งลงกับพื้น ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้