ยังไม่ทันได้ทันตั้งตัว ความเกลียดชังก็ยังไม่ทันก่อตัว ฝ่ามืออีกฉาดก็ฟาดลงมาแล้ว
“เจ้ามีความสามารถสักแค่ไหน มีฝีมือเพียงใด เจียงจืออี้มีฐานะเช่นไร แล้วเจ้าคิดหรือว่าจะไปท้าทายนางได้!”
ฮูหยินอิวดวงตาแดงก่ำ “คิดว่าพอได้เป็นหม่อมรองแล้วจะยิ่งใหญ่หรือ ถึงกับบุกมาถึงที่เพื่ออวดอำนาจ!”
“หากนางนำเรื่องนี้ไปบอกองค์เซียนอ๋อง รู้หรือไม่ว่าจะส่งผลต่อหยวนโจวเพียงใด เจ้ามันคนไร้หัวใจ! เพียงเพราะหึงหวงอยู่แค่นั้น กลับไม่คำนึงถึงอนาคตของท่านผัว คิดจะลากจวนโหวให้พินาศหรือ!”
หลู่ยวนโจวเพิ่งกลับมาถึง ก็ได้ยินมารดากำลังตวาดลั่นอยู่ในห้อง เมื่อรู้เรื่องที่เกิดขึ้น สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ลงเช่นกัน
ครั้นทั้งสองกลับถึงสวนตะวันตก หลู่ยวนโจวจึงเอ่ยตำหนิ
“นี่เจ้าไม่ได้หาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ!”
ฉู่ซวงซวงน้อยใจแทบขาดใจ “ท่านก็เข้าข้างนาง ท่านก็เข้าข้างเจียงจืออี้ใช่หรือไม่”
“เรื่องเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ข้ายังไม่ทันกลับถึงบ้าน นางก็ไปฟ้องท่านแม่เสียแล้ว เจ้ากลับไม่พูดว่านางต่ำช้าเช่นนี้บ้างหรือ”
หลู่ยวนโจวส่ายหน้า “เจ้าเป็นฝ่ายหาเรื่องและยั่วยุก่อน แล้วจะให้นางอดทนไปเพื่ออะไร ที่นางไปบอกท่านแม่ก็นับว่าดีแล้ว อย่างน้อยเรายังแก้ปัญหากันในบ้านได้ หากนางไปฟ้ององค์เซียนอ๋อง เจ้าเคยคิดถึงผลที่จะตามมาหรือไม่ นางออมมือให้เจ้าแล้ว”
“ท่านหมายความว่าข้าควรซาบซึ้งบุญคุณนางด้วยหรือ”
ฉู่ซวงซวงกัดฟัน “นางไปฟ้องข้า ทำให้ข้าถูกแม่สามีลงโทษ ท่านผัวกลับยังปกป้องนาง!”
“ข้าไม่ได้ปกป้องนาง ข้าแค่พูดไปตามความจริง”
หญิงสาวน้ำตาไหลพราก “ท่านผัวยังมาตำหนิข้าอีก หากไม่ใช่เพราะท่านแอบไปพบกับนาง แล้วยังเอาแต่พูดปด ข้าจะต้องทำเช่นนี้หรือ”