เจียยี่กำลังคิดจะสืบให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นองค์รัชทายาทมาถึงก็รีบเข้าไปหา
ยังไม่ทันนางเอ่ยปาก ฉีเยี่ยนก็กล่าวขึ้นก่อนว่า “ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ หลานดูแลคนใต้บังคับบัญชาไม่เข้มงวด จนเกิดเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ขึ้นในตำหนักของเสด็จป้า ช่างละอายใจยิ่งนัก”
ฉีเยี่ยนมองแม่ลูกตระกูลเมิ่งแล้วกล่าวตำหนิว่า “แล้วก็คุณหนูตระกูลเวิ่น เจ้าผูกใจรักพี่ชายข้ามาโดยตลอด แต่กลับมาพัวพันกับบุรุษอื่นที่นี่... เฮ้อ”
“พี่ชายก็อยู่ในตำหนักด้วย เรื่องนี้จะให้เขารู้สึกเช่นไร!”
“พี่ชายมีเมตตา หากคุณหนูตระกูลเวิ่นมีใจให้ผู้อื่น พี่ชายย่อมไม่บังคับให้เจ้าแต่งกับเขา แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องทำเช่นนี้ด้วย”
ฉีเยี่ยนถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม “เคราะห์ร้ายที่คนผู้นี้ยังเป็นคนใต้บังคับบัญชาของข้า ทำให้ข้าไม่รู้จะเผชิญหน้าพี่ชายอย่างไร”
สมองของเจียยี่สับสนวุ่นวายไปหมด นางได้แต่อ้ำอึ้งจนพูดแทรกไม่ออก
“คนของข้าประพฤติผิด รบกวนงานเลี้ยงของเสด็จป้า กลับไปแล้วข้าจะจัดการเขาให้แน่นอน และจะให้คำชี้แจงแก่เสด็จป้า”
แผนการล้มเหลว แม้ไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด แต่ต่อหน้าผู้คนเจียยี่ก็ต้องแสดงละครต่อไป นางจึงกล่าวอย่างมีมารยาทว่า “พูดไปแล้ว ข้าก็ละอายใจนัก หลานอุตส่าห์จัดงานเฉลิมพระชันษาให้ข้า แต่กลับทำให้เจ้าเสียอารมณ์ เสด็จป้าต้องขออภัยด้วย”
ฉีเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เสด็จป้าตรัสเช่นนั้นได้อย่างไร ท่านกับข้าเป็นป้ากับหลาน สายเลือดเดียวกัน คนในครอบครัวไม่ต้องพูดเช่นนี้ ข้า...”
ฉีเยี่ยนเหลือบมองเมิ่งตี๋ที่จับจ้องมาทางนี้ ก่อนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหันกลับมามองเจียยี่ ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “สรุปแล้ว หลานเข้าใจเจตนาของเสด็จป้า”
เจียยี่ฟังแล้วงุนงงราวอยู่ในหมอก ความคิดสับสนจนไม่มีแก่ใจจะไตร่ตรองให้ละเอียด อีกฝ่ายพูดสิ่งใดนางก็ได้แต่เออออตามไป