ฮูหยินอิวทรงตัวนั่งหลังตรง “หมายความว่าอย่างไร เจ้าเห็นว่าข้าทำให้เจ้าอับอายหรือ?”
เมื่อเห็นแววรังเกียจในดวงตาบุตรชาย หัวใจของฮูหยินอิวก็ปวดแปลบ “เจ้าเป็นบุรุษ ไม่เคยดูแลกิจภายใน ย่อมไม่รู้ว่าข้าวปลาเกลือฟืนแพงเพียงใด รู้แต่ศักดิ์ศรีของบุรุษ แล้วรู้หรือไม่ว่าการประคับประคองจวนโหวใหญ่โตเช่นนี้ยากเพียงใด”
“ข้าวางแผน ข้าเสแสร้ง เจ้านึกว่าข้าเต็มใจเป็นเช่นนี้หรือ!”
“คุณย่าของเจ้ายามสาวมัวแต่แย่งชิงความโปรดปรานกับหม่อมเล็ก ประชันกันบนสังเวียนรัก รังเกียจที่ข้าเกิดเป็นหญิง ไม่อาจช่วยนางชิงความโปรดปรานได้ จึงไม่เคยใส่ใจข้า ทำให้ก่อนออกบ้านสามี ข้าไม่เคยเรียนรู้แม้แต่การดูแลกิจภายในและจัดการเรื่องต่าง ๆ”
ฮูหยินอิวพูดไป ดวงตาก็แดงก่ำ “บิดาของเจ้าไม่เคยรังเกียจข้า เรื่องในบ้านนอกบ้านเขาจัดการด้วยตนเองทั้งหมด ตอนเขายังมีชีวิต ข้าเคยต้องกลัดกลุ้มกับเรื่องในจวนหรือ ต้องวางแผนทุกเรื่องเช่นนี้หรือ ยามนั้นข้าก็เป็นเพียงสตรีว่างงานผู้ไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องทางโลก”
“ใครจะคิดว่าบิดาของเจ้าจะจากพวกเราไปตั้งแต่เนิ่น ๆ บ้านเดิมก็พึ่งพาไม่ได้ ทางสามีก็ไร้คนคอยช่วยเหลือ บีบให้ข้าต้องเดินจากเรือนหลังออกมายืนหน้าท้องพระโรง เจ้ารู้หรือไม่ว่าหญิงหม้ายที่ไร้คนหนุนหลังจะหยัดยืนในโลกนี้ได้ยากเพียงใด”
น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว “สตรีบ้านอื่นมีบิดา พี่ชาย และสามีให้พึ่งพา จึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ส่วนข้ามีเพียงบุตรชายตัวน้อย ในบ้านไร้บุรุษวัยผู้ใหญ่ เวลาออกไปพบปะผู้คนภายนอก ข้าก็ยังยืดหลังให้ตรงไม่ได้”
“เมื่อพบสตรีสูงศักดิ์จิตใจคดเคี้ยวคอยเยาะเย้ยถากถาง ข้าแทบไม่มีความกล้าแม้แต่จะโต้เถียง พวกนางกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร ก็เพราะรู้ว่าข้าไร้คนหนุนหลัง จึงรังแกกันตามอำเภอใจ”