หนวดเคราสั้นเขียวครึ้มของชายหนุ่มเสียดสีกับแก้มนาง ซินหยางเบือนหน้าหลบด้วยความรังเกียจ
“ตามธรรมเนียมของเป่ยหยง ยามนี้เจ้าก็คือสตรีของข้า ข้าได้ยินมาว่าสตรีชาวฮั่นเคร่งครัดนัก เมื่อกายตกเป็นของผู้ใดก็ต้องแต่งให้ผู้นั้น ข้าไม่อยากใช้กำลังกับเจ้า แต่ก็หวังว่าเจ้าจะไม่บีบให้ข้าต้องใช้กำลัง”
ฝ่ามือเลื่อนไปแตะเอวนาง ลูบไล้ขึ้นลง ซินหยางพยายามผลักชายผู้นี้ออก ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายกอดรัดไว้แน่น
“ฮั่นหวาง”
เสียงสตรีดังขึ้นจากหน้าประตู เฮ่อเหลียนจึงคลายอ้อมแขนจากคนในอก
สตรีวัยเยาว์ผู้แต่งกายหรูหราเดินเข้ามา รูปร่างสูงโปร่งแข็งแรง ใบหน้ายาว ดวงตาเรียว เมื่อเห็นชายหญิงในห้อง สีหน้าก็ฉายแววไม่พอใจอย่างยิ่ง
“ฮูหยินมาที่นี่ได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินคำเรียกนั้น สตรีผู้นั้นก็ขมวดคิ้วแน่น
นางมองสามีด้วยแววตาขุ่นเคือง ทั้งดื้อรั้นและน้อยเนื้อต่ำใจ “ฮั่นหวางขึ้นเป็นฮั่นหวางแล้ว ข้าเป็นภรรยาของท่าน มิควรเรียกข้าว่าราชินีหรือ”
เป่ยหยงเป็นชนเผ่าเร่ร่อน ผู้คนมีนิสัยห้าวหาญและเปิดเผย หาได้มีพิธีรีตองและคำสอนตามแบบจงกลาง ทั้งไม่ยกย่องแบบอย่างของสุภาพบุรุษและกุลสตรี ผู้คนพูดจาและประพฤติตนอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา สตรีก็ไม่ต่างกัน
“เจ้ากำลังตั้งคำถามกับคำพูดของเปิ่นหวางหรือ”
เฮ่อเหลียนกล่าวอย่างไม่ไว้หน้า “ไม่อยู่ในที่พำนัก แล้วมาที่นี่ทำไม”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ ถูหลานก็ไม่พอใจเช่นกัน “ฮั่นหวางเสด็จเข้าประทับในราชธานีมาระยะหนึ่งแล้ว แต่จนถึงบัดนี้กลับให้ข้าอยู่แต่ในที่พำนักของพระสนมทางทิศตะวันตก ผู้คนต่างหัวเราะเยาะข้า”
ผู้ที่ได้เป็นฮูหยินล้วนมีชาติกำเนิดเป็นชนชั้นสูง ถูหลานเองก็ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาตั้งแต่เด็ก นิสัยจึงหยิ่งผยอง พูดจาและลงมือทำสิ่งใดก็ตรงไปตรงมา