“เป็นเพียงการกระทำตามสัญชาตญาณ ตอนนั้นข้าไม่ได้คิดอะไรมาก”
หญิงสาวหันกลับไป มองผ่านม่านขาวจนเห็นใบหน้าไม่ชัด มีเพียงเสียงเย็นเยียบเจือโทสะดังออกมาจากด้านใน
“ข้าจะบอกเจ้าให้ชัด ข้าไม่พอใจการกระทำของเจ้าอย่างยิ่ง ไม่พอใจมาก”
เว่ยปิงหลุนหลุบตาลง น้ำเสียงนอบน้อมเจือความละอาย “คราวนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุ”
“ข้าหวังว่าจะไม่มีอุบัติเหตุเช่นนี้เกิดขึ้นอีก”
ชายหนุ่มรับคำ
เสียงขับร้องด้านนอกยังคงดังต่อไป ครู่หนึ่งประตูห้องก็เปิดออก หญิงสาวเดินออกจากห้อง
เว่ยปิงหลุนเดินตามออกมา ทั้งสองมุ่งหน้าไปคนละทิศ
————
จื่อเยียนช่วยสามีเก็บสัมภาระ เดิมทีนางตั้งใจจะกลับเยี่ยนหยุนพร้อมสามี ทว่าบุตรสาวต่อต้านการแต่งงานครั้งนี้ นางจะวางใจจากไปได้อย่างไร ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องอยู่ดูแลนางด้วยตนเอง
“พรุ่งนี้ท่านก็จะไปแล้ว วันนี้ยังพอมีเวลา รีบเกลี้ยกล่อมลูกให้ดีเถิด”
“ภรรยา อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย อย่างไรเมี่ยวอี้ก็ยังไม่ถึงพิธีกาบหวาย ค่อยเป็นค่อยไปเถิด”
“ข้าจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร!”
จื่อเยียนวางเสื้อผ้าในมือลง “มีคนตั้งเท่าไรหมายปองตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาท มีคนตั้งเท่าไรพยายามหาทางแทรกตัวเข้าไป หากไม่รีบคว้าไว้ ปล่อยให้คนอื่นชิงลงมือก่อนจะทำอย่างไร”
“เรื่องชื่อเยี่ยนในคราวก่อนก็แล้วไปเถิด แต่คราวนี้องค์รัชทายาทมีใจแน่วแน่แล้ว หากยังปล่อยให้คนนอกแย่งตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทไปได้ ข้าคงต้องเอาหัวโขกตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด”
กล่าวถึงตรงนี้ จื่อเยียนก็อดกังวลไม่ได้ “ตอนนี้องค์รัชทายาทรู้ทุกอย่างแล้ว หากเขาผิดหวังในตัวเมี่ยวอี้และเปลี่ยนใจขึ้นมาจะทำอย่างไร”