ไม่นานก็ถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ ค่ำคืนนี้ทิวทัศน์ยามราตรีของเมืองหลวงคึกคักรุ่งเรือง เมี่ยวอี้รับประทานอาหารค่ำแล้วก็ไปชมโคมไฟและเดินเที่ยวตามถนนกับจืออี้
“แม้ระหว่างทางจะมีอุปสรรค ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นไม่น้อย แต่โชคดีที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว ขอเพียงจบลงด้วยดีก็พอ”
เมื่อรู้ว่าเมี่ยวอี้หมั้นหมายกับเยว่เจิงแล้ว จืออี้ก็ยินดีแทนน้องสาวลูกพี่ลูกน้องยิ่งนัก
“ข้าชื่นชมเจ้าอยู่ไม่น้อย กล้าพูดกล้าทำ สุดท้ายก็ช่วงชิงการแต่งงานครั้งนี้มาได้จริง ๆ”
เมี่ยวอี้ยิ้มอย่างกระดากใจ “พูดไปแล้ว ข้ายังได้แรงบันดาลใจจากพี่ซินหยาง”
จืออี้สงสัย “พี่ซินหยางว่าอย่างไรหรือ”
“นางบอกว่าหากชอบใคร ก็ต้องเป็นฝ่ายช่วงชิงมาเอง เพราะคนที่เราชอบย่อมเป็นคนที่เราพึงใจ หากเอาแต่รอวาสนาหรือให้ผู้ใหญ่จัดแจง ก็ไม่แน่ว่าจะได้พบคนเช่นไร”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จืออี้ก็หลุบตาลง
ใช่แล้ว กล่าวไปแล้ว วาสนาของนางก็เป็นสิ่งที่ได้มาจากการรอคอย จนทำให้...
เมี่ยวอี้ไม่ทันสังเกตสีหน้าของพี่สาว จึงยังคงพูดเจื้อยแจ้ว “ตอนแรกที่ได้ฟัง ข้าคิดเพียงว่าพี่ซินหยางกล้ารักกล้าเกลียด แต่หากให้ข้าทำเช่นนั้นจริง ๆ ข้าก็ไม่กล้าเหมือนกัน”
“จนกระทั่งเรื่องเกิดขึ้นกับตัวเอง ข้าถึงได้รู้ว่าพี่พูดถูก”
ริมฝีปากของเมี่ยวอี้มีรอยยิ้มแต้มอยู่ “อย่างครั้งนี้ หากข้าไม่เป็นฝ่ายช่วงชิง แต่รอให้ผู้ใหญ่จัดการให้ ข้ากับพี่เยว่เจิงก็คงไร้วาสนาต่อกันไปชั่วชีวิต”
เมี่ยวอี้หันมามองจืออี้ พลางกุมมือนางไว้ “พี่สาว หากวันหน้าได้พบคนที่ชอบ ก็ต้องกล้าช่วงชิงมาให้ได้นะ”
คำพูดนี้ทำให้จืออี้ใจหวั่นไหว ทว่าพอคิดอีกที...