“ภรรยาของเจ้าอุ้มครรภ์อยู่ ในจวนก็ไม่มีหม่อมเล็ก ยามดึกอยู่ห้องว่างเปล่า คงเหงาไม่น้อยกระมัง”
ค่ำคืนงดงามเช่นนี้ ได้อยู่ในห้องเดียวกับชายที่รักเพียงลำพัง ความปรารถนาเต็มอกแทบทะลักออกมา ดวงตาพร่าเลือนของสตรีฉายแววเย้ายวน
“สิ่งที่ซ่งเหยียนฮวนมอบให้เจ้าได้ ข้าก็มอบให้เจ้าได้เช่นกัน”
“องค์หญิงจะให้ข้าเป็นอนุภรรยาหรือ” ในที่สุดเลี่ยงเสี่ยงก็เอ่ยปาก
เจียยี่เงยหน้ามองชายหนุ่ม ดวงตาพร่าเลือนเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน “ขอเพียงเจ้ายอมรับข้า ไม่ว่าจะให้ข้าเป็นอะไรก็ไม่สำคัญ”
แม้ได้ร่วมอภิรมย์กันเพียงคืนเดียว ก็ไม่เสียทีที่นางคิดถึงเขามาหลายปี
แขนเรียวดุจงูน้ำเลื้อยโอบรอบคอชายหนุ่ม นางหลับตาลง ริมฝีปากแดงสดค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้
แรงหนึ่งผลักให้สตรีเซถอยหลัง เกือบล้มลงกับพื้น
เลี่ยงเสี่ยงปัดเสื้อผ้าตรงที่ถูกสัมผัสด้วยความรังเกียจ ก่อนเอ่ยอย่างดูแคลน “องค์หญิงแห่งราชวงศ์กลับไร้ยางอายถึงเพียงนี้”
แรงผลักนั้นทำให้เจียยี่สร่างเมาไปกว่าครึ่ง ดวงตาพร่ามัวค่อย ๆ กลับมาแจ่มใส
“ยางอายหรือ”
สตรีมองชายที่ยืนเหนือกว่าและมองนางด้วยแววตาเหยียดหยาม ความขุ่นเคือง ความน้อยใจ และความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา...
“หากมิใช่เพราะข้ารักเจ้าลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ข้าจะต้องทิ้งแม้กระทั่งศักดิ์ศรีไปไย! ข้าเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้น ยอมลอบมีสัมพันธ์กับขุนนางโดยไร้แม่สื่อ ข้ายังไม่รู้สึกน้อยใจ แล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไรดูแคลนข้า”
“เกียรตินี้องค์หญิงเก็บไว้ให้ผู้อื่นเถิด”
เลี่ยงเสี่ยงเอ่ยจบก็จากไปอย่างสง่างาม เจียยี่โกรธแค้นทุบพื้นอย่างแรง
ยิ่งด่าก็ยิ่งร้องไห้ สุดท้ายสะอึกสะอื้นอย่างหนัก