“ผมสั่งเรือยาว 17 เมตรไว้ลำหนึ่ง...”
บรรยากาศพลันเงียบกริบ
มือที่เฉินต้าเฉียงกำจอบชะงักไป เขาหันขวับมาจ้องอู๋ซุ่ย
ดูเหมือนกำลังรอดูท่าทางอวดดีเวลาคุยโวของอีกฝ่าย
เฉินหยางที่ยืนหดคออยู่ข้าง ๆ ก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เรือยาว 17 เมตรเนี่ยนะ?
ถึงเฉินต้าเฉียงจะไม่เคยออกทะเล แต่ปกติก็เคยได้ยินคนคุยกันตามตลาดในอำเภออยู่บ้าง
เรือใหญ่ขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าจะซื้อได้ด้วยเงินแค่ไม่กี่หมื่น
“แกสั่งเรือ?” เฉินต้าเฉียงหอบหายใจแรง ก่อนฟาดจอบลงกับพื้น “แกเอาอะไรไปสั่ง?”
เขาชี้หน้าด่าอู๋ซุ่ยอย่างไม่ไว้หน้า
“อู๋ซุ่ย แกคิดว่าฉันแก่จนเลอะเลือนแล้วหรือไง ถึงได้ปล่อยให้แกพล่ามหลอกกันอยู่อย่างนี้?”
“แกเป็นหนี้พนันหัวโต ยังกล้ามาบอกฉันหน้าตาเฉยว่าสั่งเรือลำใหญ่ไว้แล้ว?”
“สารภาพมาตามตรง แกไปกู้เงินนอกระบบมาอีกแล้วใช่ไหม?”
เฉินต้าเฉียงยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ดวงตาแดงก่ำ
เขารู้จักลูกเขยไม่ได้เรื่องคนนี้ดี ปกติเอาแต่เกียจคร้าน แถมโกหกเป็นน้ำไหลไฟดับ
วันนี้จู่ ๆ ก็โผล่มาหาถึงบ้าน แถมยังมาช่วยทำงานในสวนผลไม้ ที่แท้ก็เตรียมไม้เด็ดเอาไว้ตรงนี้นี่เอง!
“ฉันบอกไว้ก่อนนะ แกจะไปกู้เงินนอกระบบก็เรื่องของแก อย่าคิดลากตระกูลเฉินไปตายด้วย!”
เฉินต้าเฉียงคว้าจอบขึ้นมา ทำท่าจะฟาดลงข้างเท้าอู๋ซุ่ย
“ไสหัวไป! ไปเดี๋ยวนี้เลย”
“พ่อ...” เฉินหยางหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ รีบยื่นมือเข้าไปห้าม
“แกถอยไป” เฉินต้าเฉียงสะบัดเฉินหยางออก “วันนี้ฉันจะหักขามันให้ได้”