“เฮ้อ ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมบางประเทศต้องใช้ทรัพยากรตั้งเยอะถึงจะสังเคราะห์ไอเทมได้”
“ก็แค่ทำเล่น ๆ เองไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันแค่หยิบหญ้ามา 6 เส้น กิ่งไม้อีก 2 กิ่ง ก็สังเคราะห์ไอเทมใหม่ได้แล้ว”
หลินเย่แบมือทั้งสองข้าง ก่อนจะส่ายหน้าแสร้งทำเป็นสงสัย
คำพูดอวดรวยแบบนี้ไม่ต่างจากตบหน้าผู้ชมต่างชาติในห้องไลฟ์สดฉาดใหญ่
【มีอะไรให้อวดนักหนา! ก็แค่สังเคราะห์ไอเทมใหม่ได้ชิ้นเดียวเอง!】
【ไม่มีพลังพิเศษแล้ว นายก็อวดได้แค่ครั้งนี้แหละ】
【ชิ! ไม่แน่ว่าไอ้นี่อาจเป็นแค่ของตกแต่งไร้ประโยชน์ กรงหญ้าพัง ๆ นี่คงใส่หินสักสองสามก้อนไม่ได้ด้วยซ้ำ】
……
หลินเย่มองคอมเมนต์ของพวกปากแข็งเหล่านั้นแล้วเบ้ปาก อดขำไม่ได้
หญ้าแห้ง 6 กำกับกิ่งไม้ 2 กิ่ง นี่คือสูตรสังเคราะห์ ‘กับดัก’
สิ่งที่คนอื่นคิดว่าเป็นการสังเคราะห์โดยอาศัยโชค แต่ในใจหลินเย่กลับมั่นใจเต็มร้อยว่าต้องได้ผล!
ในฐานะไอเทมที่สังเคราะห์ได้ตั้งแต่เริ่มเกมเกมอดอยาก หน้าที่ของมันคือจับสัตว์ตัวเล็ก
สัตว์ตัวเล็กที่ถูกจับได้สามารถสังหารได้โดยไม่บาดเจ็บ เพื่อเอาเนื้อชิ้นเล็กมา
หลินเย่เล่นเกมอดอยากมาหลายรอบ จนการสังเคราะห์กับดักกลายเป็นความเคยชินฝังลึกในกล้ามเนื้อไปแล้ว!
นี่ไม่ใช่ของตกแต่งอย่างที่พวกนั้นพูดสักหน่อย!
พอทำกับดักเสร็จ หลินเย่ก็กวาดตามองกระต่ายป่าหลายตัวที่กำลังวิ่งเล่นอยู่รอบ ๆ ทันที
สัตว์ตัวเล็กก็อยู่ตรงหน้าไม่ใช่หรือไง?
ถึงเวลาทำให้พวกปากเสียหุบปากแล้ว ให้พวกนั้นได้เห็นว่ากับดักไม่ใช่ไอเทมไร้ประโยชน์อะไรทั้งนั้น
ถ้าเป็นเมื่อครู่ หลินเย่คงไม่แม้แต่จะเหลียวมองกระต่ายน้อยที่วิ่งพล่านเต็มพื้น
เหตุผลก็ไม่มีอะไร ขาสั้นเกินไป!
ความเร็วในการเคลื่อนที่ของตัวละครสู้กระต่ายป่าที่ปราดเปรียวโดยธรรมชาติไม่ได้ ต่อให้ถืออาวุธอยู่ ก็คงทำได้แค่วิ่งตามหลังจนฝุ่นตลบ
ยิ่งไปกว่านั้น สภาพร่างกายของหลินเย่ก็ย่ำแย่เอามาก ๆ
จากการเดินเก็บของกับหลูจื่อเจิ้ง เขารู้สึกได้ชัดเจนแล้วว่าความเร็วพื้นฐานของตัวเองด้อยกว่าหลูจื่อเจิ้งมาก
ก่อนหน้านี้หลูจื่อเจิ้งยังเคยคิดจะอาศัยความเร็วไล่จับกระต่ายพวกนี้ด้วยมือเปล่า ซึ่งแทบเป็นไปไม่ได้ แล้วหลินเย่ที่ช้ากว่าจะไปทำได้อย่างไร
อีกอย่าง กระต่ายพวกนี้ระแวดระวังตัวมาก
แค่มีใครเข้าใกล้เขตระวังภัย พวกมันก็จะตกใจแล้วหนีเตลิดทันที
ถ้าเส้นทางที่วิ่งมุ่งไปทางโพรงกระต่าย พวกมันก็จะมุดเข้าไปในโพรงและไม่ออกมาอีกเลย
แต่ตอนนี้มีตัวช่วยอย่างกับดัก หลินเย่ย่อมมั่นใจเต็มเปี่ยม
อีกอย่าง แค่จับกระต่าย ไม่ใช่ไปพิชิตบอสโลกเสียหน่อย เรื่องเล็กแค่นี้จัดการได้สบาย
หลินเย่ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาวางกับดักที่เพิ่งสังเคราะห์ได้อย่างมั่นคงข้างโพรงกระต่ายที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด
【หลินเย่คิดจะจับกระต่ายเหรอ?】
【จริงด้วย! เอาตะกร้าหญ้าคว่ำลงมาก็กลายเป็นกับดักแล้วนี่นา เมื่อก่อนฉันเคยจับนกกระจอกได้ตัวหนึ่งแบบนี้ตอนอยู่ชนบท!】
【คนประเทศหลงโง่จริง ๆ ในกับดักไม่มีเหยื่อล่อเลยสักนิด กระต่ายจะมุดเข้าไปได้ยังไง】
【นั่นสิ ต่อให้มีกระต่ายโง่ ๆ มุดเข้าไปจริง กรงหญ้าคุณภาพต่ำแบบนี้คงขังมันไว้ไม่อยู่หรอก!】
【เสียแรงเปล่าชัด ๆ!】
……
หลินเย่ไม่มีเวลาสนใจคอมเมนต์ที่คอยค้าน เขาวางกับดักเสร็จก็ลุกขึ้นเดินไปหากระต่ายอีกฝั่งหนึ่ง
ราวกับสัมผัสได้ถึงอันตราย กระต่ายที่เมื่อครู่ยังนอนอาบแดดอย่างสบายใจก็กระโดดหนีจากจุดเดิมทันที
แต่เมื่อหลินเย่เดินไล่ต้อนเข้ามาทีละก้าว กระต่ายน้อยก็จำต้องถอยหนีอีกครั้ง มันพุ่งไปทางโพรงของตัวเองโดยสัญชาตญาณ
ทว่ามันไม่ทันสังเกตเลยว่า บนเส้นทางที่ต้องผ่านมีกรงหญ้าใบเล็กซึ่งใช้กิ่งไม้ค้ำไว้ตั้งอยู่
พลั่ก!
กรงใบเล็กครอบร่างกระต่ายป่าไว้ได้อย่างพอดิบพอดี แม้มันจะดิ้นแรงมาก แต่กรงหญ้าที่ดูบอบบางกลับไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
สำเร็จ!
เมื่อเห็นกระต่ายถูกขังอยู่ในกับดัก หลินเย่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
ในฐานะผู้เล่นเกมอดอยากรุ่นเก๋า ต่อให้เพิ่งปราบบอสโลกมาอีกตัว เขาก็ยังตั้งสติเริ่มตรวจนับของที่ได้มาได้อย่างสงบนิ่ง
เพราะนั่นก็เป็นแค่การสังหารอีกครั้งในวัฏจักรฤดูกาลเท่านั้น!
แต่พอได้มาอยู่ในโลกอดอยากของจริง แค่จับกระต่ายป่าได้ตัวเดียวก็ทำให้เลือดในกายเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
จนอดนึกถึงความรู้สึกแปลกใหม่ตอนเพิ่งได้สัมผัสเกมนี้เป็นครั้งแรกไม่ได้!
กับดักจะเสียความทนทานไปเพียงเล็กน้อยทุกครั้งที่ใช้ นั่นหมายความว่าหลินเย่ยังใช้มันซ้ำได้ก่อนที่ความทนทานจะหมด
เขาเก็บกระต่ายในกับดักเข้าช่องเก็บของของตัวเอง แล้วทำแบบเดิม ย้ายกับดักไปวางยังจุดใหม่ ทุกขั้นตอนคล่องแคล่วเด็ดขาด ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย!
ไม่นาน กระต่ายอีกตัวก็ถูกจับได้สำเร็จ!
ประชาชนนับร้อยล้านในห้องไลฟ์สดของประเทศหลงจับจ้องภาพตรงหน้า ลมหายใจหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
【โห แค่นี้ก็จับกระต่ายได้แล้วเหรอ!】
【จำได้ว่าผู้ถูกเลือกของประเทศลิงอาศัยว่าตัวเองวิ่งเร็ว ไล่ตื๊อกระต่ายพวกนี้อยู่ทั้งวัน แต่ยังจับแม้แต่ก้นกระต่ายไม่ได้เลยนี่】
【ฉันก็เคยเห็นไลฟ์ของเขา ตอนนี้เริ่มไล่จับนกแล้ว ถึงจะจับนกไม่ได้ แต่ก็แย่งเมล็ดพืชมาจากปากนกได้ตั้งหลายเมล็ด】
ตอนนี้คอมเมนต์จากชาวต่างชาติในห้องไลฟ์สดของประเทศหลงลดลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนคนที่บอกว่าจะกินขี้วัวก็ทำเป็นตายเงียบ ไม่ตอบข้อความอีกเลย
ชาวต่างชาติที่เหลือซึ่งแค่อยากแวะมาดูเรื่องสนุก ต่างก็กลับไปยังห้องไลฟ์สดของประเทศตัวเองเพื่อรายงานข่าว
ชั่วพริบตา หน่วยข่าวกรองของแต่ละประเทศก็เข้าสู่ภาวะตึงเครียด ข้อมูลถูกสรุปและส่งต่ออย่างรวดเร็ว
สายลับที่แฝงตัวอยู่ในห้องไลฟ์สดของประเทศหลงก็ระดมกำลังอย่างฉับไว จดสูตรสังเคราะห์กับดักไว้ทุกตัวอักษร
ประเทศสวยงาม ภายในทำเนียบดำ
ชายผมทองที่ผมบางคนหนึ่งหรี่ตาฟังรายงานจากลูกน้อง เขาคือประธานาธิบดีแพลนต์แห่งประเทศสวยงาม
“ไม่คิดเลยว่าผู้ได้รับพรจากเทพของประเทศหลงจะโชคดีอยู่บ้าง”
“แต่เรื่องนี้กลับเป็นประโยชน์กับประเทศสวยงามของเราเสียอย่างนั้น แถวจุดที่จอห์นกับอลิซอยู่ ดูเหมือนจะมีทุ่งหญ้าอยู่ด้วยนี่!”
“รีบส่งข่าวไปให้พวกเขา!”
พอสั่งการเสร็จ แพลนต์ก็หันไปมองนาฬิกาคริสตัลเหนือเตาผิงในโถงทางเข้าของทำเนียบดำทันที
อืม! 5 โมงเย็นพอดี เลิกงานได้แล้ว!
ผู้ถูกเลือกของประเทศสวยงามมีความคืบหน้าในการสำรวจและสภาพแวดล้อมการเอาชีวิตรอดเหนือกว่าประเทศอื่นมาก เขาไม่ต้องกังวลเลยว่าเรื่องในเกมอดอยากจะกระทบเวลาเลิกงานของตัวเอง
ผู้นำและผู้ถูกเลือกของประเทศอื่น ๆ ก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากประเทศของตนเป็นกลุ่มแรกเช่นกัน
แต่ท่าทีของแต่ละประเทศกลับแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว
ประเทศซากุระและประเทศกิมจิซึ่งเป็นหัวแถว ไม่เพียงไม่ขอบคุณ แต่ยังเริ่มเยาะเย้ยในห้องไลฟ์สดของตัวเอง
【คนประเทศหลงโง่จริง ๆ ไม่มีจิตสำนึกเรื่องการเก็บความลับเลยสักนิด เปิดเผยวิธีสังเคราะห์ให้คนทั้งโลกง่าย ๆ แบบนี้ บากะจริง ๆ!】
【นี่คงเป็นประโยชน์อย่างสุดท้ายของประเทศหลงก่อนล่มสลายแล้วล่ะ!】
ตรงกันข้าม ผู้นำของประเทศเล็ก ๆ บางแห่งกลับเดินทางมายังห้องไลฟ์สดของประเทศหลงเพื่อแสดงความขอบคุณด้วยตัวเอง
【ประเทศหลงสมกับเป็นมหาอำนาจที่มีความรับผิดชอบจริง ๆ ประเทศแพะภูเขาขอขอบคุณผู้ได้รับพรจากเทพของประเทศหลงที่แบ่งปันอย่างไม่เห็นแก่ตัว!】
【พูดแล้วน่าละอาย ตอนนี้ประเทศของเราไม่มีอะไรตอบแทนได้เลย แต่หากประเทศหลงมีเรื่องใดให้ช่วย พวกเราจะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มกำลังแน่นอน!】
【ประเทศที่ราบสูงของข้าก็เช่นกัน!】
……