“ได้ ๆ”
“ลูก กุ้ยหรง เราหาโรงแรมแถวนี้พักกันสักคืนก่อนเถอะ พวกเราสองคนยังไหว ตอนนี้เสี่ยวเลี่ยงก็อยู่ด้วยแล้ว กลับบ้านเกิดทั้งคืนคงหนาวเกินไป”
“ได้ พี่เฉียง ฉันตามใจพี่”
จนถึงตอนนี้ เฉินเลี่ยงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เดิมทีเขาตั้งใจจะมาสารภาพเรื่องนี้
ชั่วขณะนั้นเฉินเลี่ยงกลับรู้สึกลังเล พ่อแม่เพิ่งกลับมา เขาควรรออีกสักสองสามวันหรือเปล่า
แต่ไม่นานพ่อแม่ของเฉินเลี่ยงก็จะรู้ว่าเขาไม่ได้พักในหอ หากเป็นอย่างนั้น เรื่องทุกอย่างก็ยิ่งอธิบายไม่ขึ้น เฉินเลี่ยงจึงไม่มีโอกาสให้ถอยอีกแล้ว
“เสี่ยวเลี่ยง ทำไมไม่เดินต่อล่ะลูก”
“เป็นอะไรไป?”
เมื่อนึกได้เช่นนั้น เฉินเลี่ยงก็หยุดเดิน ก่อนเงยหน้าขึ้นทันทีแล้วพูดว่า
“พ่อ แม่ ผมมีเรื่องอยากบอก พวกเราไปกับผมก่อนเถอะ”
พูดจบ เฉินเลี่ยงก็เดินไปริมถนนและโบกแท็กซี่คันหนึ่ง ก่อนหันมาอธิบายให้พ่อแม่ที่ยังงุนงงฟัง
“พ่อ แม่ ไปกับผมก่อนนะ เดี๋ยวผมค่อยเล่าให้ฟัง”
เฉินเลี่ยงไม่เปิดโอกาสให้พ่อแม่ปฏิเสธ เขารีบเดินไปยกกระสอบสองใบใส่ท้ายรถ แล้วดันพ่อแม่ขึ้นแท็กซี่
“นี่...เสี่ยวเลี่ยง เราจะไปไหนกัน? ถ้าจะพักโรงแรมก็หาแถวนี้ที่ราคาถูกหน่อยก็พอ ไม่เห็นต้องนั่งรถไปเลย”
“ใช่แล้วลูก นี่...”
เฉินเลี่ยงเข้าใจว่าพ่อแม่กำลังเสียดายเงิน
“พี่คนขับ ไปหมู่บ้านจื่อเฉินครับ”
หลังแท็กซี่ออกตัว เฉินซิงกับหลิวกุ้ยหรงก็สบตากัน ก่อนมองเฉินเลี่ยงที่นั่งอยู่เบาะหน้าอย่างงุนงง
ทั้งสี่คนบนรถเงียบกริบ จนผ่านไปหลายนาที สองสามีภรรยาเฉินซิงจึงเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้
“นี่...เสี่ยวเลี่ยง ลูกไม่ได้พักในหอเหรอ ทำไมถึงออกมาตอนกลางคืนล่ะ?”
“เสี่ยวเลี่ยง ลูกไปก่อเรื่องที่โรงเรียนมาหรือเปล่า? ไม่ต้องกลัวนะ มีอะไรก็บอกพ่อกับแม่ พวกเราจะไม่ยอมให้ใครรังแกลูกเด็ดขาด”
“ไม่มีใครรังแกผมหรอกครับพ่อ แม่ ผมแค่มีเรื่องอยากคุยด้วย ก็เลยหาที่เงียบ ๆ หน่อย”
แท็กซี่แล่นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็มาจอดหน้าหมู่บ้านจื่อเฉิน
ตอนสองสามีภรรยาเฉินซิงยืนอยู่หน้าประตูหมู่บ้านจื่อเฉิน พวกเขายังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง เพราะราคาบ้านแถวนี้ไม่ใช่ถูก ๆ