แม้เครื่องปรับอากาศจะเริ่มทำความร้อนแล้ว แต่ในห้องก็ยังหนาวเย็นเหมือนเดิม ถึงอย่างนั้นก็ยังอุ่นกว่าตอนอยู่หอพักกับบ้านเกิดเมื่อปีก่อนมาก
ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เฉินเลี่ยงค่อย ๆ ไขว่คว้ามาด้วยความพยายามของตัวเอง
เดิมทีเฉินเลี่ยงคิดว่าวันนี้คงหมดไปกับการเขียนนิยาย แต่พอใกล้เที่ยง จู่ ๆ โทรศัพท์สายหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด
“ฮัลโหล พ่อแม่ โทรมาทำไมตอนนี้เหรอ?”
เฉินเลี่ยงล้วงโทรศัพท์รุ่นเก่าออกมาจากลิ้นชักอย่างลนลาน พยายามปรับน้ำเสียงให้สงบ
“เลี่ยงเอ๊ย พ่อกับแม่ลางานแล้วนะ กะว่าจะกลับบ้านไปหาแกเร็ว ๆ นี้”
“ลูกเอ๊ย ครึ่งปีหลังแกก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่ใช่เหรอ? แม่ว่าจะลาออก กลับไปทำกับข้าวให้แกกินโดยเฉพาะ แกคิดว่ายังไง?”
......
ก่อนหน้านี้พ่อแม่ของเฉินเลี่ยงเคยพูดเรื่องนี้แล้ว แต่พอเรื่องกำลังจะกลายเป็นจริง เขาก็ยังรู้สึกยากจะยอมรับ
“เลี่ยง เลี่ยง ฮัลโหล ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ?”
“หา? ก็...ก็ดีครับ”
“เลี่ยงเอ๊ย แม่รู้ว่าผลการเรียนของแกไม่ค่อยดี แต่แม่คิดว่าแกยังมีศักยภาพนะ ที่แม่กลับไปคราวนี้ก็อยากให้แกตั้งใจเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย”
เฉินเลี่ยงลุกจากเตียง ฟังแผนการที่ปลายสายบอก พลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“ถึงปีนี้จะสอบไม่ติด ปีหน้าสอบซ้ำก็ต้องเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้แน่ แบบนี้...”
ลมหนาวพัดกระหน่ำใส่ร่างกายที่ผอมบางของเฉินเลี่ยงอย่างรุนแรง เขามองหิมะขาวโพลนที่กองอยู่ด้านนอกหน้าต่าง แต่ไม่รู้เลยว่าควรพูดอะไร
ในชั่วขณะนี้ ครอบครัวที่เขาเคยเฝ้ารออย่างยิ่งกลับดูแปลกหน้าไปบ้าง
ลมหนาวเสียดกระดูกพัดจนแขนของเฉินเลี่ยงชา หูแดงก่ำ แต่เขายังคงยกโทรศัพท์รุ่นเก่าค้างไว้อย่างแข็งทื่อ เสียงที่ได้ยินค่อย ๆ พร่าเลือนลงเรื่อย ๆ
“ฮัลโหล เลี่ยง เลี่ยง แก...แกทำไมไม่พูดล่ะ คิดว่ายังไง?”
“อืม...พ่อกับแม่ตัดสินใจได้เลยครับ”
เฉินเลี่ยงจำไม่ได้ว่าโทรศัพท์วางสายไปตั้งแต่เมื่อไร จำได้เพียงว่าวันนั้นแขนขวาของเขาเย็นจนค่อย ๆ หมดความรู้สึก
โทรศัพท์รุ่นเก่าที่เพิ่งใช้วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอแล็ปท็อปแสดงเว็บไซต์นิยายสามเสือดาว เฉินเลี่ยงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเหม่อลอย