บทที่ 3 เต๋อฟาตอบรับเรื่องแต่งงาน
ที่นาเหนือหมู่บ้าน จางเต๋อฟากำลังก้มหน้าก้มตาถอนหญ้า
แสงแดดต้นฤดูใบไม้ผลิเริ่มร้อนอบอ้าว เขาสวมเสื้อกล้ามเก่าซีดจางจนขาวโพลน เหงื่อท่วมศีรษะ แต่ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานเงียบ ๆ ขยันขันแข็งและเอาจริงเอาจัง
เมื่อเห็นป้าฮวาเดินมาจากปลายคันนาแต่ไกล เขารีบวางจอบ ปัดดินออกจากมือ แล้วก้าวเร็ว ๆ เข้าไปหา
“ป้า มีธุระอะไรกับผมหรือครับ?”
ป้าฮวามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
รูปร่างสูงผอม ผิวคล้ำ คิ้วตาซื่อสัตย์ อ่อนน้อมกับผู้คน เพียงแต่ฐานะทางบ้านเป็นภาระ ฉุดรั้งจนเลยวัยยี่สิบมาหลายปีแล้วยังไม่ได้แต่งงาน
“ยุ่งอยู่กับงานในนาหรือ?”
“ครับ อาศัยช่วงฟ้าโปร่ง ถอนหญ้าเพิ่มอีกสักสองรอบ พืชผลจะได้งาม” จางเต๋อฟายิ้มซื่อ ๆ ดูเป็นคนเรียบง่ายอย่างยิ่ง
“ไปนั่งใต้ต้นไม้กัน ป้ามีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”
ทั้งสองนั่งยอง ๆ ใต้ร่มไม้ใหญ่ หลบแดดที่แผดเผา
ป้าฮาพูดเข้าเรื่องตรง ๆ “เต๋อฟา ปีนี้เธออายุ 26 แล้ว ไม่ใช่น้อย ๆ ถึงเวลาสร้างครอบครัวได้แล้ว”
ใบหน้าจางเต๋อฟาแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาก้มหน้าเกาหัวอย่างเขินอาย “ป้าอย่าล้อผมเลยครับ ฐานะทางบ้านอย่างผม จะมีบ้านไหนยอมให้ลูกสาวมาอดทนลำบากด้วยกัน”
“วันนี้มีคนฝากป้ามาทาบทามให้เธอ” ป้าฮามองเขา น้ำเสียงจริงจัง “ทางนั้นไม่รังเกียจที่เธอจน ไม่รังเกียจฐานะทางบ้าน แค่เห็นว่าเธอเป็นคนซื่อสัตย์และรู้จักวางตัว”
จางเต๋อฟาเงยหน้าพรวด ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “จริงหรือครับ? บ้านไหนเหรอ?”
“อย่าเพิ่งรีบถามว่าเป็นใคร” ป้าฮาห้ามเขาไว้ แล้วพูดเรื่องที่อาจทำใจยากให้ฟังเสียก่อน “ป้าจะบอกสถานการณ์ให้ชัดเจน ถ้าเธอยอมรับได้ เราค่อยคุยกันต่อ ถ้ารับไม่ได้ก็ถือว่าป้าไม่เคยมาหา”
“ฝ่ายหญิงกำลังตั้งท้องอยู่”
เพียงประโยคสั้น ๆ รอยยินดีบนใบหน้าจางเต๋อฟาก็แข็งค้าง เขายืนนิ่งงัน สมองอื้ออึงไปหมด
ไม่ต้องคิดให้มาก เขาก็เดาออกทันทีว่าเป็นใคร
ช่วงนี้ทั้งหมู่บ้านกำลังพูดถึงเรื่องนี้กันอื้ออึง มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น
เสียงของเขาแผ่วสั่น “คือ...หงอิงหรือครับ?”
“ใช่ หงอิงบ้านจางต้าขุยนั่นแหละ” ป้าฮาพยักหน้าอย่างเปิดเผย “คนทั้งหมู่บ้านนินทาเธอลับหลัง พูดจาทิ่มแทงกันสารพัด แต่เธอกลับเจาะจงเลือกเธอเป็นคนที่จะแต่งด้วย เธอบอกว่าในบรรดาผู้ชายตั้งมากมายในหมู่บ้าน เธอซื่อที่สุด และไม่มีทางรังแกคนอื่น”
จางเต๋อฟานิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง หัวใจปั่นป่วน สับสนจนบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร
คำพูดเสีย ๆ หาย ๆ ในหมู่บ้าน เขาได้ยินอยู่ทุกวัน
ทุกคนต่างพูดว่าหงอิงไม่รู้จักรักษาเกียรติ แอบไปมีสัมพันธ์กับคนอื่นจนตั้งท้องลูกนอกสมรส ทำให้ขายหน้าคนทั้งหมู่บ้าน
แต่จากที่เขาเห็นหงอิงประพฤติตัวในชีวิตประจำวัน เธอสะอาดสะอ้าน ขยันขันแข็ง อ่อนโยนและซื่อสัตย์ ไม่เคยหาเรื่องใครเลยสักครั้ง ไม่เหมือนผู้หญิงใจง่ายอย่างที่คนอื่นพูดถึงแม้แต่น้อย
ในใจเขารู้สึกเลา ๆ ว่าเรื่องนี้ต้องไม่ง่ายอย่างที่คนในหมู่บ้านเล่าลือกันแน่
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงถามเสียงเบา “แล้ว...เด็กในท้องเป็นลูกใครกันแน่ครับ?”
“เธอไม่ยอมบอก” ป้าฮาตัดบททันที “ป้าถามแล้ว แต่เธอไม่ยอมพูดถึงเรื่องที่ผ่านมาแม้แต่คำเดียว ป้าขอพูดให้ชัด ถ้าเธอเต็มใจแต่งกับเธอ ชาตินี้ก็ห้ามถามเรื่องนี้อีก ห้ามขุดเรื่องเก่ามาพูด และห้ามเอาเรื่องนี้มาเหน็บแนมเธอ ถ้าในใจยังติดใจแม้แต่นิดเดียว เรื่องนี้ก็พอแค่นี้”
จางเต๋อฟาก้มหน้า จ้องดินร้อนระอุใต้เท้า เงียบอยู่นานแสนนาน
ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนพื้นดินร้อนผ่าว รอบข้างเงียบสงัด มีชาวบ้านที่เดินผ่านมาบ้างแอบมองจากไกล ๆ ก่อนจะรีบเดินจากไป
เขาครุ่นคิดทบทวนแล้วทบทวนอีก ชั่งใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ท้ายที่สุดก็เงยหน้า พูดอย่างซื่อตรงว่า “ป้าครับ ผมต้องกลับไปถามแม่ก่อน เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้”
“ก็ถูกแล้ว” ป้าฮาพยักหน้า “เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ต้องปรึกษาคนในบ้านให้ดี ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ ถาม อย่าหุนหันพลันแล่น ถ้าตกลงแต่งกันจริง ๆ ต่อไปก็ช่วยปกป้องเธอให้ดี อย่าปล่อยให้เธอต้องเจ็บช้ำอีก”
จางเต๋อฟาพยักหน้า มองส่งป้าฮาเดินจากไป ส่วนตัวเองยังคงนั่งยอง ๆ อยู่ที่เดิม อยู่นานกว่าจะลุกขึ้นได้
ในใจทั้งว้าวุ่นและอ่อนโยน เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
เมื่อกลับถึงบ้าน แม่ของจางเต๋อฟากำลังให้อาหารไก่อยู่ในลานบ้าน
หญิงชราเป็นคนขยันและใจดีมาตลอดชีวิต ทั้งยังมีน้ำใจและซื่อตรง พอเห็นลูกชายกลับจากนาเร็วกว่าปกติ สีหน้าเคร่งขรึมผิดไปจากเดิม ก็รีบวางกะละมังอาหารไก่แล้วเดินเข้าไปหา
“ทำไมกลับมาเร็วนัก? งานในนาเสร็จแล้วหรือ? ทำไมหน้าตาดูไม่ดีเลยล่ะ?”
จางเต๋อฟาทิ้งตัวนั่งลงบนธรณีประตู อึดอัดใจอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเล่าเรื่องที่ป้าฮามาทาบทามให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
พอฟังจบ ลานบ้านก็เงียบกริบในทันที
มีเพียงเสียงไก่กับเป็ดร้องกุ๊ก ๆ ขณะเดินไปมาแย่งอาหารกัน
หญิงชรานิ่งไปนาน ก่อนถามย้ำเสียงเบา “หงอิงที่ทั้งหมู่บ้านกำลังพูดถึง ผู้หญิงที่กำลังท้องโดยไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อนั่นน่ะหรือ?”
“ครับ” จางเต๋อฟาพยักหน้าเบา ๆ
หญิงชราค่อย ๆ หันกลับไป มองไก่กับเป็ดในลานบ้าน แล้วเงียบอยู่นาน
เธอมีชีวิตอยู่มาทั้งชีวิต พบเห็นความอบอุ่นและเย็นชาของผู้คนในหมู่บ้าน รวมถึงเรื่องถูกผิดมามากมาย จึงมองอะไรได้ทะลุปรุโปร่ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น “เต๋อฟา แม่ขอถามจากใจจริงนะ ลูกเกลียดผู้หญิงคนนี้จริง ๆ หรือเปล่า? แล้วรังเกียจเด็กในท้องของเธอไหม?”